శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

కథం రామమసమ్భ్రాన్తం జిత్వాజేయం సురాసురైః । శాల్వేనాల్పీయసా నీతః పితా మే బలవాన్ విధిః

దేవతలు, దానవులు కూడా ఓడించలేని నా తండ్రి రాముడు ఎంత బలవంతుడో, ఎంత నిర్లిప్తుడో! అలాంటి ఆయనను చిన్నవాడైన శాల్వుడు ఎలా అపహరించగలిగాడు? ఇదంతా విధి బలమే.

ఇతి బ్రువాణే గోవిన్దే సౌభరాట్ ప్రత్యుపస్థితః । వసుదేవమివానీయ కృష్ణం చేదమువాచ సః

ఇలా గోవిందుడు మాట్లాడుతుండగా, సౌభపతి అక్కడికి వచ్చాడు. వసుదేవుని ఎలా తీసుకెళ్లారో అలా కృష్ణుని తీసుకువచ్చి ఇలా అన్నాడు.

ఏష తే జనితా తాతో యదర్థమిహ జీవసి । వధిష్యే వీక్షతస్తేఽముం ఈశశ్చేత్ పాహి బాలిశ

ఇదిగో, నీవు ఈ లోకంలో బ్రతికే కారణమైన నీ తండ్రి ఇక్కడ ఉన్నాడు. నీ కళ్లముందే అతన్ని నేను చంపేస్తాను. నీవు నిజంగా పరమేశ్వరుడివైతే, ఓ మూర్ఖుడా, ఆయనను కాపాడుకో.

ఏవం నిర్భర్త్స్య మాయావీ ఖడ్గేనానకదున్దుభేః । ఉత్కృత్య శిర ఆదాయ ఖస్థం సౌభం సమావిశత్

అలా దూషిస్తూ, ఆ మాయగాడు ఖడ్గాన్ని తీసి, అనకదుండుభి తలని నరికాడు. ఆ తలను పట్టుకుని ఆకాశంలో ఉన్న సౌభ నగరంలోకి ప్రవేశించాడు.

( మిశ్ర ) తతో ముహూర్తం ప్రకృతావుపప్లుతః స్వబోధ ఆస్తే స్వజనానుషఙ్‌గతః । మహానుభావస్తదబుధ్యదాసురీం మాయాం స శాల్వప్రసృతాం మయోదితామ్

అంతటి గొప్ప మనస్సు కలవాడు అయినా, క్షణకాలం తన బంధువుల మధ్య సహజమైన మమకారంతో మునిగిపోయాడు. వెంటనే అది శాల్వుడు మాయ ద్వారా, మాయాసురుని సూచనతో సృష్టించిన అసురమాయ అని గ్రహించాడు.

న తత్ర దూతం న పితుః కలేవరం ప్రబుద్ధ ఆజౌ సమపశ్యదచ్యుతః । స్వాప్నం యథా చామ్బరచారిణం రిపుం సౌభస్థమాలోక్య నిహన్తుముద్యతః

యుద్ధభూమిలో చైతన్యంతో లేచి చూసిన అచ్యుతుడు అక్కడ దూతను కాని, తండ్రి శరీరాన్ని కాని చూడలేదు. కలలోంచి లేచినవాడిలా, ఆకాశంలో సౌభంపై ఉన్న శత్రువును చూసి, అతన్ని సంహరించేందుకు సిద్ధమయ్యాడు.

( అనుష్టుప్ ) ఏవం వదన్తి రాజర్షే ఋషయః కే చ నాన్వితాః । యత్ స్వవాచో విరుధ్యేత నూనం తే న స్మరన్త్యుత

ఇలా కొందరు ఋషులు, రాజర్షీ, ఇలా చెబుతారు. కానీ వారి మాటలు ఒకదానికొకటి విరుద్ధంగా ఉంటే, వారు నిజంగా స్మరణలో లేరు.

క్వ శోకమోహౌ స్నేహో వా భయం వా యేఽజ్ఞసమ్భవాః । క్వ చాఖణ్డితవిజ్ఞాన జ్ఞానైశ్వర్యస్త్వఖణ్డితః

అజ్ఞానంతో పుట్టే శోకం, మోహం, మమకారం, భయం — ఇవి ఎక్కడ? అంతటా విచ్ఛిన్నం కాని జ్ఞానం, తడబడని ఐశ్వర్యం కలిగిన నీకు ఇవి ఎక్కడ?

( మిశ్ర ) యత్పాదసేవోర్జితయాఽఽత్మవిద్యయా హిన్వన్త్యనాద్యాత్మవిపర్యయగ్రహమ్ । లభన్త ఆత్మీయమనన్తమైశ్వరం కుతో ను మోహః పరమస్య సద్గతేః

ఆయన పాదసేవ ద్వారా, ఆత్మజ్ఞానం సంపాదించినవారు ఆదికాలం నుండి ఉన్న ఆత్మవిపర్యయాన్ని తొలగిస్తారు. వారు అనంతమైన స్వీయ ఐశ్వర్యాన్ని పొందుతారు. అటువంటి పరమపదాన్ని పొందినవారికి మోహం ఎలా చేరుతుంది?

తం శస్త్రపూగైః ప్రహరన్తమోజసా శాల్వం శరైః శౌరిరమోఘవిక్రమః । విద్ధ్వాచ్ఛినద్‌ వర్మ ధనుః శిరోమణిం సౌభం చ శత్రోర్గదయా రురోజ హ

అప్పుడు శాల్వుడు అనేక ఆయుధాలతో దాడి చేయగా, అపరాజితుడైన కృష్ణుడు బాణాలతో అతన్ని గాయపరిచాడు. అతని కవచాన్ని, ధనుస్సును, ముకుటాన్ని ఛిద్రం చేశాడు. శత్రువు సౌభాన్ని గదతో నశింపజేశాడు.

తత్కృష్ణహస్తేరితయా విచూర్ణితం పపాత తోయే గదయా సహస్రధా । విసృజ్య తద్‌ భూతలమాస్థితో గదాం ఉద్యమ్య శాల్వోఽచ్యుతమభ్యగాద్ ద్రుతమ్

కృష్ణుని గదా బలానికి సౌభం వేల ముక్కలుగా విరిగిపడి నీటిలో పడిపోయింది. దాన్ని వదిలేసి, శాల్వుడు తన గదా తీసుకుని భూమిపై నిలబడి, వేగంగా అచ్యుతుని మీదికి దూసుకొచ్చాడు.

ఆధావతః సగదం తస్య బాహుం భల్లేన ఛిత్త్వాథ రథాఙ్‌గమద్‌భుతమ్ । వధాయ శాల్వస్య లయార్కసన్నిభం బిభ్రద్ బభౌ సార్క ఇవోదయాచలః

శాల్వుడు గదతో దూసుకొస్తుండగా, కృష్ణుడు పదునైన బాణంతో అతని భుజాన్ని నరికేశాడు. ఆ తరువాత అద్భుతమైన చక్రాన్ని తీసుకుని, అది ప్రళయసూర్యుడిలా మెరుస్తూ, శాల్వుని సంహరించేందుకు తూర్పు పర్వతం మీద ఉదయించే సూర్యుడిలా ప్రకాశించాడు.

జహార తేనైవ శిరః సకుణ్డలం కిరీటయుక్తం పురుమాయినో హరిః । వజ్రేణ వృత్రస్య యథా పురన్దరో బభూవ హాహేతి వచస్తదా నృణామ్

అదే చక్రంతో హరిః, మాయగాడైన శాల్వుని కుండలాలు, కిరీటం సహితంగా తలను నరికేశాడు. ఇంద్రుడు వృత్రాసురుని వజ్రంతో సంహరించినట్లే. అప్పుడు మానవుల్లో 'అయ్యో!' అనే అరుపులు వినిపించాయి.

( అనుష్టుప్ ) తస్మిన్నిపతితే పాపే సౌభే చ గదయా హతే । నేదుర్దున్దుభయో రాజన్ దివి దేవగణేరితాః । సఖీనాం అపచితిం కుర్వన్ దన్తవక్రో రుషాభ్యగాత్

ఆ పాపి పడిపోవడంతో, సౌభం గదా బలంతో నాశనం కావడంతో, దేవతలు ఆకాశంలో దుండుభులు మోగించారు. స్నేహితుని మరణానికి ప్రతీకారం తీర్చేందుకు దంతవక్రుడు కోపంతో ముందుకు వచ్చాడు.

ఇతి శ్రీమద్‍భాగవతే మహాపురాణే పారమహంస్యాం సంహితాయాం దశమస్కన్ధే ఉత్తరార్ధే సౌభవధో నామ సప్తసప్తతితమోఽధ్యాయః

ఇలా శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో, పరమహంస సంహితలో, పదో స్కంధంలో, ఉత్తరార్థంలో, 'శాల్వ వధ' అనే డెబ్బై ఏడవ అధ్యాయం ముగిసింది.

దన్తవక్రవిదూరథవధః; బలరామద్‌వారా సూతశిరశ్ఛేదశ్చ - అథాష్టసప్తతితమోఽధ్యాయః శ్రీశుక ఉవాచ। శిశుపాలస్య శాల్వస్య పౌణ్డ్రకస్యాపి దుర్మతిః। పరలోకగతానాం చ కుర్వన్పారోక్ష్యసౌహృదమ్

దంతవక్రుడు, విదూరథుడు సంహారం; బలరాముని చేత సూతుని తల నరికివేయడం — ఇలా డెబ్బై ఎనిమిదవ అధ్యాయం ప్రారంభమవుతుంది. శ్రీశుకుడు ఇలా అన్నాడు: శిశుపాలుడు, శాల్వుడు, పౌండ్రకుడు మరియు మరికొందరు పరలోకానికి వెళ్ళాక కూడా వారి దుష్టత్వాన్ని, కృష్ణుడు పరమ మైత్రితో ఎదుర్కొన్నాడు.

ఏకః పదాతిః సఙ్క్రుద్ధో గదాపాణిః ప్రకమ్పయన్। పద్భ్యామిమాం మహారాజ మహాసత్త్వో వ్యదృశ్యత

ఒకడు, భూమిపై కాలితో నడుస్తూ, భయంకరమైన కోపంతో, గదను చేతబట్టి, భూమిని కంపింపజేస్తూ, మహాసత్త్వంతో అక్కడికి వచ్చాడు, ఓ మహారాజా!

తం తథాయాన్తమాలోక్య గదామాదాయ సత్వరః। అవప్లుత్య రథాత్కృష్ణః సిన్ధుం వేలేవ ప్రత్యధాత్

అతను అలా ముందుకు వస్తున్నాడని గమనించిన కృష్ణుడు వెంటనే తన గదను పట్టుకుని, రథం మీద నుంచి దూకి, సముద్రం తీరం చేరినట్లుగా అతని ఎదురుగా నిలబడ్డాడు.

గదాముద్యమ్య కారూషో ముకున్దం ప్రాహ దుర్మదః। దిష్ట్యా దిష్ట్యా భవానద్య మమ దృష్టిపథం గతః

తన గదను పైకి ఎత్తి, అహంకారంతో ఉన్న కారూషుడు ముకుందుని చూచి ఇలా అన్నాడు: 'సౌభాగ్యవశాత్, సౌభాగ్యవశాత్, నీవు నేడు నా చూపులోకి వచ్చావు.'

త్వం మాతులేయో నః కృష్ణ మిత్రధ్రుఙ్మాం జిఘాంససి। అతస్త్వాం గదయా మన్ద హనిష్యే వజ్రకల్పయా

కృష్ణా! నీవు మా మామవాడవు, స్నేహితుడవు, అయినా నన్ను చంపాలని చూస్తున్నావు. అందుకే, ఓ మూర్ఖా, ఈ వజ్రంలాంటి గదతో నిన్ను కొడతాను.

తర్హ్యానృణ్యముపైమ్యజ్ఞ మిత్రాణాం మిత్రవత్సలః। బన్ధురూపమరిం హత్వా వ్యాధిం దేహచరం యథా

మిత్రులలో మిత్రుడవు కదా, బంధువుల రూపంలో ఉన్న శత్రువును చంపితే, శరీరంలో ఉన్న వ్యాధిని తొలగించినట్టు నా ఋణం తీరిపోతుంది.

ఏవం రూక్షైస్తుదన్వాక్యైః కృష్ణం తోత్రైరివ ద్విపమ్। గదయాతాడయన్మూర్ధ్ని సింహవద్వ్యనదచ్చ సః

అతడు కృష్ణుని మీద కఠినమైన మాటలతో దూషిస్తూ, ఏనుగును కొరడాతో కొట్టినట్టు, గదతో కృష్ణుని తలపై కొట్టి, సింహంలా గర్జించాడు.

గదయాభిహతోఽప్యాజౌ న చచాల యదూద్వహః। కృష్ణోఽపి తమహన్గుర్వ్యా కౌమోదక్యా స్తనాన్తరే

యుద్ధరంగంలో గదతో కొట్టినా, యాదవులలో శ్రేష్ఠుడైన కృష్ణుడు కదలలేదు. ఆ కృష్ణుడు తన కౌమోదకీ గదతో అతని ఛాతీపై బలంగా కొట్టాడు.

గదానిర్భిన్నహృదయ ఉద్వమన్రుధిరం ముఖాత్। ప్రసార్య కేశబాహ్వఙ్ఘ్రీన్ధరణ్యాం న్యపతద్వ్యసుః

ఆ గద ప్రహారంతో అతని హృదయం పగిలి, నోటి నుండి రక్తం పొర్లింది. అతని జుట్టు, చేతులు, కాళ్లు చెల్లాచెదురుగా పడిపోయి, ప్రాణం విడిచాడు.

తతః సూక్ష్మతరం జ్యోతిః కృష్ణమావిశదద్భుతమ్। పశ్యతాం సర్వభూతానాం యథా చైద్యవధే నృప

అప్పుడు, అద్భుతమైన, సూక్ష్మమైన ఒక జ్యోతి కృష్ణునిలో లీనమైంది. అందరూ చూస్తుండగా, చేడ్యుని వధ సమయంలో జరిగినట్లే ఇది జరిగింది, ఓ రాజా!

విదూరథస్తు తద్భ్రాతా భ్రాతృశోకపరిప్లుతః। ఆగచ్ఛదసిచర్మాభ్యాముచ్ఛ్వసంస్తజ్జిఘాంసయా

విదూరథుడు, తన అన్నయ్య మరణానికి దుఃఖంతో మునిగిపోయి, కత్తి, కవచాలతో, ఊపిరి బిగబట్టి, కృష్ణుని చంపాలని ఉద్దేశంతో ముందుకు వచ్చాడు.

తస్య చాపతతః కృష్ణశ్చక్రేణ క్షురనేమినా। శిరో జహార రాజేన్ద్ర సకిరీటం సకుణ్డలమ్

అతడు దూసుకొస్తుండగా, కృష్ణుడు క్షురధారలాంటి చక్రంతో అతని తలతో పాటు కిరీటాన్ని, కుండలాలను కూడా తొలగించాడు, ఓ రాజేంద్రా!

ఏవం సౌభం చ శాల్వం చ దన్తవక్రం సహానుజమ్। హత్వా దుర్విషహానన్యైరీడితః సురమానవైః

ఇలా, శాల్వుడు, సౌభుడు, దంతవక్రుడు, అతని తమ్ముడిని — ఇతరులకు సహించలేని శత్రువులను — చంపిన కృష్ణుని దేవతలు, మనుష్యులు స్తుతించారు.

మునిభిః సిద్ధగన్ధర్వైర్విద్యాధరమహోరగైః। అప్సరోభిః పితృగణైర్యక్షైః కిన్నరచారణైః

మహర్షులు, సిద్ధులు, గంధర్వులు, విద్యాధరులు, మహానాగులు, అప్సరసలు, పితృగణాలు, యక్షులు, కిన్నరులు, చారణులు — వీరందరూ స్తుతించారు.