శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

తమాహ చాఙ్గాలమలం వృణీష్వ మే యథాభికామం వితరామి తే వరమ్। ప్రీయేయ తోయేన నృణాం ప్రపద్యతామహో త్వయాత్మా భృశమర్ద్యతే వృథా

ఆయన, 'అంగాలా, చాలును! నీవు కోరిన వరం అడుగు, నేను నీకు ఇస్తాను. ఎవరు శరణు వచ్చినా, వారు నీళ్లతో సంతృప్తి పరచినా నేను సంతోషిస్తాను. కానీ నీవు నీకు అనవసరంగా చాలా బాధ పెట్టుకున్నావు,' అని అన్నాడు.

దేవం స వవ్రే పాపీయాన్వరం భూతభయావహమ్। యస్య యస్య కరం శీర్ష్ణి ధాస్యే స మ్రియతామితి

ఆ పాపాత్ముడు దేవుని దగ్గర భూతాలకు భయాన్ని కలిగించే వరాన్ని అడిగాడు: 'ఎవరైనా తలపై నా చేయి పెట్టితే వారు చనిపోవాలి.'

తచ్ఛ్రుత్వా భగవాన్రుద్రో దుర్మనా ఇవ భారత। ఓం ఇతి ప్రహసంస్తస్మై దదేఽహేరమృతం యథా

అది విని భగవాన్ రుద్రుడు సంతోషంగా లేకపోయినా, నవ్వుతూ 'ఓం' అని పలికి ఆ వరాన్ని ఇచ్చాడు. అది పాముకి అమృతం ఇచ్చినట్లే.

స తద్వరపరీక్షార్థం శమ్భోర్మూర్ధ్ని కిలాసురః। స్వహస్తం ధాతుమారేభే సోఽబిభ్యత్స్వకృతాచ్ఛివః

ఆ తరువాత ఆ అసురుడు ఆ వరం నిజమా అని పరీక్షించడానికి, శంభుని తలపై తన చేయి పెట్టబోయాడు. కానీ శివుడు తన చేసిన పనికి భయపడి వెనక్కి తగ్గాడు.

తేనోపసృష్టః సన్త్రస్తః పరాధావన్సవేపథుః। యావదన్తం దివో భూమేః కష్ఠానాముదగాదుదక్

అతను వెంబడించగా, భయంతో వణికుతూ శివుడు పరుగు తీసి, ఆకాశం, భూమి చివరలు, దిక్కుల అంచులు, నీళ్లలోకి కూడా పరుగెత్తాడు.

అజానన్తః ప్రతివిధిం తూష్ణీమాసన్సురేశ్వరాః। తతో వైకుణ్ఠమగమద్భాస్వరం తమసః పరమ్

దేవతాధిపతులు దానికి పరిష్కారం తెలియక మౌనంగా కూర్చున్నారు. ఆ తరువాత ఆయన తేజోమయమైన, అంధకారానికి అతీతమైన వైకుంఠానికి వెళ్లాడు.

యత్ర నారాయణః సాక్షాన్న్యాసినాం పరమో గతిః। శాన్తానాం న్యస్తదణ్డానాం యతో నావర్తతే గతః

అక్కడ నారాయణుడు స్వయంగా ఉన్నాడు. ఆయన సంయమనం కలిగిన, దండాన్ని వదిలేసిన త్యాగులకు పరమ గమ్యం. అక్కడికి వెళ్లినవారు తిరిగి రావరు.

తం తథా వ్యసనం దృష్ట్వా భగవాన్వృజినార్దనః। దూరాత్ప్రత్యుదియాద్భూత్వా బటుకో యోగమాయయా

అతడు అలా కష్టపడుతూ ఉండటాన్ని చూసి, పాపాన్ని తొలగించే భగవంతుడు, దూరం నుండి యోగమాయతో బ్రహ్మచారి బాలుడి రూపంలో వచ్చాడు.

మేఖలాజినదణ్డాక్షైస్తేజసాగ్నిరివ జ్వలన్। అభివాదయామాస చ తం కుశపాణిర్వినీతవత్

మెఖల, అజిన, దండాలతో, తన తేజంతో అగ్నిలా ప్రకాశిస్తూ, చేతిలో కుశను పట్టుకుని, వినయంగా నమస్కరించాడు.

శ్రీభగవానువాచ। శాకునేయ భవాన్వ్యక్తం శ్రాన్తః కిం దూరమాగతః। క్షణం విశ్రమ్యతాం పుంస ఆత్మాయం సర్వకామధుక్

శ్రీభగవంతుడు ఇలా అన్నాడు: 'శాకునేయా! నీవు చాలా అలసిపోయినట్టు కనిపిస్తున్నావు. ఎక్కడి నుండి వచ్చావు? కొంతసేపు విశ్రాంతి తీసుకో. మనిషికి తన ఆత్మ అన్నీ కోరికలు తీర్చే వనరు.'

యది నః శ్రవణాయాలం యుష్మద్వ్యవసితం విభో। భణ్యతాం ప్రాయశః పుమ్భిర్ధృతైః స్వార్థాన్సమీహతే

నీ ఉద్దేశ్యం మనం వినడానికి అనర్హమైనదైతే పరవాలేదు. లేకపోతే, మహాబలుడా! దయచేసి చెప్పు. ఎందుకంటే, సాధారణంగా మనుషులు తమ అవసరాలు ఇతరుల ద్వారా నెరవేర్చుకుంటారు.

శ్రీశుక ఉవాచ। ఏవం భగవతా పృష్టో వచసామృతవర్షిణా। గతక్లమోఽబ్రవీత్తస్మై యథాపూర్వమనుష్ఠితమ్

శ్రీశుకుడు ఇలా అన్నాడు: భగవంతుడు అమృతవర్షణ వంటి మాటలతో అడిగిన తరువాత, అతని అలసట పోయి, జరిగినదంతా యథావిధిగా వివరంగా చెప్పాడు.

శ్రీభగవానువాచ। ఏవం చేత్తర్హి తద్వాక్యం న వయం శ్రద్దధీమహి। యో దక్షశాపాత్పైశాచ్యం ప్రాప్తః ప్రేతపిశాచరాట్

శ్రీభగవంతుడు ఇలా అన్నాడు: 'అలా అయితే, దక్షుడి శాపంతో పిశాచత్వాన్ని పొందిన, ప్రేతపిశాచులకు అధిపతిగా ఉన్నవాడు చెప్పిన మాటలను మేము నమ్మము.'

యది వస్తత్ర విశ్రమ్భో దానవేన్ద్ర జగద్గురౌ। తర్హ్యఙ్గాశు స్వశిరసి హస్తం న్యస్య ప్రతీయతామ్

ఓ దానవేంద్రా, నువ్వు నిజంగా జగద్గురువు మీద నమ్మకం ఉంచినవాడివైతే, ప్రియమైనవాడా, వెంటనే నీ చేతిని నీ తలపై పెట్టు; అప్పుడు అది నిజమని తెలిసిపోతుంది.

యద్యసత్యం వచః శమ్భోః కథఞ్చిద్దానవర్షభ। తదైనం జహ్యసద్వాచం న యద్వక్తానృతం పునః

ఓ దానవులలో శ్రేష్ఠుడా, శంభువు మాటలు ఏదైనా అబద్ధమైతే, అబద్ధం చెప్పేవాడిని వదిలిపెట్టు. అబద్ధం చెప్పేవాడిని మళ్లీ నమ్మకూడదు.

ఇత్థం భగవతశ్చిత్రైర్వచోభిః స సుపేశలైః। భిన్నధీర్విస్మృతః శీర్ష్ణి స్వహస్తం కుమతిర్న్యధాత్

ఇలా భగవంతుడు చతురంగా, ఆకర్షణీయంగా మాట్లాడగా, అతని మనస్సు అయోమయానికి లోనై, తనను తాను మరిచిపోయి, ఆ మూర్ఖుడు తన చేతిని తానే తలపై పెట్టుకున్నాడు.

అథాపతద్భిన్నశిరాః వ్రజాహత ఇవ క్షణాత్। జయశబ్దో నమఃశబ్దః సాధుశబ్దోఽభవద్దివి

తర్వాత, అతని తల చీలిపడి, క్షణంలోనే కూలిపోయాడు. అప్పుడే ఆకాశంలో 'జయహో', 'నమస్సు', 'బాగుంది' అనే శబ్దాలు వినిపించాయి.

ముముచుః పుష్పవర్షాణి హతే పాపే వృకాసురే। దేవర్షిపితృగన్ధర్వా మోచితః సఙ్కటాచ్ఛివః

వృకాసురుడు, పాపాత్ముడు, చనిపోవడంతో దేవతలు, ఋషులు, పితృదేవతలు, గంధర్వులు పుష్పవర్షం కురిపించారు. శివుడు ఆపద నుండి విముక్తుడయ్యాడు.

ముక్తం గిరిశమభ్యాహ భగవాన్పురుషోత్తమః। అహో దేవ మహాదేవ పాపోఽయం స్వేన పాప్మనా

గిరిశుడు విముక్తుడైన తరువాత, భగవంతుడు ఇలా అన్నాడు: 'ఓ దేవా, ఓ మహాదేవా, ఈ దుష్టుడు తన పాపంతో తానే నాశనమయ్యాడు.'

హతః కో ను మహత్స్వీశ జన్తుర్వై కృతకిల్బిషః। క్షేమీ స్యాత్కిము విశ్వేశే కృతాగస్కో జగద్గురౌ

ఓ ఈశ్వరా, ఎవడైనా గొప్పవాడైనా పాపం చేసినవాడు బ్రతకగలడా? జగద్గురువైన విశ్వేశ్వరుడిని అపహాస్యం చేసినవాడు ఎలా రక్షించబడతాడు?

య ఏవమవ్యాకృతశక్త్యుదన్వతః పరస్య సాక్షాత్పరమాత్మనో హరేః। గిరిత్రమోక్షం కథయేచ్ఛృణోతి వా విముచ్యతే సంసృతిభిస్తథారిభిః

పరమాత్ముడైన హరిచేత గిరీశునికి కలిగిన విమోచనను ఎవడు వినినా, చెప్పినా, అతడూ అతని శత్రువులూ జనన మరణాల బంధనాలనుండి విముక్తి పొందుతారు.

అథైకోననవతితమోఽధ్యాయః శ్రీశుక ఉవాచ। సరస్వత్యాస్తటే రాజన్నృషయః సత్రమాసత। వితర్కః సమభూత్తేషాం త్రిష్వధీశేషు కో మహాన్

తర్వాత ఎనభై తొమ్మిదవ అధ్యాయం. శ్రీశుకుడు ఇలా అన్నాడు: ఓ రాజా, సరస్వతీ నది తీరంలో ఋషులు యజ్ఞం చేస్తున్నారు. వారందరిలో 'మూడు అధిపతుల్లో ఎవరు గొప్పవాడు?' అనే సందేహం కలిగింది.

తస్య జిజ్ఞాసయా తే వై భృగుం బ్రహ్మసుతం నృప। తజ్జ్ఞప్త్యై ప్రేషయామాసుః సోఽభ్యగాద్బ్రహ్మణః సభామ్

దీనిని తెలుసుకోవాలనే ఉద్దేశ్యంతో, ఓ రాజా, వారు బ్రహ్మ కుమారుడైన భృగును సత్యాన్ని తెలుసుకొమ్మని పంపించారు. అతడు బ్రహ్మా సభకు వెళ్లాడు.

న తస్మై ప్రహ్వణం స్తోత్రం చక్రే సత్త్వపరీక్షయా। తస్మై చుక్రోధ భగవాన్ప్రజ్వలన్స్వేన తేజసా

అతడు బ్రహ్మను పరీక్షించేందుకు నమస్కారం చేయలేదు, స్తోత్రం చేయలేదు. దాంతో భగవంతుడు తన తేజస్సుతో కోపంగా మారాడు.

స ఆత్మన్యుత్థితమ్మన్యుమాత్మజాయాత్మనా ప్రభుః। అశీశమద్యథా వహ్నిం స్వయోన్యా వారిణాత్మభూః

కానీ ఆ ప్రభువు తనలో కలిగిన కోపాన్ని అదుపు చేసుకున్నాడు. సృష్టికర్త తనలోని నీటితో అగ్నిని ఆపినట్లుగా, ఆయన కూడా కోపాన్ని అదుపు చేసుకున్నాడు.

తతః కైలాసమగమత్స తం దేవో మహేశ్వరః। పరిరబ్ధుం సమారేభే ఉత్థాయ భ్రాతరం ముదా

అప్పుడతడు కైలాసానికి వెళ్లాడు. అక్కడ దేవుడు మహేశ్వరుడు సంతోషంతో లేచి తన అన్నయ్యను ఆలింగనం చేసేందుకు ముందుకు వచ్చాడు.

నైచ్ఛత్త్వమస్యుత్పథగ ఇతి దేవశ్చుకోప హ। శూలముద్యమ్య తం హన్తుమారేభే తిగ్మలోచనః

కానీ అతడు గౌరవం చూపలేదని భావించి, మహేశ్వరుడు ఆ ఆలింగనాన్ని తిరస్కరించాడు. దాంతో దేవుడు, కళ్లలో అగ్నిలా, కోపంతో త్రిశూలాన్ని పైకి ఎత్తి అతన్ని సంహరించేందుకు సిద్ధమయ్యాడు.

పతిత్వా పాదయోర్దేవీ సాన్త్వయామాస తం గిరా। అథో జగామ వైకుణ్ఠం యత్ర దేవో జనార్దనః

అప్పుడు దేవీ అతని పాదాల దగ్గర పడిపోయి మృదువుగా మాటలతో శాంతింపజేసింది. ఆ తరువాత అతడు వైకుంఠానికి వెళ్లాడు, అక్కడ జనార్దనుడు ఉన్నాడు.

శయానం శ్రియ ఉత్సఙ్గే పదా వక్షస్యతాడయత్। తత ఉత్థాయ భగవాన్సహ లక్ష్మ్యా సతాం గతిః

అక్కడ శ్రీదేవి ఒడిలో విశ్రాంతి తీసుకుంటున్న భగవంతుని ఛాతీపై తన పాదాన్ని పెట్టి తన్నాడు. వెంటనే భగవంతుడు లక్ష్మితో కలిసి లేచాడు.