శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

అత్రేమౌ గ్రాహకాభావాత్ న జరామపి ముఞ్చతః । కిఞ్చిత్ ఆత్మసుఖేనేహ ప్రసుప్తిః మన్యతేఽనయోః

ఇక్కడ స్వీకరించేవారు లేకపోవటం వల్ల, ఈ ఇద్దరిని వృద్ధత్వం కూడా విడిచిపెట్టలేదు. కొంతంత తృప్తితో, వారు విశ్రాంతిగా ఉన్నామనుకుంటున్నారు.

భక్తిరువాచ - కథం పరీక్షితా రాజ్ఞా స్థాపితో హ్యశుచిః కలిః । ప్రవృత్తే తు కలౌ సర్వసారః కుత్ర గతో మహాన్

భక్తి ఇలా అడిగింది — పరీక్షిత్ మహారాజు కలియుగాన్ని ఎలా స్థాపించాడు? కలియుగం ప్రారంభమైన తర్వాత, సర్వధర్మసారం ఎక్కడికి పోయింది?

కరుణాపరేణ హరిణాపి అధర్మ కథమీక్ష్యతే । ఇమం మే సంశయం ఛిన్ధి త్వద్వాచా సుఖితాస్మ్యహమ్

అంతటి దయామయుడు అయిన హరికి కూడా, ఈ అధర్మాన్ని ఎలా చూడగలుగుతున్నాడు? నా ఈ సందేహాన్ని నీవు తీర్చు; నీ మాటలతో నేను సంతోషిస్తాను.

నారద ఉవాచ - యది పృష్టస్త్వయా బాలే ప్రేమతః శ్రవణం కురు । సర్వం వక్ష్యామి తే భద్రే కశ్మలం తే గమిష్యతి

నారదుడు అన్నాడు — బాలికా! నీవు ప్రేమతో అడిగావు కాబట్టి శ్రద్ధగా విను. నేను నీకు అన్నీ చెప్పుతాను; నీ మనసులోని కలకలం పోతుంది.

యదా ముకున్దో భగవాన్ క్ష్మాం త్యక్త్వా స్వపదం గతః । తద్‌దినాత్ కలిరాయాతః సర్వసాధనబాధకః

ముకుందుడు భగవంతుడు భూమిని విడిచి తన లోకానికి వెళ్లినప్పుడు, ఆ రోజు నుంచే కలియుగం వచ్చి, అన్ని సదాచార మార్గాలను అడ్డుకుంది.

దృష్టో దిగ్విజయే రాజ్ఞా దీనవత్ శరణం గతః । న మయా మారణీయోఽయం సారంగ ఇవ సరభుక్

రాజు దిక్విజయానికి వెళ్లినప్పుడు, కలియుగం దుఃఖంతో ఆశ్రయం కోరింది. నేను దానిని చంపలేదు; తేనెతీయువాడు సరభుక్కు తేనెటీగను వదిలినట్టు వదిలాను.

యత్ఫలం నాస్తి తపసా న యోగేన సమాధినా । తత్ఫలం లభతే సమ్యక్ కలౌ కేశవకీర్తనాత్

తపస్సు, యోగం, ధ్యానం ద్వారా లభించని ఫలితం, కలియుగంలో కేశవుని కీర్తన వలన పూర్తిగా లభిస్తుంది.

ఏకాకారం కలిం దృష్ట్వా సారవత్సారనీరసమ్ । విష్ణురాతః స్థాపితవాన్ కలిజానాం సుఖాయ చ

కలియుగాన్ని ఏకరూపంగా, సారం లేని, అసారమైనదిగా చూసి, విష్ణురాతుడు కలియుగంలో జన్మించినవారు సుఖంగా ఉండాలని దానిని స్థాపించాడు.

కుకర్మాచరనాత్సారః సర్వతో నిర్గతోఽధునా । పదార్థాః సంస్థితా భూమౌ బీజహీనాస్తుషా యథా

చెడు పనుల వల్ల ఇప్పుడు ప్రతిచోటా సారం పోయింది. భూమిపై పదార్థాలు విత్తనం లేని పొట్టు లాంటివిగా మిగిలిపోయాయి.

విప్రైర్భాగవతీ వార్తా గేహే గేహే జనే జనే । కారితా కణలోభేన కథాసారస్తతో గతః

బ్రాహ్మణులు భాగవతవార్తను ప్రతి ఇంట్లో, ప్రతి మనిషికి తెలియజేశారు. కానీ దక్షిణ కోసం ఆశతో, కథల సారం పోయింది.

అత్యుగ్రభూరికర్మాణో నాస్తికా రౌరవా జనాః । తేఽపి తిష్ఠన్తి తీర్థేషు తీర్థసారస్తతో గతః

చాలా భయంకరమైన చెడు పనులు చేసే, నాస్తికులు, రౌరవ నరకానికి పాత్రులైనవారు కూడా తీర్థాలలో ఉంటున్నారు. కానీ తీర్థాల సారం అక్కడ లేదు.

కామక్రోధ మహాలోభ తృష్ణావ్యాకులచేతసః । తేఽపి తిష్ఠన్తి తపసి తపఃసారస్తతో గతః

కామం, కోపం, మహా లోభం, తృష్ణతో మనస్సు కలవరపడినవారు కూడా తపస్సులో నిమగ్నమై ఉంటారు కానీ, అటువంటి తపస్సుకు అసలు సారం పోయింది.

మనసశ్చాజయాత్ లోభాద్ దంభాత్ పాఖణ్డసంశ్రయాత్ । శాస్త్రాన్ అభ్యసనాచ్చైవ ధ్యానయోగఫలం గతమ్

మనస్సు జయించలేకపోవడం, లోభం, దంభం, మోసపూరితమైన మాటలు, కేవలం శాస్త్రాలు చదవడం వల్ల కూడా ధ్యానం, యోగానికి ఫలితం దూరమవుతుంది.

పణ్డితాస్తు కలత్రేణ రమన్తే మహిషా ఇవ । పుత్రస్యోత్పాదనే దక్షా అదక్షా ముక్తిసాధనే

పండితులు తమ భార్యలతో మేషపోతుల్లా ఆనందిస్తారు; వారు కుమారులను కనడంలో నిపుణులు, కానీ ముక్తిని సాధించడంలో అసమర్థులు.

న హి వైష్ణవతా కుత్ర సంప్రదాయపురఃసరా । ఏవం ప్రలయతాం ప్రాప్తో వస్తుసారః స్థలే స్థలే

సంప్రదాయాల్లో ముందుండేవారిలో కూడా నిజమైన వైష్ణవత్వం ఎక్కడా కనబడడం లేదు; అందుచేత ప్రతి చోటా అసలు సారం నశించిపోయింది.

అయం తు యుగధర్మో హి వర్తతే కస్య దూషణమ్ । అతస్తు పుణ్డరీకాక్షః సహతే నికటే స్థితః

ఇది యుగధర్మమే; ఇక్కడ ఎవరికీ నింద వేయలేం. అందుకే పుండరీకాక్షుడు దగ్గరుండి సహిస్తున్నాడు.

సూత ఉవాచ - ఇతి తద్వచనం శ్రుత్వా విస్మయం పరమం గతా । భక్తిరూచే వచో భూయః శ్రూయతాం తచ్చ శౌనక

సూతుడు చెప్పాడు: ఈ మాటలు విని వారు గొప్ప ఆశ్చర్యానికి లోనయ్యారు. భక్తి మళ్లీ ఇలా చెప్పింది: 'ఇది కూడా వినండి, శౌనకా!'

భక్తిరువాచ - సురర్షే త్వం హి ధన్యోఽసి మద్‌భాగ్యేన సమాగతః । సాధూనాం దర్శనం లోకే సర్వసిద్ధికరం పరమ్

భక్తి చెప్పింది: దేవతలలో మునివరుడా! నువ్వు నిజంగా ధన్యుడవు, నా అదృష్టంతో ఇక్కడికి వచ్చావు. ఈ లోకంలో సద్గుణులు కనబడితే అన్ని సిద్ధులు లభిస్తాయి.

(మాలినీ) జయతి జయతి మాయాం యస్య కాయాధవస్తే వచనరచనమేకం కేవలం చాకలయ్య । ధ్రువపదమపి యాతో యత్కృపాతో ధ్రువోఽయం సకలకుశలపాత్రం బ్రహ్మపుత్రం నతాస్మి

విజయం, విజయం అతనికి — యావత్తు మాయ అతని శరీరంలో ఆధారపడింది; ఒక్క మాటతోనే అన్నీ వాక్యాలను సృష్టించేవాడు! అతని కృపతో ధ్రువుడు శాశ్వత స్థితిని పొందాడు. అన్ని మంగళానికి పాత్రుడైన బ్రహ్మపుత్రుడికి నేను నమస్కరిస్తున్నాను.

శ్రీమద్‌భాగవతమాహాత్మ్యమ్ - ద్వితీయోఽధ్యాయః భక్తేః క్లేశనివృత్తయే నారదస్య ఉద్యోగః నారద ఉవాచ - (అనుష్టుప్) వృథా ఖేదయసే బాలే అహో చిన్తాతురా కథమ్ । శ్రీకృష్ణచరణామ్భోజం స్మర దుఃఖం గమిష్యతి

శ్రీమద్భాగవత మహిమ — రెండవ అధ్యాయం. భక్తి బాధలు తొలగించేందుకు నారదుడు ప్రయత్నించాడు. నారదుడు ఇలా అన్నాడు: 'బాలా! నీవు ఎందుకు వృథాగా బాధపడుతున్నావు? ఎంత ఆందోళనతో ఉన్నావు! శ్రీకృష్ణుని పాదపద్మాలను స్మరించు, నీ దుఃఖం పోతుంది.'

ద్రౌపదీ చ పరిత్రాతా యేన కౌరవకశ్మలాత్ । పాలితా గోపసున్దర్యః స కృష్ణః క్వాపి నో గతః

ద్రౌపదిని కౌరవుల అపాయంలో నుంచి రక్షించినవాడు, గోపికలను కాపాడినవాడు ఆ కృష్ణుడు; ఇప్పుడు ఆ కృష్ణుడు ఎక్కడ ఉన్నాడు?

త్వంతు భక్తిః ప్రియా తస్య సతతం ప్రాణతోఽధికా । త్వయాఽఽహూతస్తు భగవాన్ యాతి నీచగృహేష్వపి

కానీ భక్తీ! నీవు ఆయనకు ప్రాణాలకన్నా ప్రియమైనవాడివి. నీవు పిలిస్తే, భగవంతుడు అతి చిన్నవారి ఇళ్లకైనా వస్తాడు.

సత్యాదిత్రియుగే బోధ వైరాగ్యౌ ముక్తిసాధకౌ । కలౌ తు కేవలా భక్తిః బ్రహ్మసాయుజ్యకారిణీ

మొదటి మూడు యుగాల్లో సత్యం, జ్ఞానం, విరక్తి ముక్తికి మార్గాలు; కానీ కలియుగంలో కేవలం భక్తి మాత్రమే బ్రహ్మానందాన్ని ఇస్తుంది.

ఇతి నిశ్చిత్య చిద్‌రూపః సద్‌రూపాం త్వాం ససర్జ హ । పరమానన్దచిన్మూర్తి సుందరీం కృష్ణవల్లభామ్

అలా నిర్ణయించి, చైతన్యస్వరూపుడు నిన్ను — తనే స్వరూపమైన, సుందరమైన, కృష్ణునికి ప్రియమైన పరమానందమయమైన రూపంగా సృష్టించాడు.

బద్ధ్వాంజలిం త్వయా పృష్టం కిం కరోమీతి చైకదా । త్వాం తదాఽఽజ్ఞాపయత్ కృష్ణో మద్‌భక్తాన్ పోషయేతి చ

ఒకసారి నీవు చేతులు జోడించి, 'నేను ఏమి చేయాలి?' అని అడిగినప్పుడు, కృష్ణుడు, 'నా భక్తులను పోషించు' అని ఆజ్ఞాపించాడు.

అంగీకృతం త్వయా తద్వై ప్రసన్నోఽభూత్ హరిస్తదా । ముక్తిం దాసీం దదౌ తుభ్యం జ్ఞానవైరాగ్యకౌ ఇమౌ

ఆ ఆజ్ఞను నీవు అంగీకరించగా, హరి సంతోషించాడు. ఆయన నీకు ముక్తిని దాసిగా, జ్ఞానాన్ని, విరక్తిని కూడా ఇచ్చాడు.

పోషణం స్వేన రూపేణ వైకుణ్ఠే త్వం కరోషి చ । భూమౌ భక్తవిపోషాయ ఛాయారూపం త్వయా కృతమ్

వైకుంఠంలో నీవు నీ స్వరూపంతో పోషణ చేస్తావు; భూమిపై భక్తులను పోషించేందుకు నీ ఛాయారూపాన్ని ప్రదర్శించావు.

ముక్తిం జ్ఞానం విరక్తిం చ సహ కృత్వా గతా భువి । కృతాది ద్వాపరస్యాన్తం మహానన్దేన సంస్థితా

ముక్తి, జ్ఞానం, విరక్తితో కలిసి నీవు భూమికి వచ్చి, కృతయుగం మొదలుకొని ద్వాపరాంతం వరకు మహానందంతో ఉన్నావు.

కలౌ ముక్తిః క్షయం ప్రాప్తా పాఖణ్డామయపీడితా । త్వద్ ఆజ్ఞయా గతా శీఘ్రం వైకుణ్ఠం పునరేవ సా

కలియుగంలో ముక్తి నశించింది, పాకండముల వల్ల బాధపడింది; నీ ఆజ్ఞతో ఆమె త్వరగా మళ్లీ వైకుంఠానికి వెళ్లిపోయింది.