ഗ്രാമത്തിന്റെ തെക്കേ വാതിലിലേക്ക് അശ്വസേനകള് മുന്നേറി. ആ അശ്വങ്ങള് — ഒരുലക്ഷം എണ്ണം — രാജാവ് മകരന്ദന്റേതായിരുന്നു. അതിനുശേഷം പടിഞ്ഞാറ് വാതിലില് ഇരുപതിനായിരം ആനകള് നിലകൊണ്ടിരുന്നു. സംരക്ഷണത്തിനായി നാല്പതിനായിരം ഉഗ്രവീരന്മാര് ഒട്ടകങ്ങളില് കയറി നിലയുറപ്പിച്ചു. അതിനിടയില് ഭയങ്കരവും രോമാഞ്ചകരവുമായ ഒരു യുദ്ധം പകലും രാത്രിയും തുടരുകയായിരുന്നു. എങ്കിലും, യുദ്ധം ഉപേക്ഷിച്ച്, എല്ലാവരും പത്തു ദിശകളിലായി ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. ആ സമയത്ത്, ദൈവം കാമരഥത്തില് ഇരിക്കുമ്പോള് അഹ്ലാദന് ആനയില് കയറി മുന്നേറി. മഹാത്മാക്കള് തങ്ങളുടെ വാളുകള് ഉപേക്ഷിച്ച്, ശത്രുക്കളെ ഭയാനകമായി സംഹരിച്ചുവിട്ടു. അഗ്നിയുടെ ശക്തനായ പുത്രന് ഒരുപാറകുതിരയില് സഞ്ചരിച്ചിരുന്നു. കൃഷ്ണാംശനും മറ്റും തുടങ്ങിയ വീരന്മാര് എല്ലാ ദിശകളെയും ചുറ്റിപ്പറ്റി നിലകൊണ്ടു. ദേവസിംഹന് തന്റെ തന്നെ അമ്പ് തമയുടെ മടിയില് പ്രയോഗിച്ചു. പാറകുതിരയുടെ ശക്തിയാല് അവന് ഭ്രമത്തിലായില്ല. ശനിയുടെ അമ്പ് കൊണ്ട് എല്ലാവരും യുദ്ധഭൂമിയില് ബോധരഹിതരായി വീണു. ശക്തനായ മകരന്ദന് യുദ്ധത്തില് അഹങ്കരിച്ചവരെ ബന്ധിച്ചു. വീരന്മാര് പരാജയപ്പെട്ടതിനെ കണ്ട റൂപണന് ഭയം പിടിച്ചു. ഇത് കേട്ട ബ്രഹ്മാനന്ദന് തന്റെ ലക്ഷത്തെണ്ണം സൈന്യത്തോടൊപ്പം ഉടന് ഒരു നിർമലമായ കത്ത് എഴുതി ആ രാജാവിന് നല്കി. “നിന്റെ പുത്രി പുഷ്പവതിയെ കൃഷ്ണാംശന് നല്കുക,” എന്നായിരുന്നു ആ സന്ദേശം. ഇത് കേട്ട മഹാരാജന്മാരില് ശ്രേഷ്ഠനായ മയൂരധ്വജന് ബ്രഹ്മാനന്ദനോട് ഒരു ദിവസം രാത്രി മുഴുവന് ഭയങ്കരമായ ഒരു യുദ്ധം നടത്തി. പിന്നെ ശക്തനായ ബ്രഹ്മാനന്ദന് അമ്പ് പോരാട്ടത്തില് ഏർപ്പെട്ടു. അപ്പോള് ശക്രനില്നിന്ന് ജനിച്ച സ്വര്ണ്ണവതിയുടെ മകനായ ജയന്തന് അവിടെ എത്തി. അതിനുശേഷം, സൂതന് പറഞ്ഞു: രാജാവ് പരിമളന് വലിയ ശക്തിയോടെ ഒരു മംഗലപ്രദമായ യജ്ഞം നടത്തി. പുഷ്പവതിയോടൊപ്പം, ഗാനം, നൃത്തം എന്നിവയില് പ്രാവീണ്യമുള്ളവളുമായ അവള് കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ശീതകാലത്ത്, ആ വീരന് രഹസ്യമായ വിനോദങ്ങളില് ഏർപ്പെട്ടു. ലോകിക കര്മ്മങ്ങളില് അവന് ശ്രദ്ധയില്ലാതെ, എല്ലാ സ്പര്ശരൂപങ്ങളിലുമുള്ള പ്രാവീണ്യത്തോടെ അവന് ജീവിച്ചു. അപ്പോള് കൃഷ്ണാംശഭാഗം ചോദിച്ചു: “നിന്റെ മുന്ജന്മത്തില് നീ ആര് ആയിരുന്നു?” പ്രിയയെ, എന്റെ മുന്ജന്മത്തില് ഞാൻ ചന്ദ്രദാസ എന്നൊരു രാജാവായിരുന്നു. ദിവസേന ശാലഗ്രാമശിലയെ ആരാധിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്. മരണദിവസം വന്നപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് ശാലഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു. കാളി വിളിച്ചപ്പോൾ, സകലലോകങ്ങളുടെ നാഥനും കാലത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരവുമായ വിഷ്ണു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. “ധർമ്മം ക്ഷയിക്കുമ്പോഴൊക്കെയും, പ്രിയയെ, ഞാന് അവതരിക്കുന്നു. സത്യയുഗത്തില് മാനസികപൂജ ദേവന്മാരെ സംതൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു. ദ്വാപരയുഗത്തില് പ്രതിമാപൂജ ദേവന്മാരെ ഏറ്റവും സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു. സത്യയുഗത്തില് ഞാൻ ഹംസം, ത്രേതായുഗത്തില് യജ്ഞപുരുഷന്, കലിയുഗം വരുമ്പോള് ദേവന്മാരുടെ സംതൃപ്തിക്കായി ശാലഗ്രാമം തന്നെയാണ് ഞാന്. പ്രിയയെ, എല്ലാ ഋഷിമാരെയും, ദേവന്മാരെയും, പിതൃഗണങ്ങളെയും ദ്വിജന്മാരും മൂന്നു വര്ണ്ണങ്ങളിലുമുള്ളവരും ചന്ദനാദികളാല് ആരാധിക്കണം. വിദേശികളും വിനയത്തോടും ഭക്തിയോടും കാണുമ്പോള് പോലും പുണ്യം ലഭിക്കും; ദര്ശനം മാത്രം ചെയ്താലും പാപങ്ങള് നശിക്കും. ഇങ്ങനെ, ദേവിയേ, എല്ലാ യുഗങ്ങളിലും പ്രാപ്തമായ പരമോന്നത ചാരിത്ര്യത്തെക്കുറിച്ച് നിന്നോട് പറഞ്ഞു.” പുഷ്പവതി പറഞ്ഞു: “ദേവതയുടെ സന്നിധിയില് ഞാൻ ഗാനം, നൃത്തം, വാദ്യവാദനം എന്നിവ നടത്തി. ആ പുണ്യശക്തിയാല് സ്വര്ഗ്ഗലോകം പ്രാപിക്കാനായിട്ടുണ്ട്.