శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఆత్మానం భూషయామాస నరలోకవిభూషణమ్ । వాసోభిర్భూషణైః స్వీయైః దివ్యస్రగ్ అనులేపనైః

మనుష్యలోకానికి అలంకారంగా ఉన్న ఆయన, తన దుస్తులు, ఆభరణాలు, దివ్యమాలలు, సుగంధ ద్రవ్యాలతో తాను తానే అలంకరించుకున్నాడు.

అవేక్ష్యాజ్యం తథాఽఽదర్శం గోవృషద్విజదేవతాః । కామాంశ్చ సర్వవర్ణానాం పౌరాన్తఃపురచారిణామ్ । ప్రదాప్య ప్రకృతీః కామైః ప్రతోష్య ప్రత్యనన్దత

ఆయన యజ్ఞాగ్ని, అద్దాన్ని చూసి, ఆవులు, ఎద్దులు, బ్రాహ్మణులు, దేవతలకు దానాలు ఇచ్చి, పట్టణ ప్రజలు, అంతఃపుర స్త్రీలు సహా అన్ని వర్గాల వారి కోరికలు తీర్చాడు. అందరూ సంతోషించి ఆశీర్వదించారు.

సంవిభజ్యాగ్రతో విప్రాన్ స్రక్‌తామ్బూలానులేపనైః । సుహృదః ప్రకృతీర్దారాన్ ఉపాయుఙ్క్త తతః స్వయమ్

ఆయన ముందుగా బ్రాహ్మణులకు పూలమాలలు, తాంబూలాలు, అంగరాగాలు పంచి, తరువాత స్నేహితులు, సేవకులు, భార్యలకు ఇచ్చి, ఆ తరువాత తానే వాటిని స్వీకరించాడు.

తావత్ సూత ఉపానీయ స్యన్దనం పరమాద్‌భుతమ్ । సుగ్రీవాద్యైర్హయైర్యుక్తం ప్రణమ్యావస్థితోఽగ్రతః

అంతలో సూతుడు, సుగ్రీవాది అశ్వాలతో జోడించిన అద్భుతమైన రథాన్ని తీసుకొచ్చి, నమస్కరించి ముందుగా నిలబడ్డాడు.

గృహీత్వా పాణినా పాణీ సారథేస్తమథారుహత్ । సాత్యక్యుద్ధవసంయుక్తః పూర్వాద్రిమివ భాస్కరః

ఆయన తన చేతితో రథసారథి చేతిని పట్టుకుని, సత్యకి, ఉద్వవుడు తోడుగా రథంపై ఎక్కాడు. ఆయన తూర్పు కొండపై ఉదయించే సూర్యునిలా ప్రకాశించాడు.

ఈక్షితోఽన్తఃపురస్త్రీణాం సవ్రీడప్రేమవీక్షితైః । కృచ్ఛ్రాద్ విసృష్టో నిరగాత్ జాతహాసో హరన్ మనః

అంతఃపుర స్త్రీలు సిగ్గుతో, ప్రేమతో ఆయన వైపు చూపులు వేసారు. వారు ఎంతో కష్టంగా విడిచిపెట్టగా, ఆయన చిరునవ్వుతో, వారి మనసులను ఆకర్షిస్తూ బయలుదేరాడు.

సుధర్మాఖ్యాం సభాం సర్వైః వృష్ణిభిః పరివారితః । ప్రావిశద్ యన్నివిష్టానాం న సన్త్యఙ్గ షడూర్మయః

అన్నీ వృష్ణివంశస్థులు చుట్టూ ఉండగా, ఆయన సుధర్మ అనే సభలో ప్రవేశించాడు. అక్కడ కూర్చున్నవారికి ఆరు విధాల బాధలు ఉండవు.

( వంశస్థా ) తత్రోపవిష్టః పరమాసనే విభుః బభౌ స్వభాసా కకుభోఽవభాసయన్ । వృతో నృసింహైర్యదుభిర్యదూత్తమో యథోడురాజో దివి తారకాగణైః

అక్కడ పరమాసనంపై కూర్చున్న ప్రభువు తన స్వప్రభతో దిక్కులను ప్రకాశింపజేశాడు. యదువీరులు చుట్టూ ఉండగా, ఆయన ఆకాశంలో నక్షత్రాల మధ్య చంద్రుడిలా కనిపించాడు.

