અયે પ્રાણપ્રિય સ્વામિન્ભજ માં કામવિહ્વલામ્
હે મારા પ્રાણપ્રિય સ્વામી, મને સ્વીકારો, હું ઇચ્છાથી વ્યાકુળ છું.
ઇત્યુક્તસ્સ તુ તામાહ વચનં શૃણુ શોભને
એ રીતે કહેતાં, તેણે કહ્યું, 'હે સુંદર, મારા શબ્દો સાંભળ.'
વિવાહિતાં શુભાં નારીં યો ભજેત ઋતૌ ન હિ અતઃ પરસ્ત્રિયા ભોગો જ્ઞેયો વૈ નિરયપ્રદઃ
જે પુરુષ શુભ, લગ્નિત સ્ત્રી સાથે માત્ર યોગ્ય સમયે મિલન કરે છે, તે પાપી બનતો નથી; પણ બીજાની પત્ની સાથે આનંદ કરવો, એ તો નરક તરફ લઈ જાય છે.
ઇતિ શ્રુત્વા તુ સા પ્રાહ વિશ્વામિત્રેણ ધીમતા ન કોઽપિ નરકં પ્રાપ્તસ્તસ્માન્માં ભજ કામિનીમ્
આ સાંભળીને, તેણે કહ્યું, 'વિશ્વામિત્રના જ્ઞાનથી, કોઈ પણ નરકમાં ગયો નથી; તેથી, મને, ઇચ્છાથી ભરેલી, આનંદ આપો.'
પુનશ્ચાહ સ કૃષ્ણાંશઃ કૃત્તં પાપં તપોબલાત્
પછી, કૃષ્ણના અંશે ફરી કહ્યું, 'તપસ્યાની શક્તિથી પાપ નાશ પામ્યું છે.'
અર્દ્ધાંગં પુરુષસ્ય સ્ત્રી મૈથુને ચ વિશેષતઃ
સ્ત્રી પુરુષના અર્ધાંગ તરીકે ગણાય છે, ખાસ કરીને મિલન સમયે.
ઋચિ શબ્દશ્ચ પૂર્વાસ્યાજ્જાત ઋગ્જસ્સનાતનઃ
તેના મુખના આગળના ભાગમાંથી 'ઋચ' ધ્વનિ ઉત્પન્ન થઈ, અને એ રીતે સનાતન ઋગ્વેદ જન્મ્યો.
તદ્ધિતાન્તશ્ચ યશ્શબ્દઃ પશ્ચિમાસ્યાચ્ચ સામજઃ કેવલો વર્ણમાત્રશ્ચ સ શબ્દોઽથર્વજઃ સ્મૃતઃ ।। 3.3.28.
પછી, તેના મુખના પાછળના ભાગમાંથી 'યશ' શબ્દ ઉત્પન્ન થયો, જે સામવેદથી સંબંધિત છે; અને શુદ્ધ ધ્વનિ માત્ર, એ અથર્વવેદની ગણાય છે.
પઞ્ચમાસ્યાચ્ચ યે જાતાઃ શબ્દાઃ સંસારકારિણઃ
પાંચમા ભાગમાંથી, એ શબ્દો ઉત્પન્ન થયા, જે સંસાર સર્જે છે.
હિત્વા તાન્યો હિ શુદ્ધાત્મા ચતુર્વેદપરાયણઃ
એ બધાને છોડીને, શુદ્ધ આત્માવાળા, ચાર વેદોમાં તલ્લીન રહે છે.
ન વદેદ્યાવનીં ભાષાં પ્રાણૈઃ કંઠગતૈરપિ
તે યવન ભાષા બોલવી જોઈએ નહીં, ભલે શ્વાસ ગળામાં હોય.
ઇત્યેવં સ્મૃતિવાક્યાનિ મુનિના પઠિતાનિ વૈ
આ રીતે, સ્મૃતિના વાક્યો મુનિએ વાંચ્યા.
ઇતિ શ્રુત્વા તુ સા વેશ્યા મ્લેચ્છાયાશ્ચાંશસંભવા
આ સાંભળીને, એ વેશ્યા, જે મ્લેચ્છોના અંશથી જન્મી હતી,
વેતસૈસ્તાડયિત્વા તં પુનઃ કૃત્વા શુકં સ્વયમ્
વેતસથી તેને માર્યો અને પોતાની શક્તિથી ફરી પોપટમાં ફેરવી દીધો.
તદા સ્વર્ણવતી દેવી કૃત્વા નારીમયં વપુઃ
પછી, સ્વર્ણવતી દેવી, સ્ત્રીનું રૂપ ધારણ કરી,
પુનઃ શ્યેનીવપુઃ કૃત્વા તદ્દેશાદ્યાતુમુદ્યતા
ફરી શ્યેનનું રૂપ લઈને, એ સ્થાન છોડવા તૈયાર થઈ.
મકરંદસ્તુ તાં દૃષ્ટ્વા કૃષ્ણાંશેન સમન્વિતામ્ ચરણાવુપસંગૃહ્ય સ્વગેહે તામવાસયત્
મકરંદે, કૃષ્ણના અંશથી યુક્ત તીથીને જોઈ, તેના પગ પકડીને પોતાના ઘરમાં લઈ ગયો.
શોભનાપિ ચ સંબુધ્ય પઞ્જરાન્તમુપસ્થિતા 3.3.28.
શોભનાએ જાગીને પાંજરાની અંદર આવી પહોંચી.
કિં કરોમિ ક્વ ગચ્છામિ વિના તં રમણં પરમ્
હું શું કરું? એ સર્વોત્તમ પ્રિય વિના ક્યાં જાઉં?
તત્ર સ્થિતં ચ પૈશાચં માયામદવિશારદમ્
ત્યાં એક પિશાચ ઊભો હતો, જે માયા અને મદમાં કુશળ હતો.
મહામદસ્તુ સંતુષ્ટો ગત્વા વૈ શિવમંદિરમ્
મહામદ આનંદિત થઈને શિવમંદિર તરફ ગયો.
તદા પ્રસન્નો ભગવાન્વચનં પ્રાહ સેવકમ્ મયા સહ સમાગચ્છ મયૂરનગરં પ્રતિ
તે સમયે પ્રસન્ન ભગવાને પોતાના સેવકને કહ્યું: 'મારી સાથે મયૂરનગર જા.'
ઇત્યુક્તસ્તેન પૈશાચો નટૈઃ પંચસહસ્રકૈઃ
એ રીતે કહેતાં, પિશાચ પાંચ હજાર નૃતકો સાથે ગયો.
ઇન્દુલશ્ચ તથાહ્લાદો બોધિતો વિષ્ણુમાયયા મયૂરનગરં પ્રાપ્ય મકરંદમુપાયયૌ
ઇંદુલા અને તાહ્લાદ, વિષ્ણુની માયાથી જાગી, મયૂરનગર પહોંચી અને મકરંદ પાસે ગયા.
તદા તુ શોભના વેશ્યા સહુરેણ બલૈસ્સહ
ત્યારે શોભના, વેશ્યા, સહુરા અને તેની સેના સાથે હતી.
સર્વતશ્ચોત્થિતો વાતો મહામેઘસમન્વિતઃ ૬૮ દૃષ્ટ્વા તાં ભૈરવીં માયાં તમોભૂતાં સમન્તતઃ
ચારે બાજુથી ભારે વાદળો સાથે પવન ઉઠ્યો; એ ભયાનક માયા જોઈ, અંધકાર સર્વત્ર ફેલાઈ ગયો.
શનિભલ્લેન તાં માયાં ભસ્મ કૃત્વા મહાબલઃ 3.3.28.
શનિના શસ્ત્રથી એ શક્તિશાળી એ માયાને ભસ્મ કરી નાખી.
તદા તુ શોભના નારી કામમાયાં ચકાર હ
ત્યારે શોભના સ્ત્રીએ કામની માયા ઉત્પન્ન કરી.
મોહિતાઃ ક્ષત્રિયાઃ સર્વે મુમુહુર્લાસ્યદર્શનાત્
લાસ્યના દર્શનથી બધા ક્ષત્રિયો મોહિત થઈ ગયા અને અચેત થઈ પડ્યા.
તદા સ્વર્ણવતી દેવી કામાક્ષી ધ્યાનતત્પરા મયૂરધ્વજમાગમ્ય નિગડૈસ્તાન્બબંધ હ
પછી સ્વર્ણવતી, દેવી કામાક્ષી, ધ્યાનમાં લીન રહી, મયૂરધ્વજ પાસે આવી અને તેમને બાંધ્યા.