శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

పత్‍నీసంయాజావభృథ్యైః చరిత్వా తే మహర్షయః । సస్నూ రామహ్రదే విప్రా యజమానపురఃసరాః

భార్యల కోసం, అవభృథ్య స్నానాది కర్మలు చేసి, ఆ మహర్షులు, బ్రాహ్మణులు, యజమానునితో కలిసి రామసరోవరంలో స్నానం చేశారు.

స్నాతోఽలఙ్కారవాసాంసి వన్దిభ్యోఽదాత్తథా స్త్రియః । తతః స్వలఙ్కృతో వర్ణాన్ ఆశ్వభ్యోఽన్నేన పూజయత్

స్నానం చేసిన తరువాత, తన అలంకారాలు, వస్త్రాలు వందించేవారికి, అలాగే స్త్రీలకు ఇచ్చాడు. ఆ తరువాత, తానే అలంకరించుకొని, యాజ్ఞికులను మరియు ఇతరులను అన్నంతో సత్కరించాడు.

బన్ధూన్ సదారాన్ ససుతాన్ పారిబర్హేణ భూయసా । విదర్భకోశలకురూన్ కాశికేకయ సృఞ్జయాన్

తన బంధువులను, వారి భార్యలు, పిల్లలతో కలిసి, విదర్భ, కోసల, కురు, కాశి, కేకయ, సృంజయ దేశాలవారిని ఎంతో ఆదరంగా సత్కరించాడు.

సదస్యర్త్విక్సురగణాన్ నృభూతపితృచారణాన్ । శ్రీనికేతమనుజ్ఞాప్య శంసన్తః ప్రయయుః క్రతుమ్

సభ్యులను, యాజ్ఞికులను, ఋషులను, రాజులను, భూతగణాలను, పితృదేవతలను, చరిత్రవంతులను గౌరవించాడు. శ్రీహరి నివాసానికి వీడ్కోలు చెప్పి, వారు ఆశీర్వచనాలు పలుకుతూ యజ్ఞానికి వెళ్లారు.

ధృతరాష్ట్రోఽనుజః పార్థా భీష్మో ద్రోణః పృథా యమౌ । నారదో భగవాన్ వ్యాసః సుహృత్సంబంధిబాంధవాః

ధృతరాష్ట్రుడు, అతని తమ్ముడు, పార్థులు, భీష్ముడు, ద్రోణుడు, పృథ, యముని ఇద్దరు కుమారులు, నారదుడు, దివ్యమైన వ్యాసుడు, వారి స్నేహితులు, బంధువులు —

బన్ధూన్పరిష్వజ్య యదూన్ సౌహృదాక్లిన్నచేతసః । యయుర్విరహకృచ్ఛ్రేణ స్వదేశాంశ్చాపరే జనాః

బంధువులను, యాదవులను హృదయపూర్వకంగా ఆలింగనం చేసుకొని, మనసు ప్రేమతో నిండిపోయి, కొందరు తమ స్వదేశాలకు వెళ్లారు. విడిపోవడం వల్ల కలిగిన బాధను తట్టుకున్నారు.

నన్దస్తు సహ గోపాలైః బృహత్యా పూజయార్చితః । కృష్ణరామోగ్రసేనాద్యైః న్యవాత్సీద్‌బన్ధువత్సలః

నందుడు, గోపాలులతో కలిసి, కృష్ణుడు, రాముడు, ఉగ్రసేనుడు మరియు ఇతరులు గొప్ప గౌరవంతో పూజించగా, బంధువులను ఎంతో ప్రేమించే నందుడు అక్కడే ఉన్నాడు.

వసుదేవోఽఞ్జసోత్తీర్య మనోరథమహార్ణవమ్ । సుహృద్‌వృతః ప్రీతమనా నన్దమాహ కరే స్పృశన్

వసుదేవుడు, తన కోరికల మహాసముద్రాన్ని సులభంగా దాటి, స్నేహితులతో చుట్టుముట్టబడి, ఆనందంతో నిండిన మనసుతో, నందుని చెయ్యి తట్టి ఇలా అన్నాడు.

శ్రీవసుదేవ ఉవాచ - భ్రాతరీశకృతః పాశో నృనాం యః స్నేహసంజ్ఞితః । తం దుస్త్యజమహం మన్యే శూరాణామపి యోగినామ్

శ్రీ వసుదేవుడు ఇలా అన్నాడు — అన్నా, మనుషుల మధ్య ప్రేమతో ఏర్పడే బంధం, దాన్ని ప్రేమ అంటారు, అది వీరులు, యోగులు కూడా విడిచిపెట్టలేని బంధమని నేను భావిస్తున్నాను.

అస్మాస్వప్రతికల్పేయం యత్కృతాజ్ఞేషు సత్తమైః । మైత్ర్యర్పితాఫలా చాపి న నివర్తేత కర్హిచిత్

మంచివారు చేసిన ఉపకారాన్ని తిరిగి చేయని వారిపట్ల కూడా ఏర్పడే ఈ స్నేహం, దాని ఫలితాన్ని స్నేహంగా సమర్పించినా, ఎప్పటికీ విడిచిపెట్టకూడదు.

ప్రాగకల్పాచ్చ కుశలం భ్రాతర్వో నాచరామ హి । అధునా శ్రీమదాన్ధాక్షా న పశ్యామః పురః సతః

మునుపటి కాలంలో, అన్నలారా, మనం పరస్పర మేలుకోసం ప్రవర్తించలేదు. ఇప్పుడు, ఐశ్వర్య గర్వంతో మన కళ్ళు మూసుకుని, ఎదురుగా ఉన్నవారిని కూడా చూడలేకపోతున్నాం.

మా రాజ్యశ్రీరభూత్పుంసః శ్రేయస్కామస్య మానద । స్వజనానుత బన్ధూన్ వా న పశ్యతి యయాన్ధదృక్

మాన్యుడా, నిజమైన మేలు కోరే మనిషికి రాజ్యశ్రీ ఎప్పటికీ రాకూడదు. ఎందుకంటే దాని వల్ల, తనవారిని, బంధువులను చూడలేని స్థితికి చేరిపోతాడు.

శ్రీశుక ఉవాచ - ఏవం సౌహృదశైథిల్య చిత్త ఆనకదున్దుభిః । రురోద తత్కృతాం మైత్రీం స్మరన్ అశ్రువిలోచనః

శ్రీ శుకుడు ఇలా అన్నాడు — ఇలా, ప్రేమతో మనసు మృదువైన ఆనకదుండు (వసుదేవుడు), జరిగిన స్నేహాన్ని గుర్తు చేసుకుంటూ, కన్నీళ్ళతో ఏడ్చాడు.

నన్దస్తు సఖ్యుః ప్రియకృత్ ప్రేమ్ణా గోవిన్దరామయోః । అద్య శ్వ ఇతి మాసాంస్త్రీన్ యదుభిర్మానితోఽవసత్

నందుడు, గోవిందుడు, రాముడు అనే స్నేహితులకు చూపిన ప్రేమకు యాదవులు గౌరవించగా, 'ఈ రోజు, రేపు' అని అనుకుంటూ, మూడు నెలలు అక్కడే ఉన్నాడు.

తతః కామైః పూర్యమాణః సవ్రజః సహబాన్ధవః । పరార్ధ్యాభరణక్షౌమ నానానర్ఘ్యపరిచ్ఛదైః

తర్వాత, కోరికలు నిండిన నందుడు, తన బంధువులతో, వ్రజవాసులతో కలిసి, విలువైన ఆభరణాలు, పట్టు వస్త్రాలు, ఎన్నో అమూల్యమైన బహుమతులతో సత్కరించబడ్డాడు.

వసుదేవోగ్రసేనాభ్యాం కృష్ణోద్ధవబలాదిభిః । దత్తమాదాయ పారిబర్హం యాపితో యదుభిర్యయౌ

వసుదేవుడు, ఉగ్రసేనుడు, కృష్ణుడు, ఉద్వవుడు, బలరాముడు మరియు ఇతరుల నుండి వచ్చిన ఎన్నో బహుమతులు తీసుకొని, యాదవులతో కలిసి నందుడు ప్రయాణం ప్రారంభించాడు.

నన్దో గోపాశ్చ గోప్యశ్చ గోవిన్దచరణామ్బుజే । మనః క్షిప్తం పునర్హర్తుం అనీశా మథురాం యయుః

నందుడు, గోపులు, గోపికలు, వారి మనస్సు గోవిందుని పాదపద్మాలలో నిమగ్నమై ఉండి, దాన్ని వేరుచేసుకోలేక, మథురకు బయలుదేరారు.

బన్ధుషు ప్రతియాతేషు వృష్ణయః కృష్ణదేవతాః । వీక్ష్య ప్రావృషమాసన్నాద్ యయుర్ద్వారవతీం పునః

బంధువులు వెళ్ళిన తరువాత, కృష్ణుని దేవతగా భావించే వృష్ణులు, వర్షాకాలం దగ్గరపడుతున్నదని చూసి, మళ్ళీ ద్వారకకు తిరిగి వెళ్లారు.

జనేభ్యః కథయాం చక్రుః యదుదేవమహోత్సవమ్ । యదాసీత్ తీర్థయాత్రాయాం సుహృత్ సందర్శనాదికమ్

యాదవుల మహోత్సవం, తీర్థయాత్రలో జరిగిన స్నేహితులతో కలిసిన సందర్భాలు, ఇతర విషయాలను ప్రజలకు వివరించారు.

ఇతి శ్రీమద్‍భాగవతే మహాపురాణే పారమహంస్యాం సంహితాయాం దశమస్కన్ధే ఉత్తరార్ధే తీర్థయాత్రానువర్ణనం నామ చతురశీతితమోఽధ్యాయః

ఇలా పరమహంసులకు పావనమైన శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో, పదవ స్కంధంలోని ఉత్తరార్థంలో, 'తీర్థయాత్ర వివరణ' అనే ఎనభై నాలుగవ అధ్యాయం ముగిసింది.

సుభద్రాహరణం శ్రీకృష్ణస్య మిథిలాగమనం తత్ర బహులాశ్వశ్రుతదేవయోః సద్మని సకృదేవ ప్రవేశః - శ్రీరాజోవాచ - ( అనుష్టుప్ ) బ్రహ్మన్ వేదితుమిచ్ఛామః స్వసారం రామకృష్ణయోః । యథోపయేమే విజయో యా మమాసీత్ పితామహీ

రాజు ఇలా అడిగాడు: బ్రాహ్మణా! రాముడు, కృష్ణుడు ఇద్దరికీ సోదరి అయిన ఆమెను అర్జునుడు ఎలా పెళ్లి చేసుకున్నాడు? ఆమె నాకు బామ్మగా ఎలా అయ్యింది? దయచేసి చెప్పండి.

శ్రీశుక ఉవాచ - అర్జునస్తీర్థయాత్రాయాం పర్యటన్ అవనీం ప్రభుః । గతః ప్రభాసమశ్రృణోన్ మాతులేయీం స ఆత్మనః

శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు: అర్జునుడు తీర్థయాత్రలో భూమి అంతటా సంచరిస్తూ, ప్రభాసానికి వచ్చి, అక్కడ తన మేనకోడలిగూర్చి విన్నాడు.

దుర్యోధనాయ రామస్తాం దాస్యతీతి న చాపరే । తల్లిప్సుః స యతిర్భూత్వా త్రిదణ్డీ ద్వారకామగాత్

కొంతమంది రాముడు ఆమెను దుర్యోధనునికి ఇస్తాడని అన్నారు, మరికొందరు అంగీకరించలేదు. ఆమెను కావాలని ఆశించి, అర్జునుడు త్రిదండధారి వానప్రస్థుడిగా మారి ద్వారకకు వెళ్లాడు.

తత్ర వై వార్షికాన్ మాసాన్ అవాత్సీత్ స్వార్థసాధకః । పౌరైః సభాజితోఽభీక్ష్ణం రామేణాజానతా చ సః

అక్కడ తన కోరిక నెరవేర్చుకోవడానికి, అర్జునుడు కొన్ని నెలలు గడిపాడు. పట్టణ ప్రజలు, రాముడు కూడా అతన్ని గుర్తించకపోయినా, అతనిని గౌరవంగా ఆదరించారు.

ఏకదా గృహమానీయ ఆతిథ్యేన నిమంత్ర్య తమ్ । శ్రద్ధయోపహృతం భైక్ష్యం బలేన బుభుజే కిల

ఒక రోజు రాముడు అతన్ని ఇంటికి ఆహ్వానించి, అతిథిగా పిలిచి, భక్తితో తీసుకొచ్చిన భిక్షను ఇచ్చాడు. అర్జునుడు ఆ భోజనాన్ని ఆనందంగా స్వీకరించాడు.

సోఽపశ్యత్తత్ర మహతీం కన్యాం వీరమనోహరామ్ । ప్రీత్యుత్ఫుల్లేక్షణస్తస్యాం భావక్షుబ్ధం మనో దధే

అక్కడ అర్జునుడు వీరులను ఆకర్షించే గొప్ప యువతిని చూశాడు. ఆమెపై ప్రేమతో కళ్లు వికసించి, తన మనసు ఆమెపై నిలిపాడు.

సాపి తం చకమే వీక్ష్య నారీణాం హృదయంగమమ్ । హసన్తీ వ్రీడితాపాఙ్గీ తన్న్యస్తహృదయేక్షణా

ఆమె కూడా అతన్ని చూసి, సహజంగా మనసు అతనిపైనే పెట్టుకుంది. నవ్వుతూ, సిగ్గుతో పక్క చూపులతో, తన హృదయాన్ని, చూపును అతనిపైనే నిలిపింది.

తాం పరం సమనుధ్యాయన్ నన్తరం ప్రేప్సురర్జునః । న లేభే శం భ్రమచ్చిత్తః కామేనాతిబలీయసా

అర్జునుడు ఆమెను ఎప్పుడూ ఆలోచిస్తూ, ఆమెను పొందాలని తపిస్తూ, అతని మనసు మోహంతో కలవరపడి, ప్రశాంతతను పొందలేకపోయాడు.

మహత్యాం దేవయాత్రాయాం రథస్థాం దుర్గనిర్గతాం । జహారానుమతః పిత్రోః కృష్ణస్య చ మహారథః

ఒక పెద్ద ఉత్సవ సమయంలో, ఆమె రథంలో కూర్చొని కోట బయటకు వస్తుండగా, అర్జునుడు, ఆమె తల్లిదండ్రులు, కృష్ణుడు అనుమతితో, ఆమెను తీసుకెళ్లాడు.