ಉತ್ಪತ್ತಿಹೇತುಭೂತಾ ವೈ ಭೂತಾನಾಂ ಮಹತಾಂ ನೃಪ । ತೇಷಾಮೇವ ಗೃಹೀತಾನಿ ಶನೈಃ ಪಞ್ಚೇನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ ತು
ಓ ರಾಜಾ, ಮಹಾನ್ ಜೀವಿಗಳಿಂದ ಉತ್ಭವಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿದವು; ಆವೇ ಜೀವಿಗಳಿಂದ постепೆಯಲ್ಲಿ ಐದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗಿದ್ದವು.
ತಥೈವಾವಯವಾಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಃ ಷಣ್ಣಾಮಪ್ಯಮಿತೌಜಸಾಮ್
ಅದರಂತೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಂಗಗಳು ಬಂದವು — ಆರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ — ಪ್ರತಿ ಒಂದಕ್ಕೂ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಇದ್ದವು.
ಸಂನಿವೇಶ್ಯಾತ್ಮಮಾತ್ರಾಸು ಸ ರಾಜನ್ಭಗವಾನ್ವಿಭುಃ । ಭೂತಾನಿ ನಿರ್ಮಮೇ ತಾತ ಸರ್ವಾಣಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕಮ್
ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಪರಾಕ್ರಮಿ ಪರಮೇಶ್ವರು τότε ಆ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಆತ್ಮರೂಪಗಳೆನ್ನಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡನು; ಹೀಗೆ ಅರಸಲಿ, ಪುತ್ರಾ, ಅವನು ನಿಶ್ಚಿತ ಕ್ರಮಾನುಸಾರ ಅವುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿದನು.
ಯನ್ಮೂರ್ತ್ಯವಯವಾಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಸ್ತಸ್ಯೇಮಾನ್ಯಾಶ್ರಯಾಣಿ ಷಟ್ । ತಸ್ಮಾಚ್ಛರೀರಮಿತ್ಯಾಹುಸ್ತಸ್ಯ ಮೂರ್ತಿಂ ಮನೀಷಿಣಃ
ಅವ tiuj ಧಾರ್ಮಿಕ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಂಶಗಳಿಗೆ ಆರು ಆಧಾರಗಳಿವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ದೇಹವು ಭಾಗಪೂರ್ಣದ ಪ್ರಕಟರೂಪವೇ ಎಂಬುದನ್ನು.
ಮಹಾನ್ತಿ ತಾನಿ ಭೂತಾನಿ ಆವಿಶನ್ತಿ ತತೋ ವಿಭುಮ್ । ಕರ್ಮಣಾ ಸಹ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಸಗುಣಾಶ್ಚಾಪಿ ವೈ ಗುಣಾಃ
ಆ ಮಹಾಈಶ್ವರ್ಯದಿಂದಿನವರು ಆ ಮಹಾತ್ಮರೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಕರ್ಮದಿಂದ, ರಾರಾಜಾ, ಗುಣಗಳು ಅವರಿಗೆ ಜೊತೆಗಿದ್ದವು — ಕೆಲವು ಗುಣವಿವರಗಳೊಡನೆ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಗುಣರಹಿತರಾಗಿಯೂ.
ತೇಷಾಮಿದಂ ತು ಸಪ್ತಾನಾಂ ಪುರುಷಾಣಾಂ ಮಹೌಜಸಾಮ್ । ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಭ್ಯೋ ಮೂರ್ತಿಮಾತ್ರಾಭ್ಯಃ ಸಮ್ಭವತ್ಯವ್ಯಯಾದ್ವಯಮ್
ಅಂದಿಂದಲೇ ಏಳು ಮಹಾಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಅಚಲದ ಎರಡು ತತ್ತ್ವಗಳು ಉಂಟಾದವು: ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ಕೇವಲ ಪ್ರತಿಪಾದಿತವಾದದು.
ಭೂತಾದಿಮಹತಸ್ತಾತ ಯೇನ ವ್ಯಾಪ್ತಮಿದಂ ಜಗತ್ । ತಸ್ಮಾದಪಿ ಮಹಾಬಾಹೋ ಪುರುಷಾಃ ಪಞ್ಚ ಏವ ಹಿ
ಓ ಮಹಾಬಾಹು, ಈ ಲೋಕವು ವಿಸ್ವೃತವಾಗಿರುವದಕ್ಕೆ ಮೂಲವಿರುವ ಮಹಾತ್ಮ — ಅದರಿಂದವೇ ಆದ್ಯತೆದರ್ಶನವು ಪಂಚವೇ ಎಂದು ಕೂಡಾ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
ಕೇಚಿದೇವಂ ಪರಾಂ ತಾತ ಸೃಷ್ಟಿಮಿಚ್ಛನ್ತಿ ಪಣ್ಡಿತಾಃ । ಅನ್ಯೇಽಪ್ಯೇವಂ ಮಹಾಬಾಹೋ ಪ್ರವದನ್ತಿ ಮನೀಷಿಣಃ
ಕೆಲವರು, ಅಜನೇಯ, ಅಧ್ಯೇತೃವರ್ಗಗಳು ಈ ರೀತಿಯೇ ಪರಮಾತ್ಮನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವರು ಎಂದು ಇಚ್ಛಿಸುವರು; ಮತ್ತೊಬ್ಬರು, ಓ ಮಹಾಬಾಹು, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಬೇರೆರೀತಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಯೋಽಸಾವಾತ್ಮಾ ಪರಸ್ತಾತ ಕಲ್ಪಾದೌ ಸೃಜತೇ ತನುಮ್ । ಪ್ರಜನಶ್ಚ ಮಹಾಬಾಹೋ ಸಿಸೃಕ್ಷುರ್ವಿವಿಧಾಃ ಪ್ರಜಾಃ
ಅದಕ್ಕಿಂತ ವ್ಯತ್ಯಸ್ತವಾಗಿರುವ ಆ ಆತ್ಮವೇ ಕಲ್ಪನಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮವಾಗಿ ಶರೀರವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು, ಓ ಮಹಾಬಾಹು, ಅದು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನ ಸಂತಾನಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಜನನ ಕೊಡುತ್ತದೆ.
ತೇನ ಸೃಷ್ಟಃ ಪುದ್ಗಲಸ್ತು ಪ್ರಧಾನಂ ವಿಶತೇ ನೃಪ । ಪ್ರಧಾನಂ ಕ್ಷೋಭಿತಂ ತೇನ ವಿಕಾರಾನ್ಯುಜತೇ ಬಹೂನ್
ಅವರಿಂದ ಪುಡ್ಗಲ ಎಂಬ ಪರಮಾಣು ರಚಿತವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಆ ಪರಮಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು; ಆ ಪರಮ ಅವನಿಂದ ಕಾಂತಲ್ತಾವಗಿದ್ದು ಅನೇಕ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳನ್ನೂ ರೂಪಾಂತರಗಳನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ.
ಉತ್ಪದ್ಯತೇ ಮಹಾಂಸ್ತಸ್ಮಾತ್ತತೋ ಭೂತಾದಿರೇವ ಹಿ । ಉತ್ಪದ್ಯತೇ ವಿಶಾಲಂ ಚ ಭೂತಾದೇಃ ಕುರುನನ್ದನ
ಅದೇ ಸಜೀವರಿಂದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಹಾತ್ಮ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಕುರುವಂಶಜ, ಮೊದಲಿಗೆ ಜೀವಿಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ, ಹಾಗೂ ಅವುದಿಂದ ಅಪಾರ ಚೈತನ್ಯ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.
ವಿಶಾಲಾಚ್ಚ ಹರಿಸ್ತಾತ ಹರೇಶ್ಚಾಪಿ ವೃಕಾಸ್ತಥಾ । ವೃಕೈರ್ಮುಷ್ಣನ್ತಿ ಚ ಬುಧಾಸ್ತಸ್ಮಾತ್ಸರ್ವಂ ಭವೇನ್ನೃಪ
ಆ ಅಪಾರನಿಂದ ಹರೀ ಮತ್ತು ಹರೇಶ ಹಾಗೂ ಹೀಗೆ ಕರಡಿಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಮುನಿಗಳು ಆ ಕರಡಿಗಳ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಉಷ್ಣಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು ತಾವು ತಾಪಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ — ಈ ರೀತಿಯೇ, ಓ ರಾಜ, ಎಲ್ಲಾ ಸೃಷ್ಟಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.
ತಥೈಷಾಮೇವ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಪ್ರಾದುರ್ಭವತಿ ವೇಗತಃ । ಮಾತ್ರಾಣಾಂ ಕುರುಶಾರ್ದೂಲ ವಿಬೋಧಸ್ತದನನ್ತರಮ್
ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ರಾಜಪುರ್ಡತನು ಶೀಘ್ರವೇ ಪ್ರಚುರನಾಗಿ ಪ್ರತಿಕಟ Himself; ನಂತರ, ಓ ಕುರುವೃಂದದ ವರ್ತಕ, ಅವರ ಹಿತಮಾಪನಗಳ ಗಾತ್ರಗಳು ಅನಂತರ ಪ್ರದರ್ಶಿತರಾಗುವವು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳು.
ತಸ್ಮಾದಪಿ ಹೃಷೀಕಾಣಿ ವಿವಿಧಾನಿ ನೃಪೋತ್ತಮ । ತಥೇಯಂ ಸೃಷ್ಟಿರಾಖ್ಯಾತಾಽಽರಾಧ್ಯತಃ ಕುರುನನ್ದನ
ಆದಕಾರಣ, ಓ ರಾಜರೋತ್ತಮನೆ, ಅನೇಕ ವಿಭಿನ್ನ ಆನಂದಗಳು ಕೂಡ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಹೀಗೆಯೇ ಈ ಸೃಷ್ಟಿ ಪೂಜ್ಯವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ, ಓ ಕುರುಗಳ ಆನಂದ.
ಭೂಯೋ ನಿಬೋಧ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಭೂತಾನಾಮಿಹ ವಿಸ್ತರಮ್ । ಗುಣಾಧಿಕಾನಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಭೂತಾನಿ ಪೃಥಿವೀಪತೇ
ಮತ್ತೆನು, ಅರಿತುಕೊ: ಓ ರಾಜ, ಇಂದಿನ ಶ್ರೀಪುರುಷರ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದರೆ — ಬಹು ಗುಣಗಳಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಭೂಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಧಿಪತರಿಗೆ ಸೇರಿದವು.
ಆಕಾಶಮಾದಿತಃ ಕೃತ್ವಾ ಉತ್ತರೋತ್ತರಮೇವ ಹಿ । ಏಕಂ ದ್ವೌ ಚ ತಥಾ ತ್ರೀಣಿ ಚತ್ವಾರಶ್ಚಾಪಿ ಪಞ್ಚ ಚ
ತಾನೇ ಮೊದಲು ಆಕಾಶವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದನು, ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾ; ಒಂದು, ಎರಡು ಹಾಗೂ ಹೀಗೆಯೇ ಮೂರು, ನಾಲ್ಕೂ ಮತ್ತು ಸಹ ಐದು ಎಂದು.
ತತಃ ಸ ಭಗವಾನ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪದ್ಮಾಸನಗತಃ ಪ್ರಭುಃ । ಸರ್ವೇಷಾಂ ತು ಸ ನಾಮಾನಿ ಕರ್ಮಾಣಿ ಚ ಪೃಥಕ್ಪೃಥಕ್
ಅಂದರೆ ಆ ದೇವತೆ ಬ್ರಹ್ಮ, ಕಾಂತಲದ ಮೇಲೇನ ಆಸನ ಮಾಡಿ — ಎಲ್ಲರ ನಾಮಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದವು, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಖಾತಿರಾಗಿದ್ದವು.
ವೇದಶಬ್ದೇಭ್ಯ ಏವಾದೌ ಪೃಥಕ್ಸಂಸ್ಥಾಶ್ಚ ನಿರ್ಮಮೇ । ಕರ್ಮೋದ್ಭವಾನಾಂ ದೇವಾನಾಂ ಸೋಽಸೃಜದ್ದೇಹಿನಾಂ ಪ್ರಭುಃ
'ವೇದ' ಎಂಬ ಶಬ್ದದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಆ ಮೊದಲವರು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನಿಂತರು, ಲೋಭವಿಲ್ಲದೆ; ಶ್ರೀಯುತನು ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದೇಹಗೊಂಡ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
ತುಷಿತಾನಾಂ ಗಣಂ ರಾಜನ್ಯಜ್ಞಂ ಚೈವ ಸನಾತನಮ್ । ದತ್ತ್ವಾ ವೀರ ಸಮಾನೇಭ್ಯೋ ಗುಹ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಸನಾತನಮ್
ತಾನು ತುಷಿತ ವತ್ಸರ ಹಾಗೂ ಶಾಶ್ವತಯಾಗವನ್ನು ರಚಿಸಿದನು, ಮತ್ತು ಸಮತಕ್ಷಮಾಹತ್ವಳ್ಳ ವೀರರಿಗೆ ರಹಸ್ಯೋತ್ಪತ್ತಿ ಎಂಬ ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ದೇದೀಯಿದನು.
ದುದೋಹ ಯಜ್ಞಸಿದ್ಧಯರ್ಥಮೃಗ್ಯಜುಃ ಸಾಮಲಕ್ಷಣಮ್ । ಕಾಲಂ ಕಾಲವಿಭಕ್ತೀಶ್ಚ ಗ್ರಹಾನೃತೂಂಸ್ತಥಾ ನೃಪ
ಸೋಮಸಿದ್ಧಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಪಾತದನ್ನು ಅವನು ಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಸಮಾ ಲಕ್ಷಣವಿರುವ ಮೃಗಯಾಗವನ್ನೂ; ಕಾಲ, ಕಾಲ ವಿಭಾಗಗಳು, ನಕ್ಷತ್ರಮಂಡಲಗಳು ಹಾಗೂ ಗ್ರಹಪುರುಾಣಗಳ ಕಥೆಗಳನ್ನೂ, ಓ ರಾಜ.
ಸರಿತಃ ಸಾಗರಾಞ್ಛೈಲಾನ್ಸಮಾನಿ ವಿಷಮಾಣಿ ಚ । ಕಾಮಂ ಕ್ರೋಧಂ ತಥಾ ವಾಚಂ ರತಿಂ ಚಾಪಿ ಕುರುದ್ವಹ
ನದಿಗಳು, ಸಾಗರಗಳು ಮತ್ತು ಬೆಟ್ಟಗಳು — ಇವೆಲ್ಲವೂ ವಿಭಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವದ ಜೀವಸತ್ತ್ವಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದವು; ಕಾಮ, ಕ್ರೊಧ, ವಾಕ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವನ್ನು ಸಹ ಆತನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.
ಸೃಷ್ಟಿಂ ಸಸರ್ಜ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಸಿಸೃಕ್ಷುರ್ವಿವಿಧಾಃ ಪ್ರಜಾಃ । ಧರ್ಮಾಧರ್ಮೌ ವಿವೇಕಾಯ ಕರ್ಮಣಾಂ ಚ ತಥಾಸೃಜತ್
ಅರವನು ಮಹಾರಾಜಾ, ಪರಮೇಶ್ವರನು ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ರಚಿಸಿ ಅನೇಕ ಪ್ರಕಾರದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಉತ್ಕಟಿಸಿ, ಧರ್ಮ-ಅಧರ್ಮ, ವಿವೇಕ ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಕ್ರಿಯಾ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ವಿತರಿಸಿದನು.
ಸುಖದುಃಖಾದಿಭಿರ್ದ್ವನ್ದ್ವೈಃ ಪ್ರಜಾಶ್ಚೇಮಾ ನ್ಯಯೋಜಯತ್ । ಅಣ್ವ್ಯೋ ಮಾತ್ರಾವಿನಾಶಿನ್ಯೋ ದಶಾರ್ಧಾನಾಂ ತು ಯಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ
ಅತapaa–ತೋಷಣೆಗೇವಾ ಎಂಬೆಂಥảyುವ ವಿರೋಧಿ ಜೋಡಿಗಳಾಗಿ ಆತನು ಸೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಮಾಡಿದನು; ಕೆಲವು ಅಣುಗಳಂತೆಯೇ ಅಖಂಡವಾಗಿ ಮಾಡಲಾದವು, ಮತ್ತ_someನು ಹತ್ತರಮೂರು ಭಾಗಗಳೇ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ಇವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
ತಾಭಿಃ ಸರ್ವಮಿದಂ ವೀರ ಸಮ್ಭವತ್ಯನುಪೂರ್ವಶಃ । ಯತ್ಕೃತಂ ತು ಪುರಾ ಕರ್ಮ ಸನ್ನಿಯುಕ್ತೇನ ವೈ ನೃಪ
ಈಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿಸಿದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಆ ವಿಧಿಯುತ ನಾಯಕನೇ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ್ದನು.
ಸ ತದೇವ ಸ್ವಯಂ ಭೇಜೇ ಸೃಜ್ಯಮಾನಂ ಪುನಃ ಪುನಃ । ಹಿಂಸ್ರಾಹಿಂಸ್ರೇ ಮೃದುಕ್ರೂರೇ ಧರ್ಮಾಧರ್ಮೇ ಋತಾನೃತೇ
ಅದೇ ಶಾಶನಾಧೀಶನು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಜನಿಸುವ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹೊರಸ್ರಾವಿಸುತ್ತಾನೆ — ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಅಹಿಂಸಾತ್ಮಕ, ಶೀಥಿಲ ಮತ್ತು ಕ್ರೂರ, ಸಮಾಚಾರ ಮತ್ತು ಅವ್ಯಥ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಅಸತ್ಯ.
ಯದ್ಯಥಾಸ್ಯಾಭವತ್ಸರ್ಗೇ ತತ್ತಸ್ಯ ಸ್ವಯಮಾವಿಶತ್ । ಯಥಾ ಚ ಲಿಙ್ಗಾನ್ಯೃತವಃ ಸ್ವಯಮೇವಾನುಪರ್ಯಯೇ
ಜನನದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮೂಲವೇ ಏನಾದರೂ, ಆ ಸ್ವಭಾವಗಳು ಸ್ವತಃಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತವೆ, ತಪ್ಪು ಗುರುತುಗಳು ಸ್ವಯಂಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಉಬ್ಬುವಂತೆ.
ಸ್ವಾನಿ ಸ್ವಾನ್ಯಭಿಪದ್ಯನ್ತೇ ತಥಾ ಕರ್ಮಾಣಿ ದೇಹಿನಃ । ಲೋಕಸ್ಯೇಹ ವಿವೃದ್ಧ್ಯರ್ಥಂ ಮುಖಬಾಹೂರುಪಾದತಃ
ಸುಭಾವದ ದೇಹಧಾರಿಗಳು ತಮ್ಮ ತಕ್ಕ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ; ಜಗತ್ತಿನ ವೃದ್ಧಿಗೆ ಅವರು ಬಾಯಿಯಿಂದ, ಕೈಗಳಿಂದ, ಬೇಕುಮೊರೆಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಕಾಲಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿನಷ್ಟಾಗಿ ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಬ್ರಹ್ಮ ಕ್ಷತ್ರಂ ತಥಾ ಚೋಭೌ ವೈಶ್ಯಶೂದ್ರೌ ನೃಪೋತ್ತಮ । ಮುಖಾನಿ ಯಾನಿ ಚತ್ವಾರಿ ತೇಭ್ಯೋ ವೇದಾ ವಿನಿಃಸೃತಾಃ
ಬಾಯಿಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹುಟ್ಟಿದರು, ಭುಜಗಳಿಂದ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ಉಗ್ಗುಗಳು ವೈಶ್ಯರು, ಮತ್ತು ಪಾದಗಳಿಂದ ಶೂದ್ರರು — ಏರಡಿರು ಮಹಾರಾಜನೇ; ಆ ನಾಲ್ಕು ಅಂಗರಿಂದ ವೇದಗಳು ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾದವು.
ಋಗ್ವೇದಸಹಿತಾ ತಾತ ವಸಿಷ್ಠೇನ ಮಹಾತ್ಮನಾ । ಪೂರ್ವಾನ್ಮುಖಾನ್ಮಹಾಬಾಹೋ ದಕ್ಷಿಣಾಚ್ಚಾಪಿ ವೈ ಶೃಣು
ಶ್ರವಣ ಮಾಡು: ಋಗ್ವೇದವನ್ನು ಮಹಾಮನೋವಾಸಿಷ್ಠನು ಮುಂಭಾಗದ ಮುಖಗಳಿಂದ ಹೊರತೆರೆದನು; ಅದು ಪೂರ್ವದಿಂದ ಹೊರಬಂದಿತು, ಏರಡಿರು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯವ.
ಯಜುರ್ವೇದೋ ಮಹಾರಾಜ ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯೇನ ವೈ ಸಹ । ಸಾಮಾನಿ ಪಶ್ಚಿಮಾತ್ತಾತ ಗೌತಮಶ್ಚ ಮಹಾನೃಷಿಃ
ಯಜುರ್ವೇದವು, ಮಹಾರಾಜ, ಯಜ್ನವಲ್ಕ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಉತ್ಥಿತವಾಯಿತು; ಸಾಂವೇದವು ಪಶ್ಚಿಮದಿಂದ ಪ್ರಖ್ಯಾತನಾಗಿ ಉದಯವಾಗಿ, ಗೌತಮನೇ ಅದರ ಮಹಾ ಋಷಿ.