കൃഷ്ണാംശൻ അഗ്നിയായി മാറിയതിനെ കണ്ട അഹ്ലാദൻ അതീവ ദുഃഖിതനായി. അപ്പോൾ ദേവി അവനോട് പറഞ്ഞു: “കുഞ്ഞാ, അവൻ നിന്റെ സുതനാണ്.” ദേവി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, വാസവന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഇന്ദുലോ ദിവ്യകുതിരയിൽ കയറി അവിടെ എത്തി. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു കുതിരകൾ മേഘങ്ങൾപോലെ ചുറ്റുമിറങ്ങി. അഗ്നി ശാന്തമായപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ സഹചാരിയോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ സ്വന്തം വായിൽ നിന്നു പുറത്തു വന്നു. ഏഴു ലക്ഷം പേർ ജീവിക്കാൻ തിരിച്ചുവന്നതും അഗ്നി ശാന്തമായതുംകണ്ട്, ശേഷിച്ച ഒരു ലക്ഷം സൈനികർ ഭയത്തിൽ ആകപ്പെട്ടു. ചിലർ സന്ന്യാസികൾ ആയി, ചിലർ ബ്രഹ്മചാര്യ വ്രതം സ്വീകരിച്ചു. താലനൻ, ഗജസേനനും മറ്റു വീരന്മാരും ഉൾപ്പെടെ അവരെ ബന്ധിച്ചു. സൈന്യത്തിന്റെ വിഭാഗം നീക്കം ചെയ്തശേഷം, താലനൻ അവരെ വടി കൊണ്ട് അടിച്ചു, തൂണിൽ കെട്ടി. ആനമുത്തിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ബുദ്ധിമാനായ കമാൻഡർ യുദ്ധരഥത്തിൽ കയറി; ആനമുത്ത് പവില്യനിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനുശേഷം, ഗജസേനൻ ദിവ്യഭക്ഷണങ്ങൾ നൽകി, ഒരു ലക്ഷം സൈനികരെ സ്ഥാപിച്ചു, താനോ റുദ്രപുരയിലേക്ക് പോയി. അവർ ഇരുമ്പ് കോട്ടയിൽ അത്യന്തം പരിശ്രമത്തോടെ രാത്രി കഴിച്ചു; “വേഗം വാതിൽ തുറക്ക，否则 നിങ്ങൾ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടും,” എന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. ഇതു കേട്ട കമാൻഡർ ഒരു ലക്ഷം സൈനികർക്കും ആജ്ഞ നൽകി. അതു കേട്ട വീരന്മാർക്ക്, നൂറു പേരെ ഒരുമിച്ച് കൊല്ലുന്ന ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് ആക്രമം ഉണ്ടായി. പത്തു ആയിരം പേർ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, കൃഷ്ണാംശൻ, ബിന്ദുലൻ, കുതിരയിൽ കയറി. ശേഷിച്ചവരും അവരുടെ കൂട്ടുകാരുമായി, ആകെ എൺപത് പേർ ഭയത്തോടെ നിലനിന്നു. ഇതറിഞ്ഞ രാജാവ്, തന്റെ രണ്ട് പുത്രന്മാരോടൊപ്പം, ഭയത്തിൽ, തനിക്കുണ്ടായ പാപം നീക്കാൻ, ആചാരപ്രകാരം തന്റെ മകളെ ദാനം ചെയ്തു. പതിനാറ് പൊൻ ഒട്ടകങ്ങൾ എടുത്തു, സന്തോഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു. ആ സന്തോഷം വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ, രാജ്ഞി സ്വയം പൊന്നിൽ അലങ്കരിച്ചു. “കുഞ്ഞാ, ഞാൻ മരിച്ചുപോയിരുന്നു; നീയാൽ ഞാൻ വീണ്ടും ജീവിച്ചു,” എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞതോടെ, ബിന്ദുലൻ സന്തോഷത്തോടെ അമ്മയെ നമസ്കരിച്ചു. സന്തോഷം വീട്ടിൽ നിറഞ്ഞപ്പോൾ, ജ്ഞാനിയായ രാജാവ് പരിമലൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. കൃഷ്ണകുമാരൻ രാജാവ് മരിച്ചപ്പോൾ, രത്നഭാനു രാജാവായി. മഹാരാജാവ് ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, ഒരു ലക്ഷം ചണ്ഡികാ പൂജകൾ നടത്തി. വർഷം വർഷം, ഭവിഷ്യന്റെ അംഗങ്ങളിൽ നിന്നു ഏഴു കുട്ടികൾ ജനിക്കും. ഇതു കേട്ട രാജ്ഞി ഗർഭം ധരിച്ചു. രണ്ടാം വർഷം, ദുശാസനന്റെ ശുഭ ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ഒരു കുട്ടി ജനിച്ചു. ഉദ്ധർഷാംശൻ ശരദനായും, ദുര്മുഖൻ മർദനായും, വർദ്ധനൻ ചിത്രബാണന്റെ ഭാഗമായും, അതിനുശേഷം വേലയും ജനിച്ചു. വേല ഭൂമിയിൽ ജനിച്ചപ്പോൾ, ഭയാനകമായ ഭൂകമ്പം ഉണ്ടായി; നഗരത്തിൽ രക്തം, അസ്ഥി, പഞ്ചസാര ചേർന്ന മഴ പെയ്തു. ബ്രാഹ്മണർ ഒത്തു, ജനനാദി ശാന്തികൾ ചെയ്തു. ഇലാ, ചന്ദ്രന്റെ അമ്മ, അതിശയകരമായ രീതിയിൽ ഭൂമിയിൽ ജനിച്ചു. മകൾ ജനിച്ചതോടെ, പിതാവ് ബ്രാഹ്മണർക്കു മികച്ചതൊക്കെ നൽകി. പതിനൊന്ന് വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ മകൾ ഉജ്ജ്വലവർണ്ണത്തിൽ വളർന്നു. “പവില്യനിൽ രക്തധാരയിൽ എന്നെ സ്നാനമാക്കുന്നവൻ...” എന്ന് ആകെയുള്ള ആഗ്രഹം. രാജാവ്, പൊൻ തട്ടിൽ, വേലാമുഖത്തിൽ നിന്നു വന്ന ശ്ലോകം രചിച്ചു. മൂന്നു ലക്ഷം ധനം, ഒരു ലക്ഷം സൈന്യവുമായി, അദ്ദേഹം സിന്ദു, ആര്യദേശം എന്നിവിടങ്ങളിലേക്കു പോയി; ഓരോ രാജാവിനെയും സന്ദർശിച്ചു; തന്റെ മാമയെ കണ്ടപ്പോൾ, ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. കേട്ട മാമ, “വീരാ, ബ്രഹ്മാനന്ദൻ മഹാ ശക്തശാലിയാണ്,” എന്ന് പറഞ്ഞു.