శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

పూర్ణచన్ద్రకలామృష్టే కౌముదీగన్ధవాయునా । యమునోపవనే రేమే సేవితే స్త్రీగణైర్వృతః ॥ 10.65.

పూర్ణచంద్రుని వెలుతురులో, కౌముదీ పువ్వుల సువాసన గాలిలో తేలుతూ, యమునా తీరపు వనంలో, సేవ చేస్తున్న స్త్రీల మధ్య రాముడు ఆనందంగా విహరించాడు.

వరుణప్రేషితా దేవీ వారుణీ వృక్షకోటరాత్ । పతన్తీ తద్వనం సర్వం స్వగన్ధేనాధ్యవాసయత్ ॥ 10.65.

వరుణుడు పంపిన వారుణి దేవత ఒక చెట్టు కొమ్మల మధ్యనుంచి బయటకు వచ్చి, అక్కడికి దిగుతున్నప్పుడు ఆమె పరిమళం ఆ అడవంతా పరచుకుంది.

తం గన్ధం మధుధారాయా వాయునోపహృతం బలః । ఆఘ్రాయోపగతస్తత్ర లలనాభిః సమం పపౌ ॥ 10.65.

ఆ తేనె పరిమళాన్ని గాలి తీసుకొచ్చినప్పుడు, బలరాముడు దాన్ని ముక్కుతో పీల్చి, అక్కడికి వచ్చి, ఆడపిల్లలతో కలిసి నాలుకతో తేనెను ఆస్వాదించాడు.

ఉపగీయమానో గన్ధర్వైర్వనితాశోభిమణ్డలే । రేమే కరేణుయూథేశో మాహేన్ద్ర ఇవ వారణః ॥ 10.65.

గంధర్వులు పాటలు పాడుతుండగా, అందమైన యువతులతో చుట్టూ ముద్దుగా ఉన్న బలరాముడు, ఏనుగుల మధ్య ఇంద్రుడు ఎలా ఆనందిస్తాడో అలా సంతోషంగా గడిపాడు.

నేదుర్దున్దుభయో వ్యోమ్ని వవృషుః కుసుమైర్ముదా । గన్ధర్వా మునయో రామం తద్వీర్యైరీడిరే తదా ॥ 10.65.

ఆకాశంలో డుండుభులు మోగాయి, ఆనందంతో పువ్వులు వర్షంలా పడ్డాయి, గంధర్వులు, మునులు బలరాముని పరాక్రమాన్ని ప్రశంసించారు.

ఉపగీయమానచరితో వనితాభిర్హలాయుధ । వనేషు వ్యచరత్క్షీవో మదవిహ్వలలోచనః ॥ 10.65.

ఆడపిల్లలు ఆయన కథలు పాడుతుండగా, హలాయుధుడు మత్తులో, ఆనందంతో కన్నులు తేలికగా తిప్పుతూ, అడవుల్లో సంచరించాడు.

స్రగ్వ్యేకకుణ్డలో మత్తో వైజయన్త్యా చ మాలయా । బిభ్రత్స్మితముఖామ్భోజం స్వేదప్రాలేయభూషితమ్ ॥ 10.65.

గజమాల, ఒక్క చెవి కుండలంతో, మత్తులో, వైజయంతి హారాన్ని ధరించి, నవ్వుతో కూడిన పద్మముఖాన్ని చూపిస్తూ, చెమటబిందువులతో అలంకరించబడి ఉన్నాడు.

స ఆజుహావ యమునాం జలక్రీడార్థమీశ్వరః । నిజం వాక్యమనాదృత్య మత్త ఇత్యాపగాం బలః ॥ 10.65.

ఈశ్వరుడు జలక్రీడ కోసం యమునను పిలిచాడు. తన మాటను లెక్కచేయకుండా, మత్తులో ఉన్న బలరాముడు ఆ నదిని పిలిచాడు.

అనాగతాం హలాగ్రేణ కుపితో విచకర్ష హ । పాపే త్వం మామవజ్ఞాయ యన్నాయాసి మయాహుతా । నేష్యే త్వాం లాఙ్గలాగ్రేణ శతధా కామచారిణీమ్ ॥ 10.65.

ఆమె రాకపోతే, కోపంతో, హలంతో ఆమెను లాగాడు. "పాపినీ! నేను పిలిచినా నన్ను తక్కువగా చూసావు. నీ ఇష్టానుసారం తిరుగుతున్న నిన్ను, నