અતોર્થં પ્રેષયામીતિ કુરુ પુત્રિ સ્વયંવરમ્
આ માટે, હું તને મોકલું છું; દીકરી, તું સ્વયંવર રાખ.
એવમસ્ત્વિતિ સાવિત્રી પ્રોક્તા તસ્માદ્વિનિર્યયૌ 4.102.
‘જેમ તું કહો તેમ,’ એમ સાવિત્રી બોલી અને ત્યાંથી નીકળી ગઈ.
માન્યાનામત્ર વૃદ્ધાનાં કૃત્વા પાદાભિષેચનમ્
ત્યાંના માન્ય વૃદ્ધોના પગ ધોઈને, સન્માનપૂર્વક કૃત્ય કર્યું.
આજગામ પુનર્વેશ્મ સાવિત્રી સહ મંત્રિભિઃ
સાવિત્રી ફરીથી મંત્રીઓ સાથે ઘર પર પાછી આવી.
આસીનમાસને વિપ્રં પ્રણમ્ય સ્મિતભાષિણી
હસતી અને મૃદુભાષી સાવિત્રી એ આસન પર બેઠેલા વિદ્વાનને વંદન કર્યું.
દ્યુમત્સેન ઇતિ ખ્યાતો દેવદત્તો બભૂવ સઃ
તેનું નામ દ્યુમત્સેન તરીકે જાણીતા થયું અને તે દેવદત્ત તરીકે ઓળખાયો.
અહો બત મહત્કષ્ટં સાવિત્ર્યા નૃપતેઃ કૃતમ્
અહો, ખરેખર, સાવિત્રી એ રાજા માટે મોટું કષ્ટ સહન કર્યું.
સત્યં વદત્યસ્ય પિતા સત્યં માતા પ્રભાષતે
તેના પિતા સત્ય બોલે છે, તેની માતા પણ સત્ય બોલે છે.
એકો દોષોઽસ્તિ નાન્યોઽસ્ય સોઽદ્યપ્રભૃતિ સત્યવાક્
એક જ દોષ છે, બીજો કોઈ નથી; આજથી તે સત્ય બોલશે.
નારદસ્ય વચઃ શ્રુત્વા તનયાં પ્રાહ પાર્થિવઃ સંવત્સરેણ સોલ્પાયુર્દેહત્યાગં કરિષ્યતિ
નારદના શબ્દો સાંભળીને, રાજાએ દીકરીને કહ્યું: ‘એક વર્ષમાં, ઓછા આયુષ્ય સાથે, તે શરીર છોડશે.’
સકૃત્પ્રદીયતે કન્યા ત્રીણ્યેતાનિ સકૃત્સકૃત્
કન્યા માત્ર એકવાર આપવામાં આવે છે; આ ત્રણ વસ્તુઓ પણ માત્ર એકવાર, એકવાર જ થાય છે.
દીર્ઘાયુરથ વાલ્પાયુઃ સગુણો નિર્ગુણોઽપિ વા 4.102.
લાંબા આયુષ્ય ધરાવતો હોય કે ટૂંકા આયુષ્ય ધરાવતો, ગુણવંત હોય કે ગુણ વગર હોય.
મનસા નિશ્ચયં કૃત્વા તતો વાચાઽભિધીયતે
પહેલાં મનમાં નક્કી કરીને, પછી બોલવામાં આવે છે.
અવિઘ્નમગ્રે સાવિત્ર્યાઃ પ્રદાને દુહિતુસ્તવ
સાવિત્રી, તમારી દીકરીનું દાન કરતી વખતે શરૂઆતમાં કોઈ અડચણ ન આવે.
એવમુક્ત્વા સમુત્પત્ય નારદસ્ત્રિદિવં ગતઃ શુભે મુહૂર્તે પાર્શ્વસ્થૈર્બ્રાહ્મણૈર્વેદપારગૈઃ
આ રીતે કહ્યું પછી, નારદ ઊભા થયા અને શુભ મુહૂર્તે, વેદમાં પારંગત બ્રાહ્મણો સાથે સ્વર્ગમાં ગયા.
સાવિત્ર્યપિ વરં લબ્ધ્વા ભર્તારં મનસેપ્સિતમ્
સાવિત્રીને પણ મનથી ઇચ્છેલો પતિ મળ્યો.
એવં તત્રાશ્રમે તેષાં વસતાં પ્રીતિપૂર્વકમ્
તે આશ્રમમાં તેઓ બધા પ્રેમપૂર્વક સાથે રહેતા હતા.
સાવિત્ર્યાસ્તપ્યમાનાયાસ્તિષ્ઠંત્યાશ્ચ દિવાનિશમ્
સાવિત્રી કષ્ટ સહન કરતી, દિવસ-રાત અડગ રહી.
તતઃ કાલે બહુતિથે વ્યતિક્રાંતે કદાચન પ્રોષ્ઠપદે સિતે પક્ષે દ્વાદશ્યાં રજનીમુખે
પછી ઘણો સમય પસાર થયા પછી, એક વખત, પ્રોષ્ઠપદ માસના શુક્લપક્ષમાં, દ્વાદશી રાત્રિની શરૂઆતમાં—
ગણયન્તી ચ સાવિત્રી નારદોક્તં વચો હૃદિ
સાવિત્રી, નારદના બોલેલા શબ્દો હૃદયમાં યાદ રાખીને, દિવસો ગણતી રહી.
તતસ્ત્રિરાત્રં નિર્વર્ત્ય સ્નાત્વા સંતર્પ્ય દેવતાઃ શ્વશ્રૂશ્વશુરયોઃ પાદૌ વવંદે ચારુહાસિની
પછી, ત્રણ રાતનું વ્રત પૂર્ણ કરીને, સ્નાન કરીને અને દેવતાઓને તર્પણ આપીને, સુંદર સ્મિતવાળી એ સ્ત્રીએ શ્વશુર અને શ્વશ્રુના પગે વંદન કર્યું.
અથ પ્રતસ્થે પરશું ગૃહીત્વા સત્યવાન્વનમ્ 4.102.
પછી સત્યવાન કૂહાડો લઈને વનમાં જવા નીકળ્યા.
તતોઽવદત્સ ભર્તા તાં પૃચ્છસ્વ શ્વશુરૌ નિજૌ
પછી તેના પતિએ કહ્યું, 'તમારા શ્વશુર અને શ્વશ્રુને પૂછો.'
શ્વશુરાવવદતાં ચ ન ગંતવ્યં ત્વયાનઘે
શ્વશુર અને શ્વશ્રુએ કહ્યું, 'અનગા, તું જવા નહીં.'
ભૂયો ભાવેન સા પ્રોચે દ્રષ્ટવ્યં કાનનં મયા
પણ ફરીથી, મનથી નક્કી કરીને, એણે કહ્યું, 'મારે કાનન જોવું છે.'
તતો ગૃહીત્વા તરસા ફલપુષ્પસમિત્કુશાન્
પછી, ઝડપથી ફળ, ફૂલો, સમિત અને કુશા એકત્ર કર્યા—
અથ પાટયતઃ કાષ્ઠં જાતા શિરસિ વેદના
પછી, લાકડું ફાડતા-ફાડતા, તેના માથામાં દુખાવા થયો.
વિશ્રમસ્વ મહાબાહો સાવિત્રી પ્રાહ દુઃખિતા
સાવિત્રી દુઃખી થઈને કહ્યું, 'મહાબાહુ, આરામ કરો.'
યાવદુત્સંગકે કૃત્વા શિર આસ્તે મહીતલે કિરીટિનં પીતવસ્ત્રં સાક્ષાત્સૂર્યમિવોદિતમ્
જ્યારે તે જમીન પર તેના ગોડમાં માથું રાખીને પડ્યો, ત્યારે એણે પીળા વસ્ત્રો પહેરેલા, કિરીટધારી, સૂર્ય જેવો પ્રકાશિત પુરુષને જોયો.
તમુવાચાથ સાવિત્રી પ્રણમ્ય મધુપિંગલમ્
પછી, સાવિત્રી એ મધપિંગળ આંખવાળા પુરુષને વંદન કરીને બોલી.