శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

కృష్ణరామౌ పరిష్వజ్య పితరావభివాద్య చ । న కిఞ్చనోచతుః ప్రేమ్ణా సాశ్రుకణ్ఠౌ కురూద్వహ

కృష్ణుడు, రాముడు తల్లిదండ్రులను ఆలింగనం చేసి, పాదాభివందనం చేశారు. కానీ ప్రేమతో గొంతు నిండిపోవడంతో, ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేకపోయారు, ఓ కురువంశశిరోమణీ!

తావాత్మాసనమారోప్య బాహుభ్యాం పరిరభ్య చ । యశోదా చ మహాభాగా సుతౌ విజహతుః శుచః

తమ కుమారులను తమ ఆసనంపై కూర్చోబెట్టి, రెండు చేతులతో గట్టిగా ఆలింగనం చేసి, మహాభాగ్యవంతురాలు అయిన యశోదా, ఆమె భర్త ఇద్దరూ తమ సంతాపాన్ని పూర్తిగా విడిచిపెట్టారు.

రోహిణీ దేవకీ చాథ పరిష్వజ్య వ్రజేశ్వరీమ్ । స్మరన్త్యౌ తత్కృతాం మైత్రీం బాష్పకణ్ఠ్యౌ సమూచతుః

తర్వాత రోహిణి, దేవకిలు వ్రజేశ్వరిని ఆలింగనం చేశారు. ఆమె చూపిన స్నేహాన్ని గుర్తు చేసుకుంటూ, కన్నీరు గొంతులో నిండగా మాట్లాడారు.

కా విస్మరేత వాం మైత్రీం అనివృత్తాం వ్రజేశ్వరి । అవాప్యాప్యైన్ద్రమైశ్వర్యం యస్యా నేహ ప్రతిక్రియా

వ్రజేశ్వరి! మీ మిత్రభావాన్ని ఎవరైనా మరచిపోవచ్చు అనుకోవడం అసాధ్యం. ఇంద్రుని రాజ్యాన్ని పొందిన తరువాత కూడా, దాన్ని వదిలిపెట్టిన తరువాత కూడా, ఇక్కడ దానికి సమానమైన ప్రతిఫలం ఏదీ లేదు.

( వసంతతిలకా ) ఏతావదృష్టపితరౌ యువయోః స్మ పిత్రోః సమ్ప్రీణనాభ్యుదయపోషణపాలనాని । ప్రాప్యోషతుర్భవతి పక్ష్మ హ యద్వదక్ష్ణోః న్యస్తావకుత్ర చ భయౌ న సతాం పరః స్వః

మీ ఇద్దరి తల్లిదండ్రులు, మీకు ఆనందాన్ని, అభివృద్ధిని, పోషణను, రక్షణను ఇచ్చి తాము చేయాల్సిన బాధ్యతను పూర్తిగా నెరవేర్చారు. కళ్లను కంటిపాపలు ఎలా కాపాడతాయో, అలాగే మంచివారు పరలోకాన్ని ఆశించరు, వారికి భయం ఉండదు.

శ్రీశుక ఉవాచ - గోప్యశ్చ కృష్ణముపలభ్య చిరాదభీష్టం యత్ప్రేక్షణే దృశిషు పక్ష్మకృతం శపన్తి । దృగ్భిర్హృదీకృతమలం పరిరభ్య సర్వాః తద్‌భావమాపురపి నిత్యయుజాం దురాపమ్

శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు— గోపికలు, ఎంతో కాలం తరువాత తమ ప్రియమైన కృష్ణుణ్ని చూసి, కనురెప్పలు చూపును అడ్డుకుంటున్నాయని నిందించాయి. కళ్లతో ఆయనను ఆలింగనం చేసి, హృదయంలో ఆయన రూపాన్ని నిలిపించుకున్నాయి. ఆయన పట్ల ఎప్పుడూ ఏకాగ్రత కలిగి ఉండేవారికీ దుర్లభమైన భక్తిని అందరూ పొందారు.

( అనుష్టుప్ ) భగవాంస్తాస్తథాభూతా వివిక్త ఉపసఙ్గతః । ఆశ్లిష్యానామయం పృష్ట్వా ప్రహసన్ ఇదమబ్రవీత్

భగవంతుడు, గోపికల దగ్గరకు ఒంటరిగా వచ్చి, వారిని ఆలింగనం చేసి, ఆరోగ్యాన్ని అడిగి, చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు.

అపి స్మరథ నః సఖ్యః స్వానామర్థచికీర్షయా । గతాంశ్చిరాయితాఞ్ఛత్రు పక్షక్షపణచేతసః

మీరు మమ్మల్ని మరిచిపోలేదని ఆశిస్తున్నాను. మన అవసరాలను తీర్చుకోవడానికి, శత్రువుల వర్గాన్ని నాశనం చేయడంలో మన మనస్సు నిమగ్నమై, చాలా కాలం దూరంగా ఉన్నాం.

అప్యవధ్యాయథాస్మాన్ స్విదకృతజ్ఞావిశఙ్కయా । నూనం భూతాని భగవాన్ యునక్తి వియునక్తి చ

మేము కృతజ్ఞత లేని వారమేమో అని అనుమానంతో, మీరు మమ్మల్ని దురభిప్రాయంతో చూశారా? నిజంగా, భగవంతుడు సర్వప్రాణులను కలిపి విడదీయడమే చేస్తాడు.

వాయుర్యథా ఘనానీకం తృణం తూలం రజాంసి చ । సంయోజ్యాక్షిపతే భూయః తథా భూతాని భూతకృత్

గాలి మేఘాలను, గడ్డి, పత్తి, ధూళిని కలిపి, తిరిగి విడదీసేలా, సృష్టికర్త కూడా ప్రాణులను కలిపి, విడదీయగలడు.

మయి భక్తిర్హి భూతానాం అమృతత్వాయ కల్పతే । దిష్ట్యా యదాసీత్ మత్స్నేహో భవతీనాం మదాపనః

ప్రాణులందరిలో నాకు ఉన్న భక్తి అమృతాన్ని అందిస్తుంది. మీ అందరిలో నా మీద ప్రేమ కలిగి, అన్ని అడ్డంకులను తొలగించిందని అదృష్టంగా భావిస్తున్నాను.

అహం హి సర్వభూతానాం ఆదిరన్తోఽన్తరం బహిః । భౌతికానాం యథా ఖం వార్భూర్వాయుర్జ్యోతిరఙ్గనాః

నేనే అన్ని ప్రాణుల ఆది, అంతం, లోపల, బయట ఉన్నవాడిని. భౌతిక పదార్థాలకు ఆకాశం, నీరు, భూమి, గాలి, వెలుగు ఎలా ఉంటాయో, అలాగే నేనూ ఉన్నాను.

ఏవం హ్యేతాని భూతాని భూతేష్వాత్మాఽఽత్మనా తతః । ఉభయం మయ్యథ పరే పశ్యతాభాతమక్షరే

ఈ ప్రాణులు, ఆత్మ ద్వారా ఇతర ప్రాణుల్లో ఉంటాయి. పరమాత్మను గ్రహించేవారు, రెండింటినీ నాలోను, పరమంలోను చూస్తారు.

శ్రీశుక ఉవాచ - అధ్యాత్మశిక్షయా గోప్య ఏవం కృష్ణేన శిక్షితాః । తదనుస్మరణధ్వస్త జీవకోశాస్తమధ్యగన్

శ్రీశుకుడు ఇలా అన్నాడు— కృష్ణుడు ఇచ్చిన ఆధ్యాత్మిక బోధతో, గోపికలు ఆయనను స్మరించడంలో తమ ప్రాణశక్తిని లీనంచేసి, వ్యక్తిగత భావనలను దాటి పోయారు.

( వసంతతిలకా ) ఆహుశ్చ తే నలిననాభ పదారవిన్దం యోగేశ్వరైర్హృది విచిన్త్యమగాధబోధైః । సంసారకూపపతితోత్తరణావలమ్బం గేహం జుషామపి మనస్యుదియాత్ సదా నః

వారు ఇలా ప్రార్థించారు— కమలాకరుడైన ప్రభువు పాదారవిందాన్ని యోగేశ్వరులు హృదయంలో ధ్యానిస్తారు. ఆయన సంసారపు బావిలో పడినవారికి రక్షణగా ఉంటాడు. అలాంటి ఆయన మన ఇళ్లలో ఉన్నా, ఎప్పుడూ మన మనస్సులో వెలిగిపోవాలని కోరుకుంటున్నాము.

ఇతి శ్రీమద్‍భాగవతే మహాపురాణే పారమహంస్యాం సంహితాయాం దశమస్కన్ధే ఉత్తరార్ధే వృష్ణీగోపసంగమో నామ ద్వ్యశీతితమోఽధ్యాయః

ఇలా పరమహంసులకు ఉద్దేశించిన శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో, పదకొండవ స్కంధంలో, ఉత్తరభాగంలో, వృష్ణి-గోపుల కలయిక అనే ఎనభై రెండవ అధ్యాయం ముగిసింది.

ద్రౌపదీం ప్రతి శ్రీకృష్ణపత్‍నీనాం స్వస్వోద్వాహవృత్తాంతవర్ణనమ్ - అథ త్ర్యశీతితమోఽధ్యాయః శ్రీశుక ఉవాచ। తథానుగృహ్య భగవాన్గోపీనాం స గురుర్గతిః। యుధిష్ఠిరమథాపృచ్ఛత్సర్వాంశ్చ సుహృదోఽవ్యయమ్

శ్రీశుకుడు ఇలా అన్నాడు— గోపికలకు ఆశీర్వదించిన తరువాత, భగవంతుడు, వారికి గురువు, ఆశ్రయం అయినవాడు, యుదిష్ఠిరుడు మరియు అతని మిత్రులందరి క్షేమాన్ని అడిగాడు.

త ఏవం లోకనాథేన పరిపృష్టాః సుసత్కృతాః। ప్రత్యూచుర్హృష్టమనసస్తత్పాదేక్షాహతాంహసః

లోకనాథుడైన ఆయన అడిగిన ప్రశ్నలకు, గౌరవంతో ఆతిథ్యం అందుకున్న వారు, ఆయన పాదాలను దర్శించి పాపాలు పోయి, ఆనందంతో సమాధానమిచ్చారు.

కుతోఽశివం త్వచ్చరణామ్బుజాసవం మహన్మనస్తో ముఖనిఃసృతం క్వచిత్। పిబన్తి యే కర్ణపుటైరలం ప్రభో దేహంభృతాం దేహకృదస్మృతిచ్ఛిదమ్

ప్రభూ! మీ పాదాంబుజాల అమృతం, మీ నోటినుండి ఎప్పుడైనా వెలువడితే, దాన్ని చెవుల ద్వారా పానం చేసే వారికి, శరీరబంధనాన్ని, మరిచిపోయే స్థితిని తొలగించడానికి అది చాలిపోతుంది. అలాంటిది, దానివల్ల ఏదైనా అనర్థం కలుగుతుందా?

హిత్వాత్మ ధామవిధుతాత్మకృతత్ర్యవస్థామ్। ఆనన్దసమ్ప్లవమఖణ్డమకుణ్ఠబోధమ్। కాలోపసృష్టనిగమావన ఆత్తయోగ। మాయాకృతిం పరమహంసగతిం నతాః స్మ

మన ఆత్మకు సంబంధించిన మూడు స్థితులను వదిలి, స్వీయ కర్మలన్నీ తొలగిపోయి, నిరంతర ఆనందాన్ని, అడ్డంకులేని జ్ఞానాన్ని పొందాము. కాలం, శాస్త్రాల ద్వారా ఏర్పడిన యోగంతో, మాయ ద్వారా ఏర్పడిన మీ పరమహంస స్వరూపాన్ని నమస్కరించాము.

శ్రీఋషిరువాచ। ఇత్యుత్తమఃశ్లోకశిఖామణిం జనేష్వ్। అభిష్టువత్స్వన్ధకకౌరవస్త్రియః। సమేత్య గోవిన్దకథా మిథోఽగృణంస్। త్రిలోకగీతాః శృణు వర్ణయామి తే

మహర్షి ఇలా అన్నాడు— అంధక, కౌరవ వంశస్త్రీలు, ఉత్తమశ్లోకుడైన గోవిందుడి కీర్తిని పరస్పరం కలిసి, మూడు లోకాలలో ప్రసిద్ధమైన ఆయన కథలను పరస్పరం పాడుతూ, ఆయనను స్తుతించారు. విను, వాటిని నేను నీకు వివరించబోతున్నాను.

శ్రీద్రౌపద్యువాచ। హే వైదర్భ్యచ్యుతో భద్రే హే జామ్బవతి కౌశలే। హే సత్యభామే కాలిన్ది శైబ్యే రోహిణి లక్ష్మణే

శ్రీద్రౌపదీ ఇలా అన్నది: ఓ వైదర్భి, ఓ భద్రా, ఓ జాంబవతి, ఓ కౌశల, ఓ సత్యభామా, ఓ కాలిందీ, ఓ శైబ్యా, ఓ రోహిణి, ఓ లక్ష్మణా—

హే కృష్ణపత్న్య ఏతన్నో బ్రూత వో భగవాన్స్వయమ్। ఉపయేమే యథా లోకమనుకుర్వన్స్వమాయయా

కృష్ణుని భార్యలారా! మీరు మాకు చెప్పండి: భగవంతుడు、ごతను తన మాయతో, లోకంలో మనుషులా ప్రవర్తిస్తూ, మిమ్మల్ని ఎలా పెళ్లి చేసుకున్నాడు?

శ్రీరుక్మిణ్యువాచ। చైద్యాయ మార్పయితుముద్యతకార్ముకేషు। రాజస్వజేయభటశేఖరితాఙ్ఘ్రిరేణుః। నిన్యే మృగేన్ద్ర ఇవ భాగమజావియూథాత్। తచ్ఛ్రీనికేతచరణోఽస్తు మమార్చనాయ

శ్రీరుక్మిణి ఇలా అన్నది: బలమైన యోధులు నన్ను చేడిరాజుకు ఇచ్చేందుకు సిద్ధంగా ఉన్నప్పుడు, రాజుల సైనికుల తలలపై ఆయన పాదధూళి అలంకరించబడింది. ఆ ప్రభువు, సింహంలా మేకల మంద నుంచి తన వాటా లాగేసుకున్నట్టు, నన్ను తీసుకెళ్లాడు. అలాంటి శ్రీనివాసుని పాదాలు నేను ఎప్పుడూ పూజించాలి.

శ్రీసత్యభామోవాచ। యో మే సనాభివధతప్తహృదా తతేన। లిప్తాభిశాపమపమార్ష్టుముపాజహార। జిత్వర్క్షరాజమథ రత్నమదాత్స తేన। భీతః పితాదిశత మాం ప్రభవేఽపి దత్తామ్

శ్రీసత్యభామా ఇలా అన్నది: నా సహభార్య వేసిన శాపాన్ని తొలగించేందుకు, భూమిపతిని జయించి, ఆ మణిని తెచ్చాడు. దాంతో నా తండ్రి భయపడి, నన్ను ఇంకొకరికి ఇచ్చినా, ఆయన నన్ను తనవాడిగా చేసుకున్నాడు.

శ్రీజామ్బవత్యువాచ। ప్రాజ్ఞాయ దేహకృదముం నిజనాథదైవం। సీతాపతిం త్రినవహాన్యమునాభ్యయుధ్యత్। జ్ఞాత్వా పరీక్షిత ఉపాహరదర్హణం మాం। పాదౌ ప్రగృహ్య మణినాహమముష్య దాసీ

శ్రీజాంబవతి ఇలా అన్నది: ఆయన పరమేశ్వరుడని, నా భర్తగా నిర్ణయించబడినవాడని తెలుసుకున్న నా తండ్రి, సీతాపతితో ఇరవై ఒక రోజులు యుద్ధం చేశాడు. ఆయనను పరీక్షించి, నన్ను మణితోపాటు ఆయనకు ఇచ్చాడు. ఆయన పాదాలను పట్టుకుని, నేను ఆయన సేవకురాలిని అయ్యాను.

శ్రీకాలిన్ద్యువాచ। తపశ్చరన్తీమాజ్ఞాయ స్వపాదస్పర్శనాశయా। సఖ్యోపేత్యాగ్రహీత్పాణిం యోఽహం తద్గృహమార్జనీ

శ్రీకాలిందీ ఇలా అన్నది: ఆయన నా తపస్సును తెలుసుకుని, ఆయన పాదస్పర్శ కోరికతో నేను తపస్సు చేస్తున్నాను అని గ్రహించి, స్నేహితుడిలా వచ్చి నా చెయ్యి పట్టాడు. అప్పటి నుంచి నేను ఆయన ఇంటిని శుభ్రపరిచేవాడిని అయ్యాను.

శ్రీమిత్రవిన్దోవాచ। యో మాం స్వయంవర ఉపేత్య విజిత్య భూపాన్। నిన్యే శ్వయూథగం ఇవాత్మబలిం ద్విపారిః। భ్రాతౄంశ్చ మేఽపకురుతః స్వపురం శ్రియౌకస్। తస్యాస్తు మేఽనుభవమఙ్ఘ్ర్యవనేజనత్వమ్

శ్రీమిత్రవిందా ఇలా అన్నది: నా స్వయంవరానికి వచ్చి, రాజులను ఓడించి, ఏనుగు తన జంటను మంద నుంచి లాగిపోతున్నట్టు నన్ను తీసుకెళ్లాడు. నా అన్నలను తరిమికొట్టి, నన్ను తన నగరానికి, శ్రీమంతుల నివాసానికి తీసుకెళ్లాడు. ఆయన పాదసేవ నాకు ఎప్పుడూ దక్కాలి.

శ్రీసత్యోవాచ। సప్తోక్షణోఽతిబలవీర్యసుతీక్ష్ణశృఙ్గాన్। పిత్రా కృతాన్క్షితిపవీర్యపరీక్షణాయ। తాన్వీరదుర్మదహనస్తరసా నిగృహ్య। క్రీడన్బబన్ధ హ యథా శిశవోఽజతోకాన్

శ్రీసత్యా ఇలా అన్నది: నా తండ్రి, రాజుల బలాన్ని పరీక్షించేందుకు, ఏడుగురు భయంకరమైన, పదునైన కొమ్ముల గల ఎద్దులను పెంచాడు. వీరులను ఓడించేవాడు అయిన ఆయన, ఆ ఎద్దులను సులభంగా అదుపుచేసి, పిల్ల దూడలను పిల్లలు కట్టేసినట్టు కట్టేశాడు.