ವೀರ್ಯಸ್ಯೈತಾನಿ ನಾಮಾನಿ ಕಥಿತಾನಿ ಸ್ವಯಮ್ಭುವಾ । ತದಣ್ಡಮಭವದ್ಧೈಮಂ ಜ್ವಾಲಾಮಾಲಾಕುಲಂ ವಿಭೋ
ಆತ್ಮಜದಿಂದ ವೀರ್ಯನಿಗೆ ಇವರೇ ಹೆಸರಿರಿಸಿದವು: ಆ ಬೀಜದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಹಾ ಜ್ವಾಲೆ آگ್ನಿಣಿಮಯದ ಹಾರದಂತೆ ಉಥ್ಥಿತವಾಯಿತು.
ಯಸ್ಮಿಞ್ಜಜ್ಞೇ ಸ್ವಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಸರ್ವಲೋಕಪಿತಾಮಹಃ । ಸುರಜ್ಯೇಷ್ಠಶ್ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರಃ ಪರಮೇಷ್ಠೀ ಪಿತಾಮಹಃ
ಬ್ರಹ್ಮನೇ ತದ್ವಿಧನಾದಾಗ ಅವನನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳ ತಾತಾ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಯಿತು — ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿದ್ದ ದೇವಗಳಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನೆ, ಪರಮ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪಿತಾಮಹ.
ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞಃ ಪುರುಷೋ ವೇಧಾಃ ಶಮ್ಭುರ್ನಾರಾಯಣಸ್ತಥಾ । ಪರ್ಯಾಯವಾಚಕೈಃ ಶಬ್ದೈರೇವ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪ್ರಕೀರ್ತ್ಯತೇ
ಅವನನ್ನು ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞ, ಪರುಷ, ಭೇದಕ ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಸಮಾನವಾಗಿ ಶಂಭು ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣ ಎಂದೂ ಕರೆದಿದ್ದಾರೆ — ಬ್ರಹ್ಮಾ ಈ ಪರ್ಯಾಯ ಪದಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.
ಸದಾ ಮನೀಷಿಭಿಸ್ತಾತ ವಿರಞ್ಚಿಃ ಕಞ್ಜಜಸ್ತಥಾ । ಆಪೋ ನಾರಾ ಇತಿ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಆಪೋ ವೈ ನರಸೂನವಃ
ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸದಾ ವೀರಾಂಛಿ ಮತ್ತು ಪದ್ಮಜ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ನೀರುಗಳನ್ನು ನಾರಾ ಎಂದು ಹೇಳುವರು, ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ನೀರುಗಳು ಮಾನವರೇ ಪುತ್ರರು ಎನ್ನುವಂತೆ.
ತಾ ಯದಸ್ಯಾಯನಂ ಪೂರ್ವಂ ತೇನ ನಾರಾಯಣಃ ಸ್ಮೃತಃ । ಅರಮಿತ್ಯೇವ ಶೀಘ್ರಾಯ ನಿಯತಾಃ ಕವಿಭಿಃ ಕೃತಾಃ
ಈ ಹೆಸರುಗಳು ಕಾಲದಿಂದಲೂ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು, ನಂತರವು ನಾರಾಯಣವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು; ಕವಿಗಳು ಸಲೀಸಾಗಿ ಅವನಿಗಾಗಿ ಆರಾಮ ಎಂಬ ಅಲ್ಪಸೂತ್ರಪದಕವನ್ನು ರಚಿಸಿದರು.
ಆಪ ಏವಾರ್ಣವೀಭೂತ್ವಾ ಸುಶೀಘ್ರಾಸ್ತೇನ ತಾ ನರಾಃ । ಯತ್ತತ್ಕಾರಣಮವ್ಯಕ್ತಂ ನಿತ್ಯಂ ಸದಸದಾತ್ಮಕಮ್
ನದಿಗಳೆಂದು ಬಲಿಮೋಕಾದ ನೀರುಗಳು ಶೀಘ್ರವೇ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡವು — ಅದೇ ಅಪ್ರಕಟ, ಶಾಶ್ವತ, ಸತ್ತ್ವ-ಅಸತ್ತ್ವ ಸ್ವಭಾವದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ.
ತದ್ವಿಸೃಷ್ಟಃ ಸ ಪುರುಷೋ ಲೋಕೇ ಬ್ರಹ್ಮೇತಿ ಕೀರ್ತ್ತ್ಯತೇ । ಏವಂ ಸ ಭಗವಾನಣ್ಡೇ ತತ್ತ್ವಮೇವ ನಿರೂಪ್ಯ ವೈ
ಇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗುvarನೆಂದು ಸೃಷ್ಟಿಗೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನಾಗಿ ಪ್ರಶಂಸಿಸಲಾಗಿದೆ; ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾಯಕನು ಸೃಷ್ಟಿದಿಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಆ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು.
ಧ್ಯಾನಮಾಸ್ಥಾಯ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ತದಣ್ಡಮಕರೋದ್ದ್ವಿಧಾ । ಶಕಲಾಭ್ಯಾಂ ಚ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ದಿವಂ ಭೂಮಿಂ ಚ ನಿರ್ಮಮೇ
ಧ್ಯಾನ ಹಿಡಿದು ರಾಜನು ಆ ಬೀಜವನ್ನು ಎರಡು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿದನು; ಆ ವಿಭಜನೆಯಿಂದೇ ರಾಜನು ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಅಪ್ರಣಾಶ್ಯವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದನು.
ಅನ್ತರ್ವ್ಯೋಮ ದಿಶಶ್ಚಾಷ್ಟೌ ವಾರುಣಂ ಸ್ಥಾನಮೇವ ಹಿ । ಊರ್ಧ್ವಂ ಮಹಾನ್ಗತೋ ರಾಜನ್ ಸಮನ್ತಾಲ್ಲೋಕಭೂತಯೇ
ಆರು ಕಣ್ಣಿನೊಳಗಿನ آಕಾಶಗಳೂ ದಿಕ್ಕುಗಳೂ ಎಂಟು; ವರ್ಣನು ತನ್ನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತನಾಗಿದ್ದ—ಮೇಲುಗೆ ಮಹಾನೊಬ್ಬನು ಮುಂದಾಗಿ ಲೋಕವನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಅದರ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.
ಮಹತಶ್ಚಾಪ್ಯಹಂಕಾರಸ್ತಸ್ಮಾಚ್ಚ ತ್ರಿಗುಣಾ ಅಪಿ । ತ್ರಿಗುಣಾ ಅತಿಸೂಕ್ಷ್ಮಾಸ್ತು ಬುದ್ಧಿಗಮ್ಯಾ ಹಿ ಭಾರತ
ಮಹಾನಲ್ಲಿ ತಾವುಃಅಹಂಭಾವವೂ ಉತ್ಭವಿಸಿತು; ಆದಕಾರಣ ಮೂರು ಗುಣಗಳಿವೆ — ಇವು ಅತ್ಯಂತ ಸುಕ್ಷ್ಮವಾಗಿದ್ದು, ವಿಭೇದಬುದ್ಧಿಯಿಂದವೇ ಗ್ರಹಣೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿವೆ, ಹೇ ಭಾರತ.
ಉತ್ಪತ್ತಿಹೇತುಭೂತಾ ವೈ ಭೂತಾನಾಂ ಮಹತಾಂ ನೃಪ । ತೇಷಾಮೇವ ಗೃಹೀತಾನಿ ಶನೈಃ ಪಞ್ಚೇನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ ತು
ಓ ರಾಜಾ, ಮಹಾನ್ ಜೀವಿಗಳಿಂದ ಉತ್ಭವಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿದವು; ಆವೇ ಜೀವಿಗಳಿಂದ постепೆಯಲ್ಲಿ ಐದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗಿದ್ದವು.
ತಥೈವಾವಯವಾಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಃ ಷಣ್ಣಾಮಪ್ಯಮಿತೌಜಸಾಮ್
ಅದರಂತೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಂಗಗಳು ಬಂದವು — ಆರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ — ಪ್ರತಿ ಒಂದಕ್ಕೂ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಇದ್ದವು.
ಸಂನಿವೇಶ್ಯಾತ್ಮಮಾತ್ರಾಸು ಸ ರಾಜನ್ಭಗವಾನ್ವಿಭುಃ । ಭೂತಾನಿ ನಿರ್ಮಮೇ ತಾತ ಸರ್ವಾಣಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕಮ್
ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಪರಾಕ್ರಮಿ ಪರಮೇಶ್ವರು τότε ಆ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಆತ್ಮರೂಪಗಳೆನ್ನಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡನು; ಹೀಗೆ ಅರಸಲಿ, ಪುತ್ರಾ, ಅವನು ನಿಶ್ಚಿತ ಕ್ರಮಾನುಸಾರ ಅವುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿದನು.
ಯನ್ಮೂರ್ತ್ಯವಯವಾಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಸ್ತಸ್ಯೇಮಾನ್ಯಾಶ್ರಯಾಣಿ ಷಟ್ । ತಸ್ಮಾಚ್ಛರೀರಮಿತ್ಯಾಹುಸ್ತಸ್ಯ ಮೂರ್ತಿಂ ಮನೀಷಿಣಃ
ಅವ tiuj ಧಾರ್ಮಿಕ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಂಶಗಳಿಗೆ ಆರು ಆಧಾರಗಳಿವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ದೇಹವು ಭಾಗಪೂರ್ಣದ ಪ್ರಕಟರೂಪವೇ ಎಂಬುದನ್ನು.
ಮಹಾನ್ತಿ ತಾನಿ ಭೂತಾನಿ ಆವಿಶನ್ತಿ ತತೋ ವಿಭುಮ್ । ಕರ್ಮಣಾ ಸಹ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಸಗುಣಾಶ್ಚಾಪಿ ವೈ ಗುಣಾಃ
ಆ ಮಹಾಈಶ್ವರ್ಯದಿಂದಿನವರು ಆ ಮಹಾತ್ಮರೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಕರ್ಮದಿಂದ, ರಾರಾಜಾ, ಗುಣಗಳು ಅವರಿಗೆ ಜೊತೆಗಿದ್ದವು — ಕೆಲವು ಗುಣವಿವರಗಳೊಡನೆ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಗುಣರಹಿತರಾಗಿಯೂ.
ತೇಷಾಮಿದಂ ತು ಸಪ್ತಾನಾಂ ಪುರುಷಾಣಾಂ ಮಹೌಜಸಾಮ್ । ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಭ್ಯೋ ಮೂರ್ತಿಮಾತ್ರಾಭ್ಯಃ ಸಮ್ಭವತ್ಯವ್ಯಯಾದ್ವಯಮ್
ಅಂದಿಂದಲೇ ಏಳು ಮಹಾಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಅಚಲದ ಎರಡು ತತ್ತ್ವಗಳು ಉಂಟಾದವು: ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ಕೇವಲ ಪ್ರತಿಪಾದಿತವಾದದು.
ಭೂತಾದಿಮಹತಸ್ತಾತ ಯೇನ ವ್ಯಾಪ್ತಮಿದಂ ಜಗತ್ । ತಸ್ಮಾದಪಿ ಮಹಾಬಾಹೋ ಪುರುಷಾಃ ಪಞ್ಚ ಏವ ಹಿ
ಓ ಮಹಾಬಾಹು, ಈ ಲೋಕವು ವಿಸ್ವೃತವಾಗಿರುವದಕ್ಕೆ ಮೂಲವಿರುವ ಮಹಾತ್ಮ — ಅದರಿಂದವೇ ಆದ್ಯತೆದರ್ಶನವು ಪಂಚವೇ ಎಂದು ಕೂಡಾ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
ಕೇಚಿದೇವಂ ಪರಾಂ ತಾತ ಸೃಷ್ಟಿಮಿಚ್ಛನ್ತಿ ಪಣ್ಡಿತಾಃ । ಅನ್ಯೇಽಪ್ಯೇವಂ ಮಹಾಬಾಹೋ ಪ್ರವದನ್ತಿ ಮನೀಷಿಣಃ
ಕೆಲವರು, ಅಜನೇಯ, ಅಧ್ಯೇತೃವರ್ಗಗಳು ಈ ರೀತಿಯೇ ಪರಮಾತ್ಮನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವರು ಎಂದು ಇಚ್ಛಿಸುವರು; ಮತ್ತೊಬ್ಬರು, ಓ ಮಹಾಬಾಹು, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಬೇರೆರೀತಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಯೋಽಸಾವಾತ್ಮಾ ಪರಸ್ತಾತ ಕಲ್ಪಾದೌ ಸೃಜತೇ ತನುಮ್ । ಪ್ರಜನಶ್ಚ ಮಹಾಬಾಹೋ ಸಿಸೃಕ್ಷುರ್ವಿವಿಧಾಃ ಪ್ರಜಾಃ
ಅದಕ್ಕಿಂತ ವ್ಯತ್ಯಸ್ತವಾಗಿರುವ ಆ ಆತ್ಮವೇ ಕಲ್ಪನಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮವಾಗಿ ಶರೀರವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು, ಓ ಮಹಾಬಾಹು, ಅದು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನ ಸಂತಾನಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಜನನ ಕೊಡುತ್ತದೆ.
ತೇನ ಸೃಷ್ಟಃ ಪುದ್ಗಲಸ್ತು ಪ್ರಧಾನಂ ವಿಶತೇ ನೃಪ । ಪ್ರಧಾನಂ ಕ್ಷೋಭಿತಂ ತೇನ ವಿಕಾರಾನ್ಯುಜತೇ ಬಹೂನ್
ಅವರಿಂದ ಪುಡ್ಗಲ ಎಂಬ ಪರಮಾಣು ರಚಿತವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಆ ಪರಮಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು; ಆ ಪರಮ ಅವನಿಂದ ಕಾಂತಲ್ತಾವಗಿದ್ದು ಅನೇಕ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳನ್ನೂ ರೂಪಾಂತರಗಳನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ.
ಉತ್ಪದ್ಯತೇ ಮಹಾಂಸ್ತಸ್ಮಾತ್ತತೋ ಭೂತಾದಿರೇವ ಹಿ । ಉತ್ಪದ್ಯತೇ ವಿಶಾಲಂ ಚ ಭೂತಾದೇಃ ಕುರುನನ್ದನ
ಅದೇ ಸಜೀವರಿಂದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಹಾತ್ಮ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಕುರುವಂಶಜ, ಮೊದಲಿಗೆ ಜೀವಿಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ, ಹಾಗೂ ಅವುದಿಂದ ಅಪಾರ ಚೈತನ್ಯ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.
ವಿಶಾಲಾಚ್ಚ ಹರಿಸ್ತಾತ ಹರೇಶ್ಚಾಪಿ ವೃಕಾಸ್ತಥಾ । ವೃಕೈರ್ಮುಷ್ಣನ್ತಿ ಚ ಬುಧಾಸ್ತಸ್ಮಾತ್ಸರ್ವಂ ಭವೇನ್ನೃಪ
ಆ ಅಪಾರನಿಂದ ಹರೀ ಮತ್ತು ಹರೇಶ ಹಾಗೂ ಹೀಗೆ ಕರಡಿಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಮುನಿಗಳು ಆ ಕರಡಿಗಳ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಉಷ್ಣಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು ತಾವು ತಾಪಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ — ಈ ರೀತಿಯೇ, ಓ ರಾಜ, ಎಲ್ಲಾ ಸೃಷ್ಟಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.
ತಥೈಷಾಮೇವ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಪ್ರಾದುರ್ಭವತಿ ವೇಗತಃ । ಮಾತ್ರಾಣಾಂ ಕುರುಶಾರ್ದೂಲ ವಿಬೋಧಸ್ತದನನ್ತರಮ್
ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ರಾಜಪುರ್ಡತನು ಶೀಘ್ರವೇ ಪ್ರಚುರನಾಗಿ ಪ್ರತಿಕಟ Himself; ನಂತರ, ಓ ಕುರುವೃಂದದ ವರ್ತಕ, ಅವರ ಹಿತಮಾಪನಗಳ ಗಾತ್ರಗಳು ಅನಂತರ ಪ್ರದರ್ಶಿತರಾಗುವವು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳು.
ತಸ್ಮಾದಪಿ ಹೃಷೀಕಾಣಿ ವಿವಿಧಾನಿ ನೃಪೋತ್ತಮ । ತಥೇಯಂ ಸೃಷ್ಟಿರಾಖ್ಯಾತಾಽಽರಾಧ್ಯತಃ ಕುರುನನ್ದನ
ಆದಕಾರಣ, ಓ ರಾಜರೋತ್ತಮನೆ, ಅನೇಕ ವಿಭಿನ್ನ ಆನಂದಗಳು ಕೂಡ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಹೀಗೆಯೇ ಈ ಸೃಷ್ಟಿ ಪೂಜ್ಯವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ, ಓ ಕುರುಗಳ ಆನಂದ.
ಭೂಯೋ ನಿಬೋಧ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಭೂತಾನಾಮಿಹ ವಿಸ್ತರಮ್ । ಗುಣಾಧಿಕಾನಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಭೂತಾನಿ ಪೃಥಿವೀಪತೇ
ಮತ್ತೆನು, ಅರಿತುಕೊ: ಓ ರಾಜ, ಇಂದಿನ ಶ್ರೀಪುರುಷರ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದರೆ — ಬಹು ಗುಣಗಳಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಭೂಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಧಿಪತರಿಗೆ ಸೇರಿದವು.
ಆಕಾಶಮಾದಿತಃ ಕೃತ್ವಾ ಉತ್ತರೋತ್ತರಮೇವ ಹಿ । ಏಕಂ ದ್ವೌ ಚ ತಥಾ ತ್ರೀಣಿ ಚತ್ವಾರಶ್ಚಾಪಿ ಪಞ್ಚ ಚ
ತಾನೇ ಮೊದಲು ಆಕಾಶವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದನು, ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾ; ಒಂದು, ಎರಡು ಹಾಗೂ ಹೀಗೆಯೇ ಮೂರು, ನಾಲ್ಕೂ ಮತ್ತು ಸಹ ಐದು ಎಂದು.
ತತಃ ಸ ಭಗವಾನ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪದ್ಮಾಸನಗತಃ ಪ್ರಭುಃ । ಸರ್ವೇಷಾಂ ತು ಸ ನಾಮಾನಿ ಕರ್ಮಾಣಿ ಚ ಪೃಥಕ್ಪೃಥಕ್
ಅಂದರೆ ಆ ದೇವತೆ ಬ್ರಹ್ಮ, ಕಾಂತಲದ ಮೇಲೇನ ಆಸನ ಮಾಡಿ — ಎಲ್ಲರ ನಾಮಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದವು, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಖಾತಿರಾಗಿದ್ದವು.
ವೇದಶಬ್ದೇಭ್ಯ ಏವಾದೌ ಪೃಥಕ್ಸಂಸ್ಥಾಶ್ಚ ನಿರ್ಮಮೇ । ಕರ್ಮೋದ್ಭವಾನಾಂ ದೇವಾನಾಂ ಸೋಽಸೃಜದ್ದೇಹಿನಾಂ ಪ್ರಭುಃ
'ವೇದ' ಎಂಬ ಶಬ್ದದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಆ ಮೊದಲವರು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ನಿಂತರು, ಲೋಭವಿಲ್ಲದೆ; ಶ್ರೀಯುತನು ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದೇಹಗೊಂಡ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
ತುಷಿತಾನಾಂ ಗಣಂ ರಾಜನ್ಯಜ್ಞಂ ಚೈವ ಸನಾತನಮ್ । ದತ್ತ್ವಾ ವೀರ ಸಮಾನೇಭ್ಯೋ ಗುಹ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಸನಾತನಮ್
ತಾನು ತುಷಿತ ವತ್ಸರ ಹಾಗೂ ಶಾಶ್ವತಯಾಗವನ್ನು ರಚಿಸಿದನು, ಮತ್ತು ಸಮತಕ್ಷಮಾಹತ್ವಳ್ಳ ವೀರರಿಗೆ ರಹಸ್ಯೋತ್ಪತ್ತಿ ಎಂಬ ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ದೇದೀಯಿದನು.
ದುದೋಹ ಯಜ್ಞಸಿದ್ಧಯರ್ಥಮೃಗ್ಯಜುಃ ಸಾಮಲಕ್ಷಣಮ್ । ಕಾಲಂ ಕಾಲವಿಭಕ್ತೀಶ್ಚ ಗ್ರಹಾನೃತೂಂಸ್ತಥಾ ನೃಪ
ಸೋಮಸಿದ್ಧಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಪಾತದನ್ನು ಅವನು ಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಸಮಾ ಲಕ್ಷಣವಿರುವ ಮೃಗಯಾಗವನ್ನೂ; ಕಾಲ, ಕಾಲ ವಿಭಾಗಗಳು, ನಕ್ಷತ್ರಮಂಡಲಗಳು ಹಾಗೂ ಗ್ರಹಪುರುಾಣಗಳ ಕಥೆಗಳನ್ನೂ, ಓ ರಾಜ.