శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ప్రాగకల్పాచ్చ కుశలం భ్రాతర్వో నాచరామ హి । అధునా శ్రీమదాన్ధాక్షా న పశ్యామః పురః సతః

మునుపటి కాలంలో, అన్నలారా, మనం పరస్పర మేలుకోసం ప్రవర్తించలేదు. ఇప్పుడు, ఐశ్వర్య గర్వంతో మన కళ్ళు మూసుకుని, ఎదురుగా ఉన్నవారిని కూడా చూడలేకపోతున్నాం.

మా రాజ్యశ్రీరభూత్పుంసః శ్రేయస్కామస్య మానద । స్వజనానుత బన్ధూన్ వా న పశ్యతి యయాన్ధదృక్

మాన్యుడా, నిజమైన మేలు కోరే మనిషికి రాజ్యశ్రీ ఎప్పటికీ రాకూడదు. ఎందుకంటే దాని వల్ల, తనవారిని, బంధువులను చూడలేని స్థితికి చేరిపోతాడు.

శ్రీశుక ఉవాచ - ఏవం సౌహృదశైథిల్య చిత్త ఆనకదున్దుభిః । రురోద తత్కృతాం మైత్రీం స్మరన్ అశ్రువిలోచనః

శ్రీ శుకుడు ఇలా అన్నాడు — ఇలా, ప్రేమతో మనసు మృదువైన ఆనకదుండు (వసుదేవుడు), జరిగిన స్నేహాన్ని గుర్తు చేసుకుంటూ, కన్నీళ్ళతో ఏడ్చాడు.

నన్దస్తు సఖ్యుః ప్రియకృత్ ప్రేమ్ణా గోవిన్దరామయోః । అద్య శ్వ ఇతి మాసాంస్త్రీన్ యదుభిర్మానితోఽవసత్

నందుడు, గోవిందుడు, రాముడు అనే స్నేహితులకు చూపిన ప్రేమకు యాదవులు గౌరవించగా, 'ఈ రోజు, రేపు' అని అనుకుంటూ, మూడు నెలలు అక్కడే ఉన్నాడు.

తతః కామైః పూర్యమాణః సవ్రజః సహబాన్ధవః । పరార్ధ్యాభరణక్షౌమ నానానర్ఘ్యపరిచ్ఛదైః

తర్వాత, కోరికలు నిండిన నందుడు, తన బంధువులతో, వ్రజవాసులతో కలిసి, విలువైన ఆభరణాలు, పట్టు వస్త్రాలు, ఎన్నో అమూల్యమైన బహుమతులతో సత్కరించబడ్డాడు.

వసుదేవోగ్రసేనాభ్యాం కృష్ణోద్ధవబలాదిభిః । దత్తమాదాయ పారిబర్హం యాపితో యదుభిర్యయౌ

వసుదేవుడు, ఉగ్రసేనుడు, కృష్ణుడు, ఉద్వవుడు, బలరాముడు మరియు ఇతరుల నుండి వచ్చిన ఎన్నో బహుమతులు తీసుకొని, యాదవులతో కలిసి నందుడు ప్రయాణం ప్రారంభించాడు.

నన్దో గోపాశ్చ గోప్యశ్చ గోవిన్దచరణామ్బుజే । మనః క్షిప్తం పునర్హర్తుం అనీశా మథురాం యయుః

నందుడు, గోపులు, గోపికలు, వారి మనస్సు గోవిందుని పాదపద్మాలలో నిమగ్నమై ఉండి, దాన్ని వేరుచేసుకోలేక, మథురకు బయలుదేరారు.

బన్ధుషు ప్రతియాతేషు వృష్ణయః కృష్ణదేవతాః । వీక్ష్య ప్రావృషమాసన్నాద్ యయుర్ద్వారవతీం పునః

బంధువులు వెళ్ళిన తరువాత, కృష్ణుని దేవతగా భావించే వృష్ణులు, వర్షాకాలం దగ్గరపడుతున్నదని చూసి, మళ్ళీ ద్వారకకు తిరిగి వెళ్లారు.

జనేభ్యః కథయాం చక్రుః యదుదేవమహోత్సవమ్ । యదాసీత్ తీర్థయాత్రాయాం సుహృత్ సందర్శనాదికమ్

యాదవుల మహోత్సవం, తీర్థయాత్రలో జరిగిన స్నేహితులతో కలిసిన సందర్భాలు, ఇతర విషయాలను ప్రజలకు వివరించారు.

ఇతి శ్రీమద్‍భాగవతే మహాపురాణే పారమహంస్యాం సంహితాయాం దశమస్కన్ధే ఉత్తరార్ధే తీర్థయాత్రానువర్ణనం నామ చతురశీతితమోఽధ్యాయః

ఇలా పరమహంసులకు పావనమైన శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో, పదవ స్కంధంలోని ఉత్తరార్థంలో, 'తీర్థయాత్ర వివరణ' అనే ఎనభై నాలుగవ అధ్యాయం ముగిసింది.

సుభద్రాహరణం శ్రీకృష్ణస్య మిథిలాగమనం తత్ర బహులాశ్వశ్రుతదేవయోః సద్మని సకృదేవ ప్రవేశః - శ్రీరాజోవాచ - ( అనుష్టుప్ ) బ్రహ్మన్ వేదితుమిచ్ఛామః స్వసారం రామకృష్ణయోః । యథోపయేమే విజయో యా మమాసీత్ పితామహీ

రాజు ఇలా అడిగాడు: బ్రాహ్మణా! రాముడు, కృష్ణుడు ఇద్దరికీ సోదరి అయిన ఆమెను అర్జునుడు ఎలా పెళ్లి చేసుకున్నాడు? ఆమె నాకు బామ్మగా ఎలా అయ్యింది? దయచేసి చెప్పండి.

శ్రీశుక ఉవాచ - అర్జునస్తీర్థయాత్రాయాం పర్యటన్ అవనీం ప్రభుః । గతః ప్రభాసమశ్రృణోన్ మాతులేయీం స ఆత్మనః

శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు: అర్జునుడు తీర్థయాత్రలో భూమి అంతటా సంచరిస్తూ, ప్రభాసానికి వచ్చి, అక్కడ తన మేనకోడలిగూర్చి విన్నాడు.

దుర్యోధనాయ రామస్తాం దాస్యతీతి న చాపరే । తల్లిప్సుః స యతిర్భూత్వా త్రిదణ్డీ ద్వారకామగాత్

కొంతమంది రాముడు ఆమెను దుర్యోధనునికి ఇస్తాడని అన్నారు, మరికొందరు అంగీకరించలేదు. ఆమెను కావాలని ఆశించి, అర్జునుడు త్రిదండధారి వానప్రస్థుడిగా మారి ద్వారకకు వెళ్లాడు.

తత్ర వై వార్షికాన్ మాసాన్ అవాత్సీత్ స్వార్థసాధకః । పౌరైః సభాజితోఽభీక్ష్ణం రామేణాజానతా చ సః

అక్కడ తన కోరిక నెరవేర్చుకోవడానికి, అర్జునుడు కొన్ని నెలలు గడిపాడు. పట్టణ ప్రజలు, రాముడు కూడా అతన్ని గుర్తించకపోయినా, అతనిని గౌరవంగా ఆదరించారు.

ఏకదా గృహమానీయ ఆతిథ్యేన నిమంత్ర్య తమ్ । శ్రద్ధయోపహృతం భైక్ష్యం బలేన బుభుజే కిల

ఒక రోజు రాముడు అతన్ని ఇంటికి ఆహ్వానించి, అతిథిగా పిలిచి, భక్తితో తీసుకొచ్చిన భిక్షను ఇచ్చాడు. అర్జునుడు ఆ భోజనాన్ని ఆనందంగా స్వీకరించాడు.

సోఽపశ్యత్తత్ర మహతీం కన్యాం వీరమనోహరామ్ । ప్రీత్యుత్ఫుల్లేక్షణస్తస్యాం భావక్షుబ్ధం మనో దధే

అక్కడ అర్జునుడు వీరులను ఆకర్షించే గొప్ప యువతిని చూశాడు. ఆమెపై ప్రేమతో కళ్లు వికసించి, తన మనసు ఆమెపై నిలిపాడు.

సాపి తం చకమే వీక్ష్య నారీణాం హృదయంగమమ్ । హసన్తీ వ్రీడితాపాఙ్గీ తన్న్యస్తహృదయేక్షణా

ఆమె కూడా అతన్ని చూసి, సహజంగా మనసు అతనిపైనే పెట్టుకుంది. నవ్వుతూ, సిగ్గుతో పక్క చూపులతో, తన హృదయాన్ని, చూపును అతనిపైనే నిలిపింది.

తాం పరం సమనుధ్యాయన్ నన్తరం ప్రేప్సురర్జునః । న లేభే శం భ్రమచ్చిత్తః కామేనాతిబలీయసా

అర్జునుడు ఆమెను ఎప్పుడూ ఆలోచిస్తూ, ఆమెను పొందాలని తపిస్తూ, అతని మనసు మోహంతో కలవరపడి, ప్రశాంతతను పొందలేకపోయాడు.

మహత్యాం దేవయాత్రాయాం రథస్థాం దుర్గనిర్గతాం । జహారానుమతః పిత్రోః కృష్ణస్య చ మహారథః

ఒక పెద్ద ఉత్సవ సమయంలో, ఆమె రథంలో కూర్చొని కోట బయటకు వస్తుండగా, అర్జునుడు, ఆమె తల్లిదండ్రులు, కృష్ణుడు అనుమతితో, ఆమెను తీసుకెళ్లాడు.

రథస్థో ధనురాదాయ శూరాంశ్చారున్ధతో భటాన్ । విద్రావ్య క్రోశతాం స్వానాం స్వభాగం మృగరాడివ

రథంపై నిలబడి, విల్లు చేతబట్టి, అడ్డుగా వచ్చిన వీరులను అర్జునుడు తరిమివేశాడు. తనవారే అరుస్తుండగా, సింహం మృగాలను తరిపినట్లు వారిని చితరచితార చేశాడు.

తచ్ఛ్రుత్వా క్షుభితో రామః పర్వణీవ మహార్ణవః । గృహీతపాదః కృష్ణేన సుహృద్‌భిశ్చానుసామ్యత

ఇది విని రాముడు పూర్ణచంద్రుని సముద్రంలా కోపంతో ఉప్పొంగాడు. కానీ కృష్ణుడు, మిత్రులతో కలిసి, రాముని పాదాలు పట్టుకుని, అతన్ని శాంతింపజేశాడు.

ప్రాహిణోత్పారిబర్హాణి వరవధ్వోర్ముదా బలః । మహాధనోపస్కరేభ రథాశ్వనరయోషితః

బలరాముడు పెళ్లికి ఆనందంతో, గొప్ప ధనంతో కూడిన ఏనుగులు, రథాలు, గుర్రాలు, మనుషులు, స్త్రీలు వంటి ఎన్నో బహుమతులు పంపించాడు.

శ్రీశుక ఉవాచ - కృష్ణస్యాసీద్ ద్విజశ్రేష్ఠః శ్రుతదేవ ఇతి శ్రుతః । కృష్ణైకభక్త్యా పూర్ణార్థః శాన్తః కవిరలమ్పటః

శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు: కృష్ణునికి భక్తులలో శ్రుతదేవుడు అనే గొప్ప బ్రాహ్మణుడు ఉండేవాడు. అతడు కృష్ణుని పట్ల అపారమైన భక్తితో, అన్ని కోరికలు తీరినవాడిగా, శాంతంగా, జ్ఞానిగా, లోభం లేని వాడిగా జీవించేవాడు.

స ఉవాస విదేహేషు మిథిలాయాం గృహాశ్రమీ । అనీహయాగతాహార్య నిర్వర్తితనిజక్రియః

అతడు విధేహదేశంలో మిథిలా పట్టణంలో గృహస్థుడిగా ఉండేవాడు. యాదృచ్ఛికంగా వచ్చినదానిని మాత్రమే స్వీకరించి, తాను చేయాల్సిన పనులు నిర్లిప్తంగా చేసేవాడు.

యాత్రామాత్రం త్వహరహః దైవాద్ ఉపనమత్యుత । నాధికం తావతా తుష్టః క్రియా చక్రే యథోచితాః

ప్రతి రోజు యాత్రకోసం వచ్చినదాన్ని మాత్రమే తీసుకుని, దానితో సంతృప్తిగా ఉండేవాడు. అవసరమైన పనులను యథావిధిగా చేసేవాడు.

తథా తద్‌రాష్ట్రపాలోఽఙ్గ బహులాశ్వ ఇతి శ్రుతః । మైథిలో నిరహమ్మాన ఉభావప్యచ్యుతప్రియౌ

అలాగే, ఆ దేశాన్ని పాలించే రాజు బహులాశ్వుడు మిథిలావాసి, అహంకారం లేని వాడు. ఇద్దరూ అచ్యుతునికి ప్రియమైనవారు.

తయోః ప్రసన్నో భగవాన్ దారుకేణాహృతం రథమ్ । ఆరుహ్య సాకం మునిభిః విదేహాన్ ప్రయయౌ ప్రభుః

వారిద్దరిపట్ల సంతోషంగా ఉన్న భగవంతుడు, దారుకుడు తీసుకొచ్చిన రథంపై మునులతో కలిసి ఎక్కి, విధేహదేశానికి వెళ్లాడు.

నారదో వామదేవోఽత్రిః కృష్ణో రామోఽసితోఽరుణిః । అహం బృహస్పతిః కణ్వో మైత్రేయశ్చ్యవనాదయః

నారదుడు, వామదేవుడు, అత్రి, కృష్ణుడు, రాముడు, అసితుడు, అరణి, నేను, బృహస్పతి, కణ్వుడు, మైత్రేయుడు, చ్యవనుడు మరియు మరికొందరు మహర్షులు ఉన్నారు.

తత్ర తత్ర తమాయాన్తం పౌరా జానపదా నృప । ఉపతస్థుః సార్ఘ్యహస్తా గ్రహైః సూర్యమివోదితమ్

ఓ రాజా! ఆయన ఎక్కడికి వెళ్లినా, అక్కడి ప్రజలు, పట్టణవాసులు, గ్రామస్థులు అందరూ ఆయనను సత్కరించేందుకు, అరఘ్యం పట్టుకుని, ఉదయించే సూర్యుణ్ని గ్రహాలతో కలిసి ఆహ్వానించినట్టు, ఆయన వద్దకు వచ్చారు.