( అనుష్టుప్ ) తత్రోపమంత్రిణో రాజన్ నానాహాస్యరసైర్విభుమ్ । ఉపతస్థుర్నటాచార్యా నర్తక్యస్తాణ్డవైః పృథక్

అక్కడ రాజా, ఉపమంత్రులు, నాట్యాచార్యులు వివిధ హాస్యరసాలతో ప్రభువును సేవించగా, నర్తకులు వేర్వేరు తాండవ నృత్యాలు చేశారు.

మృదఙ్గవీణామురజ వేణుతాలదరస్వనైః । ననృతుర్జగుస్తుష్టువుశ్చ సూతమాగధవన్దినః

మృదంగం, వీణ, మురజ, వేణు, తాళాల ధ్వనులతో వారు నాట్యం చేశారు, పాడారు, సూతులు, మాగధులు, వందినులు ఆయనను స్తుతించారు.

తత్రాహుర్బ్రాహ్మణాః కేచిత్ ఆసీనా బ్రహ్మవాదినః । పూర్వేషాం పుణ్యయశసాం రాజ్ఞాం చాకథయన్ కథాః

అక్కడ కొంతమంది బ్రాహ్మణులు, బ్రహ్మవేత్తలు కూర్చొని, పూర్వకాలపు పుణ్యశీలులైన రాజుల కథలను వినిపించారు.

తత్రైకః పురుషో రాజన్ ఆగతోఽపూర్వదర్శనః । విజ్ఞాపితో భగవతే ప్రతీహారైః ప్రవేశితః

ఆ సమయంలో, ఓ రాజా, అక్కడకు ఒక అపూర్వమైన రూపం గల మనిషి వచ్చాడు. ద్వారపాలకులు ఆయనను భగవంతునికి తెలియజేసి లోపలికి తీసుకొచ్చారు.

స నమస్కృత్య కృష్ణాయ పరేశాయ కృతాఞ్జలిః । రాజ్ఞామావేదయద్ దుఖం జరాసన్ధనిరోధజమ్

ఆయన కృష్ణునికి కరచేయి జోడించి నమస్కరించి, రాజులకు జరాసంధుడు బంధించిన బాధను వివరించాడు.

యే చ దిగ్విజయే తస్య సన్నతిం న యయుర్నృపాః । ప్రసహ్య రుద్ధాస్తేనాసన్ అయుతే ద్వే గిరివ్రజే

జరాసంధుని విజయానికి లొంగని రాజులు బలవంతంగా బంధించబడ్డారు. గిరివ్రజలో రెండు లక్షల మంది రాజులు కారాగారంలో ఉన్నారు.

రాజాన ఊచుః - కృష్ణ కృష్ణాప్రమేయాత్మన్ ప్రపన్నభయభఞ్జన । వయం త్వాం శరణం యామో భవభీతాః పృథగ్ధియః

రాజులు ఇలా అన్నారు: కృష్ణా, కృష్ణా! అపరిమితమైన ఆత్మా! శరణాగతుల భయాన్ని తొలగించేవాడా! మేము భవభయంతో, చిత్తభేదంతో నీ శరణు వచ్చాము.

( వసంతతిలకా ) లోకో వికర్మనిరతః కుశలే ప్రమత్తః కర్మణ్యయం త్వదుదితే భవదర్చనే స్వే । యస్తావదస్య బలవానిహ జీవితాశాం సద్యశ్ఛినత్త్యనిమిషాయ నమోఽస్తు తస్మై

ఈ లోకం పాపకార్యాలలో మునిగిపోయి, ధర్మాన్ని మర్చిపోతుంది. కానీ నీ వల్ల జరిగే ఈ కార్యం, నీ ఆరాధనకోసమే. ఎంత బలమైనవాడైనా, నిద్రలేని వాడి ప్రాణాశను ఒక్కసారిగా తెంచేస్తే, అతనికి నమస్కారం.

లోకే భవాఞ్జగదినః కలయావతీర్ణః సద్ రక్షణాయ ఖలనిగ్రహణాయ చాన్యః । కశ్చిత్ త్వదీయమతియాతి నిదేశమీశ కిం వా జనః స్వకృతమృచ్ఛతి తన్న విద్మః

ప్రభూ! నీవు ధర్మవంతులను కాపాడటానికి, దుష్టులను శిక్షించటానికి ఈ లోకంలో అవతరించావు. నీ ఆజ్ఞను ఎవరు అతిక్రమించగలరు? ఎవరు తమ కర్మఫలాన్ని పొందగలరు? మేము తెలియము.

స్వప్నాయితం నృపసుఖం పరతంత్రమీశ శశ్వద్‌భయేన మృతకేన ధురం వహామః । హిత్వా తదాత్మని సుఖం త్వదనీహలభ్యం క్లిశ్యామహేఽతికృపణాస్తవ మాయయేహ

ప్రభూ! రాజుల ఆనందం కలలో లాంటి దాంటిది, ఇతరులపై ఆధారపడింది. ఎప్పుడూ భయంతో, చనిపోయినవారిలా జీవితం భారం మోస్తూ ఉంటాం. మనలోనే లభించే, నీ ద్వారా ఆందోళన లేకుండా దొరికే ఆనందాన్ని వదిలేసి, నీ మాయ వల్ల ఇక్కడ మోసపోయి, ఎంత దురదృష్టవంతులమో, ఎంత బాధపడుతున్నామో చూడు.

తన్నో భవాన్ ప్రణతశోకహరాఙ్‌ఘ్రియుగ్మో బద్ధాన్ వియుఙ్క్ష్వ మగధాహ్వయకర్మపాశాత్ । యో భూభుజోఽయుతమతఙ్గజవీర్యమేకో బిభ్రద్ రురోధ భవనే మృగరాడివావీః

కాబట్టి, ప్రభూ! నీ పాదాలు శరణు వచ్చినవారి దుఃఖాన్ని తొలగిస్తాయి. మేం మగధుని చేష్టల బంధనాల్లో చిక్కుకున్నాం. దయచేసి మమ్మల్ని విడిపించు. పదివేల ఏనుగుల బలంతో ఒంటరిగా ఉన్న నీవు, మృగరాజు సింహంలా మమ్మల్ని రాజభవనంలో బంధించిన ఆ రాజును అడ్డుకున్నావు.

యో వై త్వయా ద్వినవకృత్వ ఉదాత్తచక్ర భగ్నో మృధే ఖలు భవన్తమనన్తవీర్యమ్ । జిత్వా నృలోకనిరతం సకృదూఢదర్పో యుష్మత్ప్రజా రుజతి నోఽజిత తద్విధేహి

ప్రభూ! అపారమైన బలమున్న నీవు, యుద్ధంలో అతని గొప్ప చక్రాన్ని ఇరవై రెండు సార్లు ధ్వంసం చేశావు. అతడు ప్రపంచాన్ని జయించడంలో మునిగిపోయి, గర్వంతో ఉన్నాడు. ఇప్పుడు అతడు నీ ప్రజలను బాధిస్తున్నాడు. ఓ అజితా! దయచేసి తగిన విధంగా చర్య తీసుకో.

దూత ఉవాచ - ( అనుష్టుప్ ) ఇతి మాగధసంరుద్ధా భవద్దర్శనకాఙ్‌క్షిణః । ప్రపన్నాః పాదమూలం తే దీనానాం శం విధీయతామ్

దూతుడు ఇలా అన్నాడు: మగధుని చేత బంధించబడి, నీ దర్శనం కోసం తపిస్తూ, వీరు నీ పాదమూలంలో శరణు పొందారు. దయచేసి, ఈ బాధపడుతున్నవారికి శుభం కలగజేయు.

శ్రీశుక ఉవాచ - రాజదూతే బ్రువత్యేవం దేవర్షిః పరమద్యుతిః । బిభ్రత్ పిఙ్గజటాభారం ప్రాదురాసీద్ యథా రవిః

శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు: రాజదూతుడు ఇలా మాట్లాడుతుండగా, తేజోమయుడైన దేవర్షి నారదుడు, పసుపు రంగు జటలు ధరించి, సూర్యుడిలా ఆకస్మాత్తుగా ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

తం దృష్ట్వా భగవాన్ కృష్ణః సర్వలోకేశ్వరేశ్వరః । వవన్ద ఉత్థితః శీర్ష్ణా ససభ్యః సానుగో ముదా

ఆయనను చూసి, జగత్తుకు అధిపతులైన ప్రభువు కృష్ణుడు, తన సభ్యులతో, అనుచరులతో కలిసి ఆనందంతో లేచి, తల వంచి నమస్కరించాడు.

సభాజయిత్వా విధివత్ కృతాసనపరిగ్రహమ్ । బభాషే సునృతైర్వాక్యైః శ్రద్ధయా తర్పయన్ మునిమ్

ఆయనకు యథావిధిగా సత్కారం చేసి, ఆసనం సమర్పించి, కృష్ణుడు మునిని మధురమైన మాటలతో, భక్తితో, గౌరవంతో సంతృప్తిపరిచాడు.

అపి స్విదద్య లోకానాం త్రయాణాం అకుతోభయమ్ । నను భూయాన్ భగవతో లోకాన్ పర్యటతో గుణః

ఈ రోజు మూడు లోకాల్లో అన్నీ క్షేమంగా ఉన్నాయా? ఎలాంటి భయం లేకుండా ఉన్నాయా? ప్రభువు లోకాల మధ్య సంచరిస్తూ, ఆయన మహిమ మరింత పెరుగుతుంది కదా!

న హి తేఽవిదితం కిఞ్చిత్ లోకేషు ఈశ్వర కర్తృషు । అథ పృచ్ఛామహే యుష్మాన్ పాణ్డవానాం చికీర్షితమ్

ఈశ్వరా! సృష్టికర్తలలో నీవు, లోకాలలో నీకు తెలియని విషయం ఏమీలేదు. అందుకే మేము అడుగుతున్నాం – పాండవులు ఏం చేయాలని భావిస్తున్నారు?

శ్రీనారద ఉవాచ - ( మిశ్ర ) దృష్టా మాయా తే బహుశో దురత్యయా మాయా విభో విశ్వసృజశ్చ మాయినః । భూతేషు భూమంశ్చరతః స్వశక్తిభిః వహ్నేరివచ్ఛన్నరుచో న మేఽద్‌భుతమ్

శ్రీనారదుడు ఇలా అన్నాడు: ప్రభూ! నీ మాయను ఎన్నోసార్లు చూశాను. దాన్ని దాటి పోవడం చాలా కష్టం. నీవు సృష్టికర్త, మాయాధిపతి. నీ స్వశక్తులతో భూతాలలో సంచరిస్తూ, నీ తేజస్సు, చెక్కలో దాగిన అగ్నిలా, బయటికి కనబడదు. అందుకే నాకు ఆశ్చర్యం లేదు.

తవేహితం కోఽర్హతి సాధు వేదితుం స్వమాయయేదం సృజతో నియచ్ఛతః । యద్ విద్యమానాత్ మతయావభాసతే తస్మై నమస్తే స్వవిలక్షణాత్మనే

ఈ లోకాన్ని నీ మాయతో సృష్టించి, లయ చేయడంలో నీ కార్యాలను పూర్తిగా తెలుసుకోగలిగేది ఎవరు? ఉన్నదనిపించే దాంట్లో నిజంగా ఉన్నది బుద్ధిలో ప్రతిబింబంలాంటిది. అన్ని భేదాలకు అతీతుడైన నీకు నమస్కారం.

జీవస్య యః సంసరతో విమోక్షణం న జానతోఽనర్థవహాచ్ఛరీరతః । లీలావతారైః స్వయశః ప్రదీపకం ప్రాజ్వాలయత్త్వా తమహం ప్రపద్యే

శరీరం వల్ల కలిగే దుఃఖాన్ని తెలియని, సంసారంలో తిరుగుతున్న జీవులకు విముక్తిని ప్రసాదించే వాడవు నీవే. నీ లీలావతారాలతో నీ మహిమను వెలిగించేవాడవు. ఆ అంధకారాన్ని తొలగించే నీ శరణు నేను పొందుతున్నాను.