శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

సూత ఉవాచ - ఆకృష్ణనిర్గమాత్ త్రింశత్ వర్షాధికగతే కలౌ । నవమీతో నభస్యే చ కథారంభం శుకోఽకరోత్

సూతుడు ఇలా చెప్పాడు — కృష్ణుడు లోకాన్ని విడిచిపోయిన ముప్పై సంవత్సరాల తరువాత, కలియుగంలో, భాద్రపద మాసంలో శుక్లపక్ష నవమి రోజున, శుకుడు భాగవత కథను ప్రారంభించాడు.

పరీక్షిత్ శ్రవణాన్తే చ కలౌ వర్షశతద్వయే । శుద్ధే శుచౌ నవమ్యాం చ ధేనుజోఽకథయత్కథామ్

పరిక్షిత్ భాగవతాన్ని విన్న అనంతరం, కలియుగంలో రెండువందల సంవత్సరాలు గడిచిన తర్వాత, పవిత్రమైన శుభమైన నవమి రోజున, ఆవు పుట్టిన గోకర్ణుడు భాగవతాన్ని వివరంగా చెప్పాడు.

తస్మాదపి కలౌ ప్రాప్తే త్రింశత్ వర్షగతే సతి । ఊచురూర్జే సితే పక్షే నవమ్యాం బ్రహ్మణః సుతాః

అదే విధంగా, కలియుగంలో ముప్పై సంవత్సరాలు మరింత గడిచిన తర్వాత, కార్తీక మాసంలో శుక్లపక్ష నవమి రోజున, బ్రహ్మదేవుని కుమారులు భాగవతాన్ని చెప్పారు.

ఇత్యేత్తతే సమాఖ్యాతం యత్పృష్టోఽహం త్వయానఘ । కలౌ భాగవతీ వార్తా భవరోగవినాశినీ

ఓ పాపరహితుడా! నువ్వు అడిగినదాన్ని నేను వివరంగా చెప్పాను. కలియుగంలో భాగవత కథ భవబాధను తొలగించేది.

(వసంతతిలకా) కృష్ణప్రియం సకలకల్మషనాశనం చ ముక్త్యేకహేతుమిహ భక్తివిలాసకారి సన్తః కథానకమిదం పిబతాదరేణ లోకే హి తీర్థపరిశీలనసేవయా కిమ్

ఈ కథ కృష్ణప్రియమైనది, సమస్త పాపాలను నశింపజేసేది, మోక్షానికి ఒకే మార్గం, భక్తి ఆనందాన్ని కలిగించేది. సద్బుద్ధి గలవారు దీనిని శ్రద్ధతో ఆస్వాదించాలి — ఈ లోకంలో తీర్థయాత్రలు, ఇతర సేవలు అవసరం లేదు.

(అపరవక్త్ర) స్వపురుషమపి వీక్ష్య పాశహస్తం వదతి యమః కిల తస్య కర్ణమూలే । పరిహర భగవత్కథాసు మత్తాన్ ప్రభురహమన్యునృణాం న వైష్ణవానామ్

యమధర్మరాజు తన సేవకుడిని పాశంతో చూస్తూ, అతని చెవిలో ఇలా చెప్పాడట — 'భగవంతుని కథల్లో మునిగిపోయినవారిని దూరంగా ఉంచు. నేను ఇతరులపై అధికారం కలిగి ఉన్నాను, కాని వైష్ణవులపై కాదు.'

(శిఖరిణీ) అసారే సంసారే విషయవిషసఙ్‌గాకులధియః క్షణార్ధం క్షేమార్థం పిబత శుకగాథాతులసుధామ్ । కిమర్థం వ్యర్థం భో వ్రజథ కుపథే కుత్సితకథే పరీక్షిత్సాక్షీ యత్ శ్రవణగతముక్త్యుక్తికథనే

ఈ అసారమైన లోకంలో, విషయాల విషంతో మనస్సు కలుషితమై ఉన్నవారు, కనీసం క్షణం పాటు అయినా శుకుని అమృతసమానమైన గాథలను పానంచేయండి. పరమపదాన్ని ప్రసాదించే భాగవతాన్ని స్వయంగా పరిక్షిత్ విని ముక్తి పొందాడు. అర్థంలేని చెడు మార్గాల్లో, నీచమైన కథల్లో ఎందుకు కాలం వృథా చేస్తారు?

(అనుష్టుప్) రసప్రవాహసంస్థేన శ్రీశుకేనేరితా కథా । కణ్ఠే సంబధ్యతే యేన స వైకుణ్ఠప్రభుర్భవేత్

శుకుడు ప్రవాహంలా మధురంగా చెప్పిన భాగవత కథను ఎవరైనా గొంతులో కట్టుకుని పఠిస్తే, వారు వైకుంఠనాధుడవుతారు.

(మాలినీ) ఇతి చ పరమగుహ్యం సర్వసిద్ధాన్తసిద్ధం సపది నిగదితం తే శాస్త్రపుఞ్జం విలోక్య । జగతి శుకకథాతో నిర్మలం నాస్తి కిఞ్చిత్ పిబ పరసుఖహేతోర్ద్వాదశస్కన్ధసారమ్

ఇలా, అన్ని సిద్ధాంతాలతో నిరూపించబడిన పరమ రహస్యాన్ని నీకు వెంటనే వివరించాను. ఎన్నో శాస్త్రాలను పరిశీలించినా, ఈ లోకంలో శుక మహర్షి కథ కన్నా పవిత్రమైనది మరొకటి లేదు. పరమానందం కోసం, ఈ ద్వాదశ స్కంధాల సారాన్ని ఆస్వాదించు.

(ప్రహర్షిణీ) ఏతాం యో నియతతయా శ్రృణోతి భక్త్యా యశ్చైనాం కథయతి శుద్ధవైష్ణవాగ్రే । తౌ సమ్యక్ విధికరణాత్ఫలం లభేతే యాథార్థ్యాన్న హి భువనే కిమప్యసాధ్యమ్

ఈ కథను ఎవరైనా భక్తితో నిత్యం వినేవారు, లేదా శుద్ధ వైష్ణవుల సమక్షంలో చెప్పేవారు, వారు ఇద్దరూ సరిగ్గా ఆచరించడంవల్ల ఫలితాన్ని పొందుతారు. నిజంగా, వారికి ఈ లోకంలో సాధ్యంకానిది ఏదీ ఉండదు.

శౌనక ఉవాచ । (అనుష్టుప్) నిర్గతే నారదే సూత భగవాన్ బాదరాయణః । శ్రుతవాంస్తదభిప్రేతం తతః కిమకరోద్ విభుః । సూత ఉవాచ । బ్రహ్మనద్యాం సరస్వత్యాం ఆశ్రమః పశ్చిమే తటే । శమ్యాప్రాస ఇతి ప్రోక్త ఋషీణాం సత్రవర్ధనః

శౌనకుడు ఇలా అడిగాడు: సూతా! నారదుడు వెళ్లిపోయిన తర్వాత, బాదరాయణుడు ఆయన ఉద్దేశాన్ని గ్రహించి, తర్వాత ఏమి చేశాడు? సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: బ్రహ్మనదైన సరస్వతీ తీరంలో, పశ్చిమ ఒడ్డున ఉన్న ఆశ్రమం 'శమ్యాప్రాసం' అని ప్రసిద్ధి, అది ఋషుల సమ్మేళనాలకు నిలయం.

తస్మిన్ స్వ ఆశ్రమే వ్యాసో బదరీషణ్డమణ్డితే । ఆసీనోఽప ఉపస్పృశ్య ప్రణిదధ్యౌ మనః స్వయమ్

ఆ ఆశ్రమంలో, బదరీ చెట్ల సమూహాలతో అలంకరించబడిన చోట, వ్యాసుడు నీటితో శుద్ధి చేసుకుని, తన మనస్సును ఏకాగ్రంగా స్థిరపరిచాడు.

భక్తియోగేన మనసి సమ్యక్ ప్రణిహితేఽమలే । అపశ్యత్ పురుషం పూర్ణం మాయాం చ తదపాశ్రయమ్

భక్తి యోగంతో తన మనస్సును పూర్తిగా పవిత్రంగా చేసి స్థిరపరిచిన వ్యాసుడు, పరిపూర్ణ పురుషుడైన భగవంతుడిని, ఆయన ఆధీనంగా ఉన్న మాయను దర్శించాడు.

యయా సంమోహితో జీవ ఆత్మానం త్రిగుణాత్మకమ్ । పరోఽపి మనుతేఽనర్థం తత్కృతం చాభిపద్యతే

ఆ మాయ వల్ల జీవుడు, నిజానికి పరమాత్మ అయినా, తాను మూడు గుణాల స్వరూపుడినని భావించి, అనర్థాలను ఊహించి, వాటిని అనుభవిస్తాడు.

అనర్థోపశమం సాక్షాద్ భక్తియోగమధోక్షజే । లోకస్యాజానతో విద్వాంన్ చక్రే సాత్వతసంహితామ్

ఈ బాధలు పోవాలంటే, తెలియని ప్రజల కోసం, భగవంతునికి నేరుగా భక్తి చేసే మార్గాన్ని వివరించే సాత్వత సంహితను ఆ జ్ఞాని రచించాడు.

యస్యాం వై శ్రూయమాణాయాం కృష్ణే పరమపూరుషే । భక్తిరుత్పద్యతే పుంసః శోకమోహభయాపహా

ఈ గ్రంథాన్ని వినేవారికి, కృష్ణుడైన పరమపురుషునిపై భక్తి కలుగుతుంది. అది శోకాన్ని, మోహాన్ని, భయాన్ని తొలగిస్తుంది.

స సంహితాం భాగవతీం కృత్వానుక్రమ్య చాత్మజమ్ । శుకం అధ్యాపయామాస నివృత్తినిరతం మునిః

ఈ భాగవత సంహితను క్రమంగా రచించిన ఆ ముని, విరక్తిలో నిమగ్నమైన తన కుమారుడు శుకుని దీనిని బోధించాడు.

శౌనక ఉవాచ । స వై నివృత్తినిరతః సర్వత్రోపేక్షకో మునిః । కస్య వా బృహతీం ఏతాం ఆత్మారామః సమభ్యసత్

శౌనకుడు అడిగాడు: విరక్తిలో నిమగ్నుడై, అన్నిటినీ సమంగా చూసే ఆ ముని, స్వయంగా ఆనందంగా ఉండే వాడు, ఈ గొప్ప గ్రంథాన్ని ఎందుకు అభ్యసించాడు?

సూత ఉవాచ । ఆత్మారామాశ్చ మునయో నిర్గ్రన్థా అప్యురుక్రమే । కుర్వన్తి అహైతుకీం భక్తిం ఇత్థంభూతగుణో హరిః

సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: స్వయంగా ఆనందంగా ఉండే మునులు, బంధనాలేవీ లేని వారు కూడా, హరిలోని అపూర్వ గుణాల వల్ల, కారణం లేకుండా భక్తి చేస్తారు.

హరేర్గుణాక్షిప్తమతిః భగవాన్ బాదరాయణిః । అధ్యగాన్ మహదాఖ్యానం నిత్యం విష్ణుజనప్రియః

బాదరాయణుని కుమారుడు, హరిలోని గుణాలకు ఆకర్షిత మనస్సుతో, విష్ణుభక్తులకు ఎంతో ప్రియమైన ఆ మహద్గాథను ఎల్లప్పుడు అధ్యయనం చేశాడు.

పరీక్షితోఽథ రాజర్షేః జన్మకర్మవిలాపనమ్ । సంస్థాం చ పాణ్డుపుత్రాణాం వక్ష్యే కృష్ణకథోదయమ్

ఇప్పుడు నేను పరీక్షిత్ మహారాజు జననం, కార్యాలు, మరణం, పాండవుల ప్రస్థానం, అలాగే కృష్ణుని కథ ప్రారంభాన్ని వివరించబోతున్నాను.

(ఇంద్రవజ్రా) యదా మృధే కౌరవసృఞ్జయానాం వీరేష్వథో వీరగతిం గతేషు । వృకోదరావిద్ధగదాభిమర్శ భగ్నోరుదణ్డే ధృతరాష్ట్రపుత్రే

కౌరవులు, శృఞ్జయులు మధ్య యుద్ధంలో, వీరులు వీరగతి పొందినప్పుడు, వృకోదరుడు గదా ప్రహారంతో ధృతరాష్ట్రుని కుమారుడి తొడలు విరగబడ్డాయి.

భర్తుః ప్రియం ద్రౌణిరితి స్మ పశ్యన్ కృష్ణాసుతానాం స్వపతాం శిరాంసి । ఉపాహరద్ విప్రియమేవ తస్య జుగుప్సితం కర్మ విగర్హయన్తి

ఇది చూసిన ద్రౌణి, తన యజమానుడికి ప్రియంగా ఉండాలని భావించి, కృష్ణా కుమారులు నిద్రలో ఉన్నప్పుడు వారి తలలను కోసి, అందరికీ ద్వేషించదగిన పనిని చేశాడు.

మాతా శిశూనాం నిధనం సుతానాం నిశమ్య ఘోరం పరితప్యమానా । తదారుదద్ బాష్పకలాకులాక్షీ తాం సాంత్వయన్నాహ కిరీటమాలీ

తన పిల్లల దారుణ మరణాన్ని విని, ఆ తల్లి తీవ్రమైన దుఃఖంతో కళ్లలో కన్నీళ్లు నిండిపోతూ విలపించింది. ఆమెను ఓదార్చడానికి కిరీటమాలుడు మాటలు అన్నాడు.

తదా శుచస్తే ప్రమృజామి భద్రే యద్‍బ్రహ్మబంధోః శిర ఆతతాయినః । గాణ్డీవముక్తైః విశిఖైరుపాహరే త్వాక్రమ్య యత్స్నాస్యసి దగ్ధపుత్రా

ఆయన ఇలా అన్నాడు: సుభద్రే! బ్రాహ్మణబంధువు అయిన ఆ దుష్టుని తలను, గాండీవం నుంచి విడిచిన బాణాలతో తెచ్చి, నీవు నీ కుమారులను దహనం చేసిన తర్వాత స్నానం చేయగలిగేలా చేస్తాను. నీ దుఃఖాన్ని తొలగిస్తాను.

(ఉపేంద్రవజ్రా) ఇతి ప్రియాం వల్గువిచిత్రజల్పైః స సాన్త్వయిత్వాచ్యుతమిత్రసూతః । అన్వాద్రవద్ దంశిత ఉగ్రధన్వా కపిధ్వజో గురుపుత్రం రథేన

అలా, తన ప్రియమైనవారిని మధురంగా పలకరించి ఓదార్చిన అర్జునుడు, హనుమంతుడి జెండా ఉన్న రథంపై, ఉగ్రధన్వుడు అయిన గురుపుత్రుడిని కోపంతో వెంబడించాడు.

తమాపతన్తం స విలక్ష్య దూరాత్ కుమారహోద్విగ్నమనా రథేన । పరాద్రవత్ ప్రాణపరీప్సురుర్వ్యాం యావద్‍గమం రుద్రభయాద్ యథార్కః

అతడు దూరం నుంచే తనవైపు వస్తున్నాడని గమనించిన కుమారుడు, మనసు కలవరంతో, ప్రాణాలను కాపాడుకోవాలని రథంలో భూమి మీద పరుగెత్తాడు. అది రుద్రుని భయంతో ఎవరైనా సూర్యుని నుండి పారిపోవడంలా ఉండింది.

(అనుష్టుప్) యదాశరణమాత్మానం ఐక్షత శ్రాన్తవాజినమ్ । అస్త్రం బ్రహ్మశిరో మేనే ఆత్మత్రాణం ద్విజాత్మజః

ఆ ద్విజుని కుమారుడు, తాను ఎవరూ ఆశ్రయం లేని స్థితిలో ఉన్నాడని, తన గుర్రాలు అలసిపోయాయని చూసి, బ్రహ్మాస్త్రాన్ని మాత్రమే తనను రక్షించగలదని భావించాడు.

అథోపస్పృశ్య సలిలం సన్దధే తత్సమాహితః । అజానన్ ఉపసంహారం ప్రాణకృచ్ఛ్ర ఉపస్థితే

అతడు నీటితో శుద్ధి చేసుకుని, మనస్సు ఏకాగ్రతతో ఆ ఆయుధాన్ని సంధించాడు. మరణం సమీపిస్తున్నా, దాన్ని ఎలా ఉపసంహరించాలో తెలియకుండానే చేసాడు.