അപ്പൊഴാണ് ബാലഖൻ ആ കുഴിയിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു നഗരത്തെ വളഞ്ഞത്. സൂര്യനുപമമായ പ്രകാശം അവനിൽ വിരിഞ്ഞു, അവൻ മൂവായിരം കുതിരകളുമായി ഒരുമിച്ചെത്തി. അതിനുശേഷം ആ രണ്ടു സൈന്യങ്ങൾ തമ്മിൽ മഹാനായ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു; ദിവസം-രാത്രി നീണ്ടു നിന്ന ആ പോരാട്ടം ഉഗ്രമായിരുന്നു. രണ്ടാം ദിവസം എത്തിയപ്പോൾ, മഹാബലശാലിയായ ഗജസേന തന്റെ സൈന്യത്തെ, താലനനും മറ്റു ധീരന്മാരും കാവൽനിൽക്കുന്ന സൈന്യത്തെ, തീകൊളുത്തി നശിപ്പിച്ചു. തന്റെ സൈന്യം ചാരമായത് കണ്ട താലനൻ ശത്രുവിനെ നേരിട്ട് നിലകൊണ്ടു. രാജാവ് ബോധംകെട്ടുവീണെന്ന വിവരം കിട്ടിയപ്പോൾ സൂര്യദ്യുതി മുന്നോട്ട് വന്നു. അപ്പോഴാണ് അഹ്ലാദനും കൃഷ്ണകനുമെന്ന രണ്ടു ധീരദേവതകളും അവിടെ പ്രത്യക്ഷമായത്. സ്വഭ്രാതാവിനെ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞ കൃഷ്ണാംശൻ മനോഹരമായ കുതിരയിലേറി, അവനെ പിടിച്ചു, അവന്റെ ജ്യോതി തന്റെവശമാക്കി. അതിനുശേഷം ആ എഴുലക്ഷം സൈന്യവും അഗ്നിപോലെ ഉഗ്രമായി മാറി. എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഗജസേനയുടെ സൈന്യത്തിന്റെ പാതി നശിപ്പിച്ചു; രാജാവ് വിജയമടഞ്ഞ് സന്തോഷത്തോടെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. കൃഷ്ണാംശൻ അഗ്നിയായി മാറിയതിനെ കണ്ട് അഹ്ലാദൻ അതീവ ദുഃഖിതനായി. അപ്പോൾ ദേവി പറഞ്ഞു: "മകനേ, അവൻ നിശ്ചയമായും നിന്റെ പുത്രനാണ്." ദേവി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, വാസവന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഇന്ദുലോ ദിവ്യകുതിര ചവിട്ടി അവിടെ എത്തി. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് കുതിരകൾ മേഘങ്ങൾപോലെ ചുറ്റിലും വ്യാപിച്ചു. അഗ്നി ശമിച്ചപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ സഹചാരിയോടൊപ്പം, സന്തോഷത്തോടെ സ്വന്തം വായിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു. ഏഴുലക്ഷം സൈന്യവും പുനരുദ്ജീവനം പ്രാപിച്ചു, അഗ്നിയും ശമിച്ചു. ശേഷിച്ച ഒരു ലക്ഷത്തോളം സൈനികർ ഭയഭീതരായി. അവരുടെ ചിലർ സന്ന്യാസികൾ ആയി, ചിലർ ബ്രഹ്മചാര്യവ്രതം സ്വീകരിച്ചു. താലനൻ ഗജസേനനും മറ്റും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ധീരന്മാരെ ബന്ധിച്ചു. സൈന്യത്തിന്റെ വിഭാഗം പുറത്താക്കിയ ശേഷം, താലനൻ അവരെ വടികൊണ്ടടിച്ചു, കയറ്റത്തേക്ക് കെട്ടിയിട്ടു. ആനമുത്തിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, പ്രജ്ഞാനിയായ സേനാപതി യുദ്ധരഥത്തിൽ കയറി, ആനമുത്തും പവലിയനിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ ഗജസേന അവരെ ദിവ്യാഹാരങ്ങൾ നൽകി പോഷിച്ചു, ആ ഒരു ലക്ഷം സൈന്യാനികളെ സ്ഥാപിച്ചു, താനോ രുദ്രപുരത്തിലേക്ക് പോയി. അവർ രാത്രികാലം ഇരുമ്പു കോട്ടകളിൽ ചെലവഴിച്ചു; ശക്തിയോടെ പോരാടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, വാതിൽ വേഗം തുറക്ക，否则 ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടും എന്നാണു ഭീഷണി. ഇതു കേട്ട് സേനാപതി ആ ഒരു ലക്ഷം സൈന്യാനികളെ ആജ്ഞാപിച്ചു. അതു കേട്ട ധീരന്മാരെ ഒരൊറ്റ പ്രഹരത്തിൽ നൂറുപേരെ കൊല്ലാവുന്ന ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു. പത്തായിരം പേർ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, കൃഷ്ണന്റെ അംശമായ ബിന്ദുലൻ കുതിരയിൽ കയറി. ശേഷിച്ചവരും അവരുടെ കൂട്ടുകാരും ചേർന്ന് എൺപതുപേർ മാത്രമേ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, അവർ നിർഭയരായി. ഇതു കേട്ട ഭയഭീതനായ രാജാവ്, തന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാരോടൊപ്പം, ആചാരപ്രകാരം തന്റെ മകളെ വിവാഹം നൽകി പാപം കഴുകി. പതിനാറു പൊൻ ഒട്ടകങ്ങൾ എടുത്തു, അവൻ സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു. ആനന്ദം വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ, രാജ്ഞി സ്വയം പൊന്നാലങ്കരിച്ചുവന്നു. "മകനേ, ഞാൻ മരിച്ചവളായിരുന്നു, എന്നാൽ നീയാൽ ഞാൻ വീണ്ടും ജീവിച്ചു," എന്നു അമ്മ പറഞ്ഞു. അതു കേട്ട് ധീരനായ ബിന്ദുലൻ സന്തോഷത്തോടെ മാതാവിനു മുന്നിൽ നമസ്കരിച്ചു സംസാരിച്ചു. ആനന്ദം വീട്ടിൽ നിറയുമ്പോൾ, ജ്ഞാനിയായ രാജാവ് പരിമളൻ അവിടെ സന്നിഹിതനായിരുന്നു. പിന്നീട്, കൃഷ്ണകുമാരൻ എന്ന രാജാവ് മരിച്ചപ്പോൾ, രത്നഭാനു ആ രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണം ഏറ്റെടുത്തു. ആ മഹാരാജാവ് ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, ഒരു ലക്ഷം ചണ്ഡികാപൂജകൾ നടത്തി. വർഷംതോറും ഭവിഷ്യന്റെ അവയവങ്ങളിൽ നിന്ന് ഏഴുപേർ ജനിക്കുമെന്നു പ്രവചനം ഉണ്ടായി. ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, രാജ്ഞിക്ക് ഗർഭം ധരിക്കപ്പെട്ടു. രണ്ടാം വർഷം, ദുശാസനന്റെ ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ശിശു ജനിച്ചു. ഉദ്ധർഷാംശൻ ശരദനൻ ആയിരുന്നു; ദുര്മുഖൻ മർദനൻ ആയിരുന്നു. വർദ്ധനൻ ചിത്രബാണിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു; അതിനുശേഷം വേലാ ജനിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ആ മഹത്തായ സംഭവങ്ങൾ അങ്ങിനെ നടന്നു.