તદ્દિને નગરે તસ્મિન્ભ્રામિતો ગર્દભોપરિ
એ દિવસે, એ શહેરમાં, તેને ગધેડા પર ફરાવાયો.
તસ્ય રૂપં સમાલોક્ય મુમોહ સુખભાવિની
તેના રૂપને જોઈ, સુખમાં મગ્ન સ્ત્રી બેહોશ થઈ ગઈ.
સ ગત્વા નૃપતિં પ્રાહ પંચલક્ષધનં મમ
તે રાજા પાસે જઈને કહ્યું, 'પાંચ લાખનું ધન મારું છે.'
વિહસ્યાહ નૃપસ્તં વૈ ચૌરોઽયં ધનલુંઠકઃ
હસીને, રાજાએ કહ્યું, 'આ ચોર છે, ધન લૂંટનાર છે.'
ઇતિ શ્રુત્વા નિરાશોઽભૂત્સ ચૌરો મરણં ગતઃ
આ સાંભળી, ચોર નિરાશ થઈ ગયો અને મૃત્યુ પામ્યો.
એતસ્મિન્નેવ તત્પુત્રી દેવમાયાવિમોહિતા
એ જ સમયે, તેની દીકરી દેવમાયાથી ભ્રમિત થઈ ગઈ.
તદા પ્રસન્ના સા દુર્ગા તાવુજીવ્ય પ્રસાદતઃ
ત્યારે દુર્ગા માતા પ્રસન્ન થઈને, પોતાની કૃપાથી તેમને લાંબું જીવન આપ્યું.
ઇત્યુક્ત્વા સ તુ ભૂપાલં પુનઃ પ્રાહ વિહસ્ય તમ્
આ રીતે કહીને, તે ફરી રાજાને હસતાં હસતાં બોલ્યો.
તસ્યૈ કિં ચ પ્રદાતવ્યં મયા તત્સ્નેહરૂપિણા
મારે તેને શું આપવું, જે મારી માટે પ્રેમથી ભરેલી છે?
અતો રોદિતવાન્પશ્ચાદ્ધસને કારણં શૃણુ ।। 3.2.13.
એથી પછી હું રડ્યો—હસવાનું કારણ સાંભળો.
અધર્મિણે ચ નાકસ્ય ફલં દાતું સમર્હતિ
અધર્મી માણસને સ્વર્ગના ફળ મળવા યોગ્ય નથી.
અતઃ સ હસિતઃ પૂર્વં મોહિતો હરિલીલયા
એથી પહેલા તે હસ્યો, કારણ કે હરિની લીલાથી ભટકાઈ ગયો હતો.
વાક્યં તેન કૃતં શૂલ્યામતો જીવિતવાચ્છુચિઃ
એના કારણે તેણે કઠોર શબ્દો કહ્યા, અને έτσι શુદ્ધ વ્યક્તિ જીવતી બચી ગઈ.
રાજન્પુષ્પાવતી રમ્યા નગરી તત્ર ભૂપતિઃ
રાજન, ત્યાં પુષ્પાવતી નામની સુંદર નગર હતી, જ્યાં એક રાજા રહેતો હતો.
ચન્દ્રપ્રભા તસ્ય પત્ની રૂપયૌવન શાલિની
તેની પત્ની ચંદ્રપ્રભા હતી, જે સુંદરતા અને યુવાનપણાથી ભરપૂર હતી.
કદાચિત્સ્વાલિભિઃ સાર્દ્ધં વિપિનં કુસુમાકરમ્
એક વખત, પોતાના સખીઓ સાથે, તે ફૂલોથી ભરેલા વનમાં ગઈ.
મોહિતા ચાભવદ્દેવી વિપ્રોપિ પતિતઃ ક્ષિતૌ
ત્યાં રાણી મોહિત થઈ ગઈ, અને બ્રાહ્મણ પણ જમીન પર પડી ગયો.
તસ્યાં ગતાયાં સદને દ્વૌ વિપ્રૌ તત્ર ચાગતૌ
તે ઘરમાં પાછી આવી ત્યારે, ત્યાં બે બ્રાહ્મણ આવ્યા.
તથાગતં દ્વિજં દૃષ્ટ્વા રૂપયૌવનશાલિનમ્
આવેલા બ્રાહ્મણને, જે સુંદરતા અને યુવાનપણાથી ભરપૂર હતો, જોઈને
સ શ્રુત્વા રોદનં કૃત્વા સર્વં તસ્મૈ ન્યવેદયત્
તે સાંભળીને રડ્યો અને બધું તેને કહી દીધું.
ગૃહે જપ્ત્વા મહામંત્રં ચામુણ્ડાબીજસંયુતમ્
ઘરમાં તેણે ચામુંડા બીજ સાથે મહામંત્ર જપ્યો.
એકયા સુંદરી કન્યા દ્વાદશાબ્દમયી શુભા
ત્યાં એક સુંદર, શુભ, બાર વર્ષની કન્યા હતી.
દ્વૌ ગતૌ રાજસદને નૃપમાશીર્ભિરર્ચ્ય તમ્ 3.2.14.
બે જણ રાજમહેલમાં ગયા અને રાજાને આશીર્વાદ આપી પૂજા કરી.
પલાયિતૌ સુતઃ પત્ની તાવન્વેષ્ટું સમાયયૌ
પુત્ર અને પત્ની ભાગી ગયા અને તેમને શોધવા મળીને આવ્યા.
યાવદહં ન ગચ્છામિ સ્વગેહે રક્ષ ધર્મતઃ તસ્યૈ સમર્પ્ય તાં પશ્ચાત્સ દ્વિજો ગેહમાયયૌ
જ્યાં સુધી હું મારા ઘરે પાછો ન આવું, તું એને ધર્મપૂર્વક રક્ષે; પછી એ સ્ત્રીને સોંપીને, તે દ્વિજ પોતાના ઘરે ગયો.
સુદેવસ્તુ નિશીથે વૈ રમણીં પ્રાહ નિર્ભયઃ
પછી, મધ્યરાત્રીમાં, સુદેવાએ નિર્ભય થઈને એ સ્ત્રી સાથે વાત કરી.
સાહ મે હૃદયે નિત્યં સુદેવો બ્રાહ્મણોત્તમઃ
એ સ્ત્રીએ કહ્યું, 'સુદેવ, શ્રેષ્ઠ બ્રાહ્મણ, હંમેશા મારા હૃદયમાં છે.'
સુદેવશ્ચાહ ભોઃ સુભૂર્યદિ તે બ્રાહ્મણોત્તમમ્ સાહ તે સર્વદા દાસી ભવામિ દ્વિજભામિનિ
સુદેવાએ કહ્યું, 'સુભૂ, જો તને શ્રેષ્ઠ બ્રાહ્મણ જોઈએ છે, તો હું હંમેશા તારો દાસ બની રહીશ, દ્વિજ સ્ત્રી.'
ઇતિ શ્રુત્વા સુદેવસ્તુ મુખાન્નિષ્કૃષ્ય યંત્રકમ્
આ સાંભળીને, સુદેવાએ એના મોઢેથી યંત્ર કાઢી નાખ્યું.
ચતુર્માસ્યો ભવદ્ગર્ભસ્તસ્મિન્કાલે તુ ભો નૃપ
રાજા, એ સમયે, ચાર મહિના પછી, એ સ્ત્રી ગર્ભવતી થઈ.