శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

దదాహ తేన దుర్భేద్యా హరోఽథ త్రిపురో నృప। దివి దున్దుభయో నేదుర్విమానశతసఙ్కులాః

ఆ బాణంతో, ఓ రాజా, హరుడు ఆ దుర్భేద్యమైన మూడు పురాలను కాల్చేశాడు. ఆకాశంలో డుండుభి మేళాలు మోగాయి, వాహనాలతో ఆకాశం నిండిపోయింది.

దేవర్షిపితృసిద్ధేశా జయేతి కుసుమోత్కరైః। అవాకిరన్జగుర్హృష్టా ననృతుశ్చాప్సరోగణాః

దేవతలు, ఋషులు, పితృదేవతలు, సిద్ధులు—all హర్షంతో పుష్పాలు వర్షించారు, విజయమని నినదించారు; అప్సరసలు ఆనందంతో నాట్యం చేశారు.

ఏవం దగ్ధ్వా పురస్తిస్రో భగవాన్పురహా నృప। బ్రహ్మాదిభిః స్తూయమానః స్వం ధామ ప్రత్యపద్యత

ఇలా మూడు పురాలను కాల్చిన అనంతరం, పురహరుడు, బ్రహ్మాదులు స్తుతించగా, తన స్వస్థలానికి తిరిగి వెళ్ళాడు.

ఏవం విధాన్యస్య హరేః స్వమాయయా విడమ్బమానస్య నృలోకమాత్మనః। వీర్యాణి గీతాన్యృషిభిర్జగద్గురోర్లోకం పునానాన్యపరం వదామి కిమ్

ఇలా, హరిలోకంలో, తన మాయతో మానవుల్లా ఆడుతూ, ఆయన చేసిన మహిమలను ఋషులు పాడుతుంటారు. ఇవి లోకాన్ని పవిత్రం చేస్తాయి—ఇంకా ఏమి చెప్పగలను?

సూత ఉవాచ । ఆనర్తాన్ స ఉపవ్రజ్య స్వృద్ధాఞ్జనపదాన్ స్వకాన్ । దధ్మౌ దరవరం తేషాం విషాదం శమయన్నివ

సూతుడు చెప్పాడు: ఆ నార్త దేశాలను, తన సొంత సంపన్న ప్రాంతాలను చేరి, ఆయన గొప్ప శంఖాన్ని ఊదాడు, అది అక్కడి ప్రజల దుఃఖాన్ని పోగొట్టినట్టు అనిపించింది.

స ఉచ్చకాశే ధవలోదరో దరోఽపి ఉరుక్రమస్య అధరశోణ శోణిమా । దాధ్మాయమానః కరకఞ్జసమ్పుటే యథాబ్జఖణ్డే కలహంస ఉత్స్వనః

ఆ శంఖం తెల్లటి పొట్టతో, మధురమైన ధ్వనితో, మహాబలుడు తన రక్తవర్ణపు దిగువ పెదవితో ఊదినప్పుడు, పద్మపు ఆకుల మధ్య హంస అరుపులా వినిపించింది.

తముపశ్రుత్య నినదం జగద్‍భయభయావహమ్ । ప్రత్యుద్యయుః ప్రజాః సర్వా భర్తృదర్శనలాలసాః

ఆ శంఖధ్వని వినగానే, భయాన్ని తొలగించే ఆ నాదాన్ని విని, తమ ప్రభువును చూడాలని ఆశతో అన్ని ప్రజలు బయటకు వచ్చారు.

తత్రోపనీతబలయో రవేర్దీపమివాదృతాః । ఆత్మారామం పూర్ణకామం నిజలాభేన నిత్యదా

అక్కడ చేరిన వారు, తమ బలాన్ని పునరుద్ధరించుకుని, చీకటిలో దీపాన్ని గౌరవించినట్టు ఆయనను గౌరవించారు; ఆయన సన్నిధిలో ఎప్పుడూ తృప్తిగా, సంపూర్ణంగా ఉండేవారు.

ప్రీత్యుత్ఫుల్లముఖాః ప్రోచుః హర్షగద్‍గదయా గిరా । పితరం సర్వసుహృదం అవితారం ఇవార్భకాః

ఆనందంతో వికసించిన ముఖాలతో, ఆనందంతో గొంతు కదిలిపోతూ, వారు తమ తండ్రిని, రక్షకుడిని, మిత్రుడిని పిలిచే పిల్లలవలె మాట్లాడారు.

నతాః స్మ తే నాథ సదాఙ్‌ఘ్రిపఙ్‌కజం విరిఞ్చవైరిఞ్చ్య సురేన్ద్ర వన్దితమ్ । పరాయణం క్షేమమిహేచ్ఛతాం పరం న యత్ర కాలః ప్రభవేత్పరః ప్రభుః

ప్రభూ! మీ పాదపద్మాలకు ఎప్పుడూ నమస్కరిస్తాం. బ్రహ్మ, శివుడు, ఇంద్రుడు కూడా పూజించే ఆ పాదాలు. మేము శ్రేయస్సు కోరే వారికి మీరు పరమాశ్రయం. అక్కడ కాలమహాశక్తి కూడా ప్రభావం చూపదు.

భవాయ నస్త్వం భవ విశ్వభావన త్వమేవ మాతాథ సుహృత్పతిః పితా । త్వం సద్‍గురుర్నః పరమం చ దైవతం యస్యానువృత్త్యా కృతినో బభూవిమ

మా మంగళానికి మీరు సృష్టికర్త, పోషకుడు, రక్షకుడు. మీరు మా తల్లి, మిత్రుడు, ప్రభువు, తండ్రి. మీరు మా నిజమైన గురువు, పరమదైవం. మిమ్మల్ని అనుసరించడంవల్ల మేము సఫలమైనవాళ్లమయ్యాం.

అహో సనాథా భవతా స్మ యద్వయం త్రైవిష్టపానామపి దూరదర్శనమ్ । ప్రేమస్మిత స్నిగ్ధ నిరీక్షణాననం పశ్యేమ రూపం తవ సర్వసౌభగమ్

అయ్యో! మీరు ఉండటం వల్ల మేము నిజంగా అదృష్టవంతులం. ఎందుకంటే స్వర్గదేవతలు కూడా అరుదుగా చూసే మీ ప్రేమతో చిరునవ్వులు, మృదువైన చూపులతో కూడిన ముఖాన్ని, సంపూర్ణ మంగళకరమైన రూపాన్ని మేము చూస్తున్నాం.

యర్హ్యమ్బుజాక్షాపససార భో భవాన్ కురూన్ మధూన్ వాథ సుహృద్ దిదృక్షయా । తత్రాబ్దకోటిప్రతిమః క్షణో భవేద్ రవిం వినాక్ష్ణోరివ నస్తవాచ్యుత

కమలనేత్రుడా! మీరు కురువుల దగ్గరకి, మధువుల దగ్గరకి మిత్రులను చూడాలని వెళ్ళినప్పుడు, ఒక్క క్షణం కూడా కోటి సంవత్సరాల్లా అనిపించింది. సూర్యుడు లేని కళ్లలా మేము ఉండిపోయాం, అచ్యుతా!

ఇతి చోదీరితా వాచః ప్రజానాం భక్తవత్సలః । శృణ్వానోఽనుగ్రహం దృష్ట్యా వితన్వన్ ప్రావిశత్పురమ్

ఇలా ప్రజలు మాట్లాడిన మాటలు వినుతూ, భక్తులకు ఎప్పుడూ అనుగ్రహంగా ఉండే ప్రభువు, కరుణ చూపుతూ, నగరంలోకి ప్రవేశించాడు.

మధుభోజదశార్హార్హ కుకురాన్ధక వృష్ణిభిః । ఆత్మతుల్య బలైర్గుప్తాం నాగైర్భోగవతీమివ

మధు, భోజ, దశార్హ, అర్హ, కుకుర, అంధక, వృష్ణి వంశస్థులు — వీరందరూ తనకు సమానమైన బలంతో నగరాన్ని కాపాడుతూ, ఆ పట్టణాన్ని పాములు భోగవతిని ఎలా రక్షిస్తాయో అలా భద్రంగా ఉంచారు.

సర్వర్తు సర్వవిభవ పుణ్యవృక్షలతాశ్రమైః । ఉద్యానోపవనారామైః వృత పద్మాకర శ్రియమ్

ప్రతి ఋతువులోను, సంపదతో, పవిత్రమైన వృక్షాలు, తాడులు, ఆశ్రమాలు, ఉద్యానవనాలు, తోటలు, పద్మసరోవరాలు చుట్టూ ఉండటంతో ఆ నగరం మహా వైభవంగా మెరిసిపోయింది.

గోపురద్వారమార్గేషు కృతకౌతుక తోరణామ్ । చిత్రధ్వజపతాకాగ్రైః అన్తః ప్రతిహతాతపామ్

గోపుర ద్వారాలు, వీధులు, మార్గాల్లో అందంగా అలంకరించిన పందిళ్లు కట్టారు; రంగురంగుల జెండాలు, పట్టాకలతో అలంకరించి, లోపల ఎండ తాకకుండా చల్లగా ఉంచారు.

సమ్మార్జిత మహామార్గ రథ్యాపణక చత్వరామ్ । సిక్తాం గన్ధజలైరుప్తాం ఫలపుష్పాక్షతాఙ్‌కురైః

మహా వీధులు, రథబీదులు, మార్కెట్లు, చౌరస్తాలు అన్నీ బాగా ఊడిపట్టి, సుగంధ జలంతో చల్లిపోసి, పండ్లు, పువ్వులు, ధాన్యాలతో అలంకరించారు.

ద్వారి ద్వారి గృహాణాం చ దధ్యక్షత ఫలేక్షుభిః । అలఙ్‌కృతాం పూర్ణకుమ్భైః బలిభిః ధూపదీపకైః

ప్రతి ఇంటి తలుపు దగ్గర పెరుగు, అక్షతలు, పండ్లు, చెరకు తోట్లతో అలంకరించి, పూర్ణకుంభాలు, బలిపదార్థాలు, ధూప దీపాలతో శోభాయమానంగా చేశారు.

నిశమ్య ప్రేష్ఠమాయాన్తం వసుదేవో మహామనాః । అక్రూరశ్చోగ్రసేనశ్చ రామశ్చాద్‍భుతవిక్రమః

తమ ప్రియమైనవాడు వస్తున్నాడని విని, మహాత్ముడైన వసుదేవుడు, అక్రూరుడు, ఉగ్రసేనుడు, అద్భుత పరాక్రమశాలి రాముడు — వీరందరూ

ప్రద్యుమ్నః చారుదేష్ణశ్చ సామ్బో జామ్బవతీసుతః । ప్రహర్షవేగ ఉచ్ఛశిత శయనాసన భోజనాః

ప్రద్యుమ్నుడు, చారుదేశ్నుడు, జాంబవతీ కుమారుడు సామ్బుడు — వీరందరూ ఆనందోత్సాహంతో తమ పడకలు, ఆసనాలు, భోజనాలన్నీ వదిలేసి లేచారు.

వారణేన్ద్రం పురస్కృత్య బ్రాహ్మణైః ససుమఙ్‌గలైః । శఙ్‌ఖతూర్య నినాదేన బ్రహ్మఘోషేణ చాదృతాః । ప్రత్యుజ్జగ్మూ రథైర్హృష్టాః ప్రణయాగత సాధ్వసాః

గజరాజును ముందుంచి, మంగళకరమైన మంత్రాలు పఠిస్తున్న బ్రాహ్మణులతో, శంఖ తూర్యాల ధ్వనితో, వేదఘోషతో, రథాలపై ఆనందంగా, ప్రేమతో, భయభక్తులతో ముందుకు వచ్చారు.

వారముఖ్యాశ్చ శతశో యానైః తత్ దర్శనోత్సుకాః । లసత్కుణ్డల నిర్భాత కపోల వదనశ్రియః

శతాధికంగా ఉన్న ప్రధానమైన ఏనుగులు, ఆయన దర్శనానికి ఉత్సాహంగా, మెరిసే కుండలాలు, ప్రకాశించే కనుపాపలు, ముఖవైభవంతో ఆ ఊరికి మరింత అందాన్ని చేకూర్చాయి.

నటనర్తకగన్ధర్వాః సూత మాగధ వన్దినః । గాయన్తి చోత్తమశ్లోక చరితాని అద్‍భుతాని చ

నర్తకులు, నటులు, గంధర్వులు, సూతులు, మాగధులు, వందినులు — వీరందరూ ఆ మహాత్ముని అద్భుతమైన చరిత్రలను, కీర్తిని పాడుతూ ఆనందించారు.

భగవాన్ తత్ర బన్ధూనాం పౌరాణాం అనువర్తినామ్ । యథావిధి ఉపసఙ్‌గమ్య సర్వేషాం మానమాదధే

భగవంతుడు తన బంధువులు, అనుచరులు, పట్టణ ప్రజల మధ్యకు వచ్చి, ఒక్కొక్కరిని విధిగా పలకరించి, అందరినీ గౌరవించాడు.

ప్రహ్వాభివాదన ఆశ్లేష కరస్పర్శ స్మితేక్షణైః । ఆశ్వాస్య చాశ్వపాకేభ్యో వరైశ్చ అభిమతైర్విభుః

వినయంగా నమస్కరించి, ఆలింగనం చేసి, చేతులు కలిపి, చిరునవ్వుతో చూచి, దూరంగా ఉన్నవారిని ఆదరించి, కోరిన వారికి వరాలు ఇచ్చాడు.

స్వయం చ గురుభిర్విప్రైః సదారైః స్థవిరైరపి । ఆశీర్భిః యుజ్యమానోఽన్యైః వన్దిభిశ్చావిశత్ పురమ్

తనతో పాటు వృద్ధులు, బ్రాహ్మణులు, భార్యలు, పెద్దలతో కలిసి, ఇతరుల ఆశీర్వాదాలు స్వీకరించి, వందినులతో కలిసి పట్టణంలో ప్రవేశించాడు.

రాజమార్గం గతే కృష్ణే ద్వారకాయాః కులస్త్రియః । హర్మ్యాణ్యారురుహుర్విప్ర తదీక్షణ మహోత్సవాః

కృష్ణుడు రాజమార్గంలో నడుస్తుండగా, ద్వారకా నగరపు కులస్త్రీలు ఆయన దర్శనం కోసం తమ భవనాలపైకి ఎక్కి, ఆ దృశ్యాన్ని పండుగలా ఆస్వాదించాయి.

నిత్యం నిరీక్షమాణానాం యదపి ద్వారకౌకసామ్ । న వితృప్యన్తి హి దృశః శ్రియో ధామాఙ్‌గమచ్యుతమ్

ద్వారకావాసులు ఎప్పుడూ ఆయనను చూస్తున్నా, వారి కళ్ళు తృప్తి చెందవు. ఎందుకంటే ఆయన లక్ష్మి నివాసమైన అందాల మూలస్థానం.