കല്പഭൂമിയിൽ, ഒരു രാജാവ് ധർമ്മപരമായും ന്യായപരമായും തന്റെ ഭരണത്തെ സ്ഥാപിച്ചു. അവൻ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിന്റെ ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു, പ്രശസ്തമായ തോമര വംശത്തിൽ നിന്നുള്ളവൻ. അഗ്നിവംശത്തിന്റെ വൈഭവം ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ കൂടുതൽ ശക്തിയും വ്യാപ്തിയും നേടി. ഈ രാജവംശത്തിന്റെ ശക്തി വടക്കിൽ ചൈനയുടെ അതിരുകളിൽ നിന്നു തെക്കേ സെതുബന്ധം വരെയും വ്യാപിച്ചു. അവിടെ, രാജാവും ജനങ്ങളും ആഗ്നിഹോത്ര യാഗങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചു; പശുക്കളുടെയും ബ്രാഹ്മണരുടെയും ക്ഷേമത്തിനായി അവർ ഈ യാഗങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. ദ്വാപരയുഗം എന്നറിയപ്പെടുന്ന കാലം എപ്പോഴും എല്ലാ പ്രദേശങ്ങളിലും ചുറ്റിപ്പറ്റി നിലനിന്നിരുന്നു. ഓരോ ഗ്രാമത്തിലും ദൈവം വസിച്ചു, ഓരോ പ്രദേശത്തും യാഗങ്ങൾ സ്ഥാപിതമായി. ഈ സമൃദ്ധിയെയും ധാർമ്മികതയെയും കണ്ടു ഭയാനകനായ കലി, ഭീതിയോടെ വിദേശികളോടൊപ്പം അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. പന്ത്രണ്ട് വർഷം മുഴുവൻ, കലി ധ്യാനത്തിലും യോഗത്തിലും ലയിച്ചു. ആ സമയത്ത്, രാധയോടൊപ്പം ഹരിയെ മനസ്സിൽ സ്തുതിക്കുകയും, “കരുണാസാഗരനായ ദേവാ, ഞാൻ നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു, എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ. നീ എല്ലാ പാപങ്ങളും നീക്കുന്നവൻ, എല്ലാ കാലങ്ങളുടെയും സ്രഷ്ടാവായ ഹരി തന്നെയാണ്. ദ്വാപരയുഗത്തിൽ നീ ശുദ്ധവർണ്ണനായിരുന്നുവെങ്കിലും എന്റെ ഭാഗ്യപ്രഭാവത്തിൽ നീ കറുത്തവനായി. എന്റെ നാലു വീടുകളിൽ ചൂതാട്ടവും മദ്യവും പൊന്നും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു,” എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു. ജനാർദ്ദനൻ, തന്റെ ശരീരവും കുടുംബവും രാജ്യവും ഉപേക്ഷിച്ചു. ഇതു കേട്ട ശ്രീകൃഷ്ണൻ സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു, കലിയോട്这样 പറഞ്ഞു: “എന്റെ ഒരു അംശം ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ച് മഹാശക്തരായവരെ നശിപ്പിക്കും.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഭഗവാൻ അവിടെ തന്നെ അപ്രത്യക്ഷനായി. അതിനിടയിൽ, മഹർഷേ, മറ്റൊരു സംഭവവും നടന്നു. രാജാവ് ഒൻപത് വർഷം ഒൻപതു ദുർഗ്ഗാവ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചു. “അമ്മേ, നീ എന്നെ ഒരു വരം നൽകുമോ?” എന്ന് അവൾ ദേവിയോട് അപേക്ഷിച്ചു. ദേവി, “അങ്ങനെ തന്നെ,” എന്ന് അനുഗ്രഹിച്ചു, അവിടെ തന്നെ അപ്രത്യക്ഷയായി. രാജാവ്, ആ സ്ത്രീയെ ധർമ്മാനുസൃതമായി വിവാഹം കഴിച്ച് തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ആവാര്യ എന്ന രാജാവ് നൂറ് ആനകളുടെ ശക്തിയുണ്ടായവനായിരുന്നു. ശതയത്ത എന്ന മ്ലേഛൻ, വാനരാധിപൻ, ധീരനും പ്രശസ്തനുമായിരുന്നു. അവന്റെ ചാടൽ ഒരു പനമരത്തിന്റെ ഉയരത്തോളം ആയിരുന്നു. ഈ രണ്ട് രാജാക്കന്മാരും തമ്മിൽ രോമാഞ്ചകരമായ ഒരു യുദ്ധം നടന്നു. പിന്നീട്, അവർ തമ്മിൽ സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ചു; ഒരു പനമരം സമ്മാനമായി നൽകി സൗഹൃദം ഉറപ്പിച്ചു. ഒരു പുത്രനുവേണ്ടി രാജാവ് ശൈവയാഗം ശാസ്ത്രീയമായി നടത്തിച്ചു. പിന്നെ, ശിവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഒരു മകൾ ജനിച്ചു. അവളുടെ അച്ഛൻ ചന്ദ്രകാന്തിയെ കാന്യകുബ്ജാധിപതിക്ക് നൽകി; അവൻ അപ്പഹാനവംശത്തിൽപ്പെട്ട സോമേശ്വരരാജാവായിരുന്നു. ഹിമാലയത്തിൽ ധ്യാനനിഷ്ഠനായ ജയശർമാ എന്ന ഒരു ദ്വിജൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ശുദ്ധാത്മാവ് ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് ചന്ദ്രകാന്തിയുടെ മകനായി ജനിച്ചു; രത്നഭാനു എന്ന വീരൻ അവന്റെ ഇളയ സഹോദരനായി ജനിച്ചു. അവൻ ഗൗഡ, വംഗ, മരുഭൂമി എന്നിങ്ങനെയുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ ജയിച്ചു. ഗംഗസിംഹന്റെ സഹോദരിയായ വീരവതിയാണ് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത്; അവൾ ശുഭലക്ഷണയുള്ളവളായിരുന്നു. ശിവന്റെ കല്പനപ്രകാരം, നകുലന്റെ ഒരു പുത്രൻ ആ ദേശത്ത് ജനിച്ചു; ഏഴു വർഷം പിന്നിടുമ്പോൾ അവൻ അച്ഛനോടു തുല്യനായവനായി. കീർത്തിമാലിനിക്ക് മൂന്നു പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു; മൂത്തവൻ പൃഥ്വീരാജ് എന്നായിരുന്നു, മറ്റുള്ളവർ അവന്റെ ഇളയ സഹോദരന്മാർ. അവൻ പന്ത്രണ്ടാം വയസ്സിൽ സിംഹഖേല എന്നവൻ ഉദിച്ചുവന്നു; മനോഹരമായ ഹിമാലയത്തിലേക്ക് പോയി യോഗത്തിലും ധ്യാനത്തിലും ലയിച്ചു. മഥുരയിൽ ധുംധകാരൻ ജനിച്ചു; അജ്മേരിൽ അവന്റെ ഇളയ സഹോദരൻ ജനിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ഈ രാജവംശങ്ങൾക്കും മഹാപുരുഷന്മാർക്കും ധർമ്മത്തിന്റെയും ധൈര്യത്തിന്റെയും കഥകൾ ഈ ഭൂമിയിൽ പടർന്നുപോയി.