യജ്ഞം അവസാനിച്ചപ്പോള്, രാജാവ് വിവിധ ദാനങ്ങൾ നൽകി, വൈതാലയോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു. അതിനുശേഷം, മഹാഭാഗ്യശാലിയായ രാജാവേ, ഭയാനകമായ കലിയുഗം എത്തുമ്പോൾ, ചന്ദ്രൻ അമൃതം പോലെയുള്ള ജലവും നൽകി വീണ്ടും അദൃശ്യനായി. രാജാവിൽ നിന്ന് ആ അമൃതം സ്വീകരിച്ച ഇന്ദ്രൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി. അപ്പോൾ, ജയന്ത എന്നൊരു പ്രശസ്ത ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ജയന്തൻ ഭര്തൃഹരിയെ പ്രശംസിച്ചു, ഒരു ലക്ഷത്തോളം സ്വർണ നാണയങ്ങളാൽ അദ്ദേഹത്തെ വിശേഷിപ്പിച്ചു. വിക്രമാദിത്യൻ മാത്രമാണ് തന്റെ രാജ്യം ദുഃഖമില്ലാതെ കൈവശം വെച്ചത്. ശൗനകാദി ഋഷികൾ, രാജാവിന്റെ സ്വർഗപ്രാപ്തി അറിയുന്നവർ, ബാർഡിനോടു വീണ്ടും പുരാണങ്ങൾ വായിച്ചു കൊടുക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവർ കേട്ടതിനു ശേഷം, എല്ലാ ഋഷികളും സന്തോഷത്തോടെ തങ്ങളുടെ അശ്രമങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി. ഇങ്ങനെ, കലിയുഗചരിത്രം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ചതുര്യുഗചക്രത്തിലെ പ്രതിസർഗപര്വത്തിൽ, ഭവിഷ്യമഹാപുരാണത്തിലെ ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അടുത്തതായി, ഋഷികൾ ബാർഡിനോട് ആദരപൂർവം ചോദിച്ചു: "പുരാണങ്ങൾ വായിക്കുന്നവനേ, ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ചതുര്യുഗങ്ങളിൽ സംഭവിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് പറയൂ. മനുഷ്യർക്ക് തങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ, യാതൊരു പ്രയാസവുമില്ലാതെ ശുഭം ലഭിക്കട്ടെ." ലോക സംരക്ഷണത്തിനായി, ശത്രു ധൂമ്രകേതുവിനെതിരെ, ഞാൻ സത്യനാരായണ ദേവനെ എപ്പോഴും സ്തുതിക്കുന്നു. ശ്രീരാമചന്ദ്രനെയും, ലക്ഷ്മണനും, സീതയുമായി, ദയാലുവായ, വൈദേഹിയുടെ കമലമുഖത്തേയ്ക്ക് മധുവനത്തുള്ള തേൻപുഴുവുപോലെ ആകർഷിക്കപ്പെട്ട, പോളസ്ത്യൻ എന്ന രാക്ഷസനെ നശിപ്പിച്ചവനെയും ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു. കലിയുടെ അശുദ്ധി നീക്കുന്നതും, ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കുന്നതും, ദേവതകളിൽ ഏറ്റവും തെളിയുന്നതും, ബ്രാഹ്മണൻ മുഖാന്തിരം പ്രകാശിക്കുന്നതുമായവൻ. ഒരിക്കൽ, യോഗി നാരായണൻ, പരമാനുഗ്രഹം നൽകാൻ ആഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ, അവിടെയെത്തി, വിവിധ ദു:ഖങ്ങളിൽ പീഡിതരായ ജനങ്ങളെ കണ്ടു. "ഈ ദു:ഖങ്ങൾ എങ്ങനെ തീർക്കാമെന്നു?" എന്ന ചോദ്യത്തിന്, ദേവനായ നാരായണൻ, വെള്ള നിറത്തിൽ, നാലു കൈകളോടെ, മനോഹരമായ മുഖത്തോടെ, ശാന്തനായി, സനകാദി മുനികളാൽ സ്തുതിക്കപ്പെട്ടവനായി, അവിടെയെത്തി. ആദിയില്ലാത്ത, മധ്യവും ഇല്ലാത്ത, അവസാനം ഇല്ലാത്ത, ഗുണരഹിതനായ, മഹാത്മാവായ ദേവനോട്, ലോകങ്ങളുടെ പ്രധാന കാരണമായ, എല്ലാവിധം അനുഭവങ്ങൾ നൽകുന്നവനോട്, സുതൻ പറഞ്ഞു: "ഈ സ്തുതികൾ കേട്ടു, വിഷ്ണു നാരായണനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു: 'പറയൂ, മഹാഭാഗ്യശാലിയായവനേ; ഞാൻ എല്ലാം പറയുന്നു.' നാരായണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അവൻ അദ്ദേഹത്തെ ആദരപൂർവം പറഞ്ഞു: 'ഉത്തമം, ഉത്തമം.'" കൃതയുഗത്തിലും, ത്രേതായുഗത്തിലും, വിഷ്ണുവാണ്; ദ്വാപരയുഗത്തിൽ, പല രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു. ധർമ്മം നാലു കാൽകൊണ്ടും നിലകൊള്ളുന്നു; സത്യം അതിന്റെ അടിസ്ഥാനമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് സത്യനാരായണ വ്രതം ഏറ്റവും ഉത്തമമായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്. "സത്യനാരായണ പൂജയിൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം എന്താണ്? അതിന്റെ വിധി എന്താണ്?" എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ, "കുറിച്ച് കേൾക്കൂ; ഞാൻ അതിന്റെ വിവരണം പറയുന്നു," എന്നു പറഞ്ഞു. പാവപ്പെട്ടവർക്കും സമ്പത്ത് ലഭിക്കുന്നു; സന്താനമില്ലാത്തവർക്ക് സന്താനവും ലഭിക്കുന്നു. ബന്ധത്തിൽ കുടുങ്ങിയവൻ മോചിതനാകുന്നു; ഭയമുള്ളവൻ ഭയരഹിതനാകുന്നു. ഈ ജന്മത്തിൽ തന്നെ, ബ്രാഹ്മണേ, ഭക്തിയോടെ, ശരിയായ രീതിയിൽ പൂജ ചെയ്യണം. പ്രഭാതത്തിൽ കുളിച്ച്, ശുദ്ധനായി, പല്ലു തേച്ച്, നാരായണൻ, കനമുള്ള വെള്ള മേഘംപോലെ, നാലു കൈകളോടെ, മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള വിലപ്പെട്ട വസ്ത്രം ധരിച്ച്, "ഭഗവനേ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ വ്രതം ചെയ്യുന്നു; സന്ധ്യയിൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ പൂജിക്കുന്നു," എന്ന് മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ച്, സന്ധ്യാകാലത്ത് പൂജ നടത്തണം. ശാലഗ്രാമം, സ്വർണലങ്കാരത്തോടെ, സ്വയം സ്തുതികളാൽ, "ഓം, ഭഗവാനെ നമസ്കാരം, നിത്യസത്യനാരായണനെ ധ്യാനിക്കുന്നു," എന്നിങ്ങനെ പൂജിക്കണം. ഇവിടെ ഈ കഥയുടെ ഭാഗം സമാപിക്കുന്നു.