ಉತ್ಪದ್ಯತೇ ಮಹಾಂಸ್ತಸ್ಮಾತ್ತತೋ ಭೂತಾದಿರೇವ ಹಿ । ಉತ್ಪದ್ಯತೇ ವಿಶಾಲಂ ಚ ಭೂತಾದೇಃ ಕುರುನನ್ದನ
ಅದೇ ಸಜೀವರಿಂದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಹಾತ್ಮ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಕುರುವಂಶಜ, ಮೊದಲಿಗೆ ಜೀವಿಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ, ಹಾಗೂ ಅವುದಿಂದ ಅಪಾರ ಚೈತನ್ಯ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.
ವಿಶಾಲಾಚ್ಚ ಹರಿಸ್ತಾತ ಹರೇಶ್ಚಾಪಿ ವೃಕಾಸ್ತಥಾ । ವೃಕೈರ್ಮುಷ್ಣನ್ತಿ ಚ ಬುಧಾಸ್ತಸ್ಮಾತ್ಸರ್ವಂ ಭವೇನ್ನೃಪ
ಆ ಅಪಾರನಿಂದ ಹರೀ ಮತ್ತು ಹರೇಶ ಹಾಗೂ ಹೀಗೆ ಕರಡಿಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಮುನಿಗಳು ಆ ಕರಡಿಗಳ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಉಷ್ಣಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು ತಾವು ತಾಪಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ — ಈ ರೀತಿಯೇ, ಓ ರಾಜ, ಎಲ್ಲಾ ಸೃಷ್ಟಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.
ತಥೈಷಾಮೇವ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಪ್ರಾದುರ್ಭವತಿ ವೇಗತಃ । ಮಾತ್ರಾಣಾಂ ಕುರುಶಾರ್ದೂಲ ವಿಬೋಧಸ್ತದನನ್ತರಮ್
ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ರಾಜಪುರ್ಡತನು ಶೀಘ್ರವೇ ಪ್ರಚುರನಾಗಿ ಪ್ರತಿಕಟ Himself; ನಂತರ, ಓ ಕುರುವೃಂದದ ವರ್ತಕ, ಅವರ ಹಿತಮಾಪನಗಳ ಗಾತ್ರಗಳು ಅನಂತರ ಪ್ರದರ್ಶಿತರಾಗುವವು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳು.
ತಸ್ಮಾದಪಿ ಹೃಷೀಕಾಣಿ ವಿವಿಧಾನಿ ನೃಪೋತ್ತಮ । ತಥೇಯಂ ಸೃಷ್ಟಿರಾಖ್ಯಾತಾಽಽರಾಧ್ಯತಃ ಕುರುನನ್ದನ
ಆದಕಾರಣ, ಓ ರಾಜರೋತ್ತಮನೆ, ಅನೇಕ ವಿಭಿನ್ನ ಆನಂದಗಳು ಕೂಡ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಹೀಗೆಯೇ ಈ ಸೃಷ್ಟಿ ಪೂಜ್ಯವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ, ಓ ಕುರುಗಳ ಆನಂದ.
ಭೂಯೋ ನಿಬೋಧ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಭೂತಾನಾಮಿಹ ವಿಸ್ತರಮ್ । ಗುಣಾಧಿಕಾನಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಭೂತಾನಿ ಪೃಥಿವೀಪತೇ
ಮತ್ತೆನು, ಅರಿತುಕೊ: ಓ ರಾಜ, ಇಂದಿನ ಶ್ರೀಪುರುಷರ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದರೆ — ಬಹು ಗುಣಗಳಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಭೂಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಧಿಪತರಿಗೆ ಸೇರಿದವು.
ಆಕಾಶಮಾದಿತಃ ಕೃತ್ವಾ ಉತ್ತರೋತ್ತರಮೇವ ಹಿ । ಏಕಂ ದ್ವೌ ಚ ತಥಾ ತ್ರೀಣಿ ಚತ್ವಾರಶ್ಚಾಪಿ ಪಞ್ಚ ಚ
ತಾನೇ ಮೊದಲು ಆಕಾಶವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದನು, ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾ; ಒಂದು, ಎರಡು ಹಾಗೂ ಹೀಗೆಯೇ ಮೂರು, ನಾಲ್ಕೂ ಮತ್ತು ಸಹ ಐದು ಎಂದು.
ತತಃ ಸ ಭಗವಾನ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪದ್ಮಾಸನಗತಃ ಪ್ರಭುಃ । ಸರ್ವೇಷಾಂ ತು ಸ ನಾಮಾನಿ ಕರ್ಮಾಣಿ ಚ ಪೃಥಕ್ಪೃಥಕ್
ಅಂದರೆ ಆ ದೇವತೆ ಬ್ರಹ್ಮ, ಕಾಂತಲದ ಮೇಲೇನ ಆಸನ ಮಾಡಿ — ಎಲ್ಲರ ನಾಮಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದವು, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಖಾತಿರಾಗಿದ್ದವು.
ವೇದಶಬ್ದೇಭ್ಯ ಏವಾದೌ ಪೃಥಕ್ಸಂಸ್ಥಾಶ್ಚ ನಿರ್ಮಮೇ । ಕರ್ಮೋದ್ಭವಾನಾಂ ದೇವಾನಾಂ ಸೋಽಸೃಜದ್ದೇಹಿನಾಂ ಪ್ರಭುಃ
'ವೇದ' ಎಂಬ ಶಬ್ದದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಆ ಮೊದಲವರು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನಿಂತರು, ಲೋಭವಿಲ್ಲದೆ; ಶ್ರೀಯುತನು ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದೇಹಗೊಂಡ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
ತುಷಿತಾನಾಂ ಗಣಂ ರಾಜನ್ಯಜ್ಞಂ ಚೈವ ಸನಾತನಮ್ । ದತ್ತ್ವಾ ವೀರ ಸಮಾನೇಭ್ಯೋ ಗುಹ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಸನಾತನಮ್
ತಾನು ತುಷಿತ ವತ್ಸರ ಹಾಗೂ ಶಾಶ್ವತಯಾಗವನ್ನು ರಚಿಸಿದನು, ಮತ್ತು ಸಮತಕ್ಷಮಾಹತ್ವಳ್ಳ ವೀರರಿಗೆ ರಹಸ್ಯೋತ್ಪತ್ತಿ ಎಂಬ ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ದೇದೀಯಿದನು.
ದುದೋಹ ಯಜ್ಞಸಿದ್ಧಯರ್ಥಮೃಗ್ಯಜುಃ ಸಾಮಲಕ್ಷಣಮ್ । ಕಾಲಂ ಕಾಲವಿಭಕ್ತೀಶ್ಚ ಗ್ರಹಾನೃತೂಂಸ್ತಥಾ ನೃಪ
ಸೋಮಸಿದ್ಧಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಪಾತದನ್ನು ಅವನು ಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಸಮಾ ಲಕ್ಷಣವಿರುವ ಮೃಗಯಾಗವನ್ನೂ; ಕಾಲ, ಕಾಲ ವಿಭಾಗಗಳು, ನಕ್ಷತ್ರಮಂಡಲಗಳು ಹಾಗೂ ಗ್ರಹಪುರುಾಣಗಳ ಕಥೆಗಳನ್ನೂ, ಓ ರಾಜ.
ಸರಿತಃ ಸಾಗರಾಞ್ಛೈಲಾನ್ಸಮಾನಿ ವಿಷಮಾಣಿ ಚ । ಕಾಮಂ ಕ್ರೋಧಂ ತಥಾ ವಾಚಂ ರತಿಂ ಚಾಪಿ ಕುರುದ್ವಹ
ನದಿಗಳು, ಸಾಗರಗಳು ಮತ್ತು ಬೆಟ್ಟಗಳು — ಇವೆಲ್ಲವೂ ವಿಭಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವದ ಜೀವಸತ್ತ್ವಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದವು; ಕಾಮ, ಕ್ರೊಧ, ವಾಕ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವನ್ನು ಸಹ ಆತನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.
ಸೃಷ್ಟಿಂ ಸಸರ್ಜ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಸಿಸೃಕ್ಷುರ್ವಿವಿಧಾಃ ಪ್ರಜಾಃ । ಧರ್ಮಾಧರ್ಮೌ ವಿವೇಕಾಯ ಕರ್ಮಣಾಂ ಚ ತಥಾಸೃಜತ್
ಅರವನು ಮಹಾರಾಜಾ, ಪರಮೇಶ್ವರನು ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ರಚಿಸಿ ಅನೇಕ ಪ್ರಕಾರದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಉತ್ಕಟಿಸಿ, ಧರ್ಮ-ಅಧರ್ಮ, ವಿವೇಕ ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಕ್ರಿಯಾ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ವಿತರಿಸಿದನು.
ಸುಖದುಃಖಾದಿಭಿರ್ದ್ವನ್ದ್ವೈಃ ಪ್ರಜಾಶ್ಚೇಮಾ ನ್ಯಯೋಜಯತ್ । ಅಣ್ವ್ಯೋ ಮಾತ್ರಾವಿನಾಶಿನ್ಯೋ ದಶಾರ್ಧಾನಾಂ ತು ಯಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ
ಅತapaa–ತೋಷಣೆಗೇವಾ ಎಂಬೆಂಥảyುವ ವಿರೋಧಿ ಜೋಡಿಗಳಾಗಿ ಆತನು ಸೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಮಾಡಿದನು; ಕೆಲವು ಅಣುಗಳಂತೆಯೇ ಅಖಂಡವಾಗಿ ಮಾಡಲಾದವು, ಮತ್ತ_someನು ಹತ್ತರಮೂರು ಭಾಗಗಳೇ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ಇವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
ತಾಭಿಃ ಸರ್ವಮಿದಂ ವೀರ ಸಮ್ಭವತ್ಯನುಪೂರ್ವಶಃ । ಯತ್ಕೃತಂ ತು ಪುರಾ ಕರ್ಮ ಸನ್ನಿಯುಕ್ತೇನ ವೈ ನೃಪ
ಈಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿಸಿದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಆ ವಿಧಿಯುತ ನಾಯಕನೇ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ್ದನು.
ಸ ತದೇವ ಸ್ವಯಂ ಭೇಜೇ ಸೃಜ್ಯಮಾನಂ ಪುನಃ ಪುನಃ । ಹಿಂಸ್ರಾಹಿಂಸ್ರೇ ಮೃದುಕ್ರೂರೇ ಧರ್ಮಾಧರ್ಮೇ ಋತಾನೃತೇ
ಅದೇ ಶಾಶನಾಧೀಶನು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಜನಿಸುವ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹೊರಸ್ರಾವಿಸುತ್ತಾನೆ — ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಅಹಿಂಸಾತ್ಮಕ, ಶೀಥಿಲ ಮತ್ತು ಕ್ರೂರ, ಸಮಾಚಾರ ಮತ್ತು ಅವ್ಯಥ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಅಸತ್ಯ.
ಯದ್ಯಥಾಸ್ಯಾಭವತ್ಸರ್ಗೇ ತತ್ತಸ್ಯ ಸ್ವಯಮಾವಿಶತ್ । ಯಥಾ ಚ ಲಿಙ್ಗಾನ್ಯೃತವಃ ಸ್ವಯಮೇವಾನುಪರ್ಯಯೇ
ಜನನದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮೂಲವೇ ಏನಾದರೂ, ಆ ಸ್ವಭಾವಗಳು ಸ್ವತಃಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತವೆ, ತಪ್ಪು ಗುರುತುಗಳು ಸ್ವಯಂಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಉಬ್ಬುವಂತೆ.
ಸ್ವಾನಿ ಸ್ವಾನ್ಯಭಿಪದ್ಯನ್ತೇ ತಥಾ ಕರ್ಮಾಣಿ ದೇಹಿನಃ । ಲೋಕಸ್ಯೇಹ ವಿವೃದ್ಧ್ಯರ್ಥಂ ಮುಖಬಾಹೂರುಪಾದತಃ
ಸುಭಾವದ ದೇಹಧಾರಿಗಳು ತಮ್ಮ ತಕ್ಕ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ; ಜಗತ್ತಿನ ವೃದ್ಧಿಗೆ ಅವರು ಬಾಯಿಯಿಂದ, ಕೈಗಳಿಂದ, ಬೇಕುಮೊರೆಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಕಾಲಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿನಷ್ಟಾಗಿ ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಬ್ರಹ್ಮ ಕ್ಷತ್ರಂ ತಥಾ ಚೋಭೌ ವೈಶ್ಯಶೂದ್ರೌ ನೃಪೋತ್ತಮ । ಮುಖಾನಿ ಯಾನಿ ಚತ್ವಾರಿ ತೇಭ್ಯೋ ವೇದಾ ವಿನಿಃಸೃತಾಃ
ಬಾಯಿಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹುಟ್ಟಿದರು, ಭುಜಗಳಿಂದ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ಉಗ್ಗುಗಳು ವೈಶ್ಯರು, ಮತ್ತು ಪಾದಗಳಿಂದ ಶೂದ್ರರು — ಏರಡಿರು ಮಹಾರಾಜನೇ; ಆ ನಾಲ್ಕು ಅಂಗರಿಂದ ವೇದಗಳು ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾದವು.
ಋಗ್ವೇದಸಹಿತಾ ತಾತ ವಸಿಷ್ಠೇನ ಮಹಾತ್ಮನಾ । ಪೂರ್ವಾನ್ಮುಖಾನ್ಮಹಾಬಾಹೋ ದಕ್ಷಿಣಾಚ್ಚಾಪಿ ವೈ ಶೃಣು
ಶ್ರವಣ ಮಾಡು: ಋಗ್ವೇದವನ್ನು ಮಹಾಮನೋವಾಸಿಷ್ಠನು ಮುಂಭಾಗದ ಮುಖಗಳಿಂದ ಹೊರತೆರೆದನು; ಅದು ಪೂರ್ವದಿಂದ ಹೊರಬಂದಿತು, ಏರಡಿರು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯವ.
ಯಜುರ್ವೇದೋ ಮಹಾರಾಜ ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯೇನ ವೈ ಸಹ । ಸಾಮಾನಿ ಪಶ್ಚಿಮಾತ್ತಾತ ಗೌತಮಶ್ಚ ಮಹಾನೃಷಿಃ
ಯಜುರ್ವೇದವು, ಮಹಾರಾಜ, ಯಜ್ನವಲ್ಕ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಉತ್ಥಿತವಾಯಿತು; ಸಾಂವೇದವು ಪಶ್ಚಿಮದಿಂದ ಪ್ರಖ್ಯಾತನಾಗಿ ಉದಯವಾಗಿ, ಗೌತಮನೇ ಅದರ ಮಹಾ ಋಷಿ.
ಅಥರ್ವವೇದೋ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಮುಖಾಚ್ಚಾಪ್ಯುತ್ತರಾನ್ನೃಪ । ಋಷಿಶ್ಚಾಪಿ ತಥಾ ರಾಜಞ್ಛೌನಕೋ ಲೋಕಪೂಜಿತಃ
ರಾಜಾರೂಢನ ಮುಖದಿಂದ ಅಥರ್ವವೇದವೂ ಹೊರಬಂದಿತು; ಅದರೊಳಗಿಂದ ಉತ್ತರವೇದವೂ ಉದ್ಭವಿಸಿತು; ಆ ಮುಖದಿಂದ ಒಂದು ಋಷಿಯೂ ಜಯಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ — ಹೀಗಾಗಿ ಜನರಿಂದ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿತು ರಾಜನ ಕೈಳ್ಳಿ (ಮಧ್ಯವಾಗಿರುವ ಅಂಗ).
ಯತ್ತನ್ಮುಖಂ ಮಹಾಬಾಹೋ ಪಞ್ಚಮಂ ಲೋಕವಿಶ್ರುತಮ್ । ಅಷ್ಟಾದಶಪುರಾಣಾನಿ ಸೇತಿಹಾಸಾನಿ ಭಾರತ
ಆ ಸ್ವಭಾವದ ಮುಖವು, ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯ, ಲೋಕಪ್ರಸಿದ್ಧ ಗ್ರಂಥಗಳ ಪಾಂಚಮ ಎಂದು ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದಿತು; ಅದರಿಂದ ಅಷ್ಟಾನ್ನು ಪೂರೆಣ ಪುರಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಭಾರತವಂಶದ ಇತಿಹಾಸಗಳು ಉಂಟಾದವು.
ನಿರ್ಗತಾನಿ ತತಸ್ತಸ್ಮಾನ್ಮುಖಾತ್ಕುರುಕುಲೋದ್ವಹ । ತಥಾನ್ಯಾಃ ಸ್ಮೃತಯಶ್ಚಾಪಿ ಯಮಾದ್ಯಾ ಲೋಕಪೂಜಿತಾಃ
ಆ ಮುಖದಿಂದ ಕುರುಕೂಲ ಮತ್ತು ತದಂತ ಕ್ರಮವಂಶಗಳು ಹರಿದುಬಂದವು; ಅದೇ ತರಹ ಇತರ ಸ್ಮರಣೀಯ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಯಮದಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವ ನಿಯಮಾವಳಿಗಳು ಕೂಡ ಲೋಕದ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಉಂಟಾದವು.
ತತಃ ಸ ಭಗವಾನ್ದೇವೋ ದ್ವಿಧಾ ದೇಹಮಕಾರಯತ್ । ದ್ವಿಧಾ ಕೃತ್ವಾತ್ಮನೋ ದೇಹಮರ್ಧೇನ ಪುರುಷೋಽಭವತ್
ಅನಂತರ ಆ ಯಜಮಾನನೇ ಅವರನ್ನು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಎರಡುಭಾಗವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದನು; ತಮ್ಮನ್ನು ವಿಭಜಿಸುವ ಮೂಲಕ ಆತನು ತನ್ನ ಅರ್ಧದ ಮೂಲಕನುರ್ವೀರನಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.
ಅರ್ಧೇನ ನಾರೀ ತಸ್ಯಾಂ ಚ ವಿರಾಜಮಸೃಜತ್ಪ್ರಭುಃ । ತಪಸ್ತಪ್ತ್ವಾಸೃಜದ್ಯಂ ತು ಸ ಸ್ವಯಂ ಪುರುಷೋ ವಿರಾಟ್
ಇನ್ನೊಂದು ಅರ್ಧದಿಂದ ಅವನು ಆ ಅರ್ಧದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಹೆಣ್ಮಗುವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದನು;Tapasಯ ಉಷ್ಣದಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವುದರಿಂದ ಆತನು ಮಹಾತ್ಮಕ ಪುರಷನಾಗಿ ಸ್ವತಃ ಪರಿಚಯವಾಯಿತ
ಸ ಚಕಾರ ತಪೋ ರಾಜನ್ಸಿಸೃಕ್ಷುರ್ವಿವಿಧಾಃ ಪ್ರಜಾಃ । ಪತೀನ್ಪ್ರಜಾನಾಮಸೃಜನ್ಮಹರ್ಷೀನಾದಿತೋ ದಶ
ಆ ಅಧಿಕಾಧಿಪತಿಃ ತಪಸ್ಸು ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಅನೇಕ ಸಂತಾನಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ: ಪತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನು, ಆದ್ಯದಲ್ಲೇ ಅವನಿಂದ ಹತ್ತು ಮಹಾ ದೃಷ್ಟರಾಗಿದ್ದವರು ಜನಿಸಿದರು.
ನಾರದಂ ಚ ಭೃಗುಂ ತಾತ ಕಂ ಪ್ರಚೇತಸಮೇವ ಹಿ । ಪುಲಹಂ ಕ್ರತುಂ ಪುಲಸ್ತ್ಯಂ ಚ ಅತ್ರಿಮಙ್ಗಿರಸಂ ತಥಾ
ಅವರ ಒಳಗಿದ್ದವರು ನಾರದ, ಭೃಗು ಮತ್ತು ತಟಕ ಹಾಗೂ ಪ್ರಜಾಪತಿ; ಪುಲಹ, ಕ್ರತು ಮತ್ತು ಪುಲಸ್ತ್ಯ; ಆತ್ರಮನ್ ಮತ್ತು ಅಂಗಿರಸ್ ಬಳಗದಲ್ಲಿದ್ದರು.
ಮರೀಚಿಂ ಚಾಪಿ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಯೋಽಸಾವಾದ್ಯಃ ಪ್ರಜಾಪತಿಃ । ಏತಾಂಶ್ಚಾನ್ಯಾಂಶ್ಚ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಅಸೃಜದ್ ಭೂರಿತೇಜಸಃ
ಮರಿಚಿಓ, ಭರತ, ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜನಕನಾಗಿದ್ದ; ಈ ಮಂದಿ ಹಾಗೂ ಇತರೆ සೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ಮಹಾ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಅಧಿಪತಿ ತಂದನು.
ಅಥ ದೇವಾನೃಷೀನ್ದೈತ್ಯಾನ್ಸೋಽಸೃಜತ್ಕುರುನನ್ದನ । ಯಕ್ಷರಕ್ಷಃ ಪಿಶಾಚಾಂಶ್ಚ ಗನ್ಧರ್ವಾಪ್ಸರಸೋಽಸುರಾನ್
ನಂತರ ಆ ರಾಜನು ದೇವರುಗಳನ್ನೂ, ಋರ್ಷಿಗಳನ್ನೂ, ಅಸುರರನ್ನೂ ಮತ್ತು ಯಕ್ಷರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ಪಿಶಾಚರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಅ್ಪ್ಸರಾಸು ಮತ್ತು ಅಸುರರಂತಹ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
ಮನುಷ್ಯಾಣಾಂ ಪಿತೄಣಾಂ ಚ ಸರ್ಪಾಣಾಂ ಚೈವ ಭಾರತ । ನಾಗಾನಾಂ ಚ ಮಹಾಬಾಹೋ ಸಸರ್ಜ ವಿವಿಧಾನ್ಗಣಾನ್
ಅವನು ಮಾನವರನ್ನೂ ಪೂರ್ವಪ್ರಜ್ಞರನ್ನು, ಸರ್ಪರನ್ನು ಹಾಗೂ, ಮಹಾಬಾಹು ಭರತ, ವಿಭಿನ್ನ ನಾಗವರ್ಗಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ—ಇದೇ ರೀತಿ ವಿವಿಧ ಸೇನಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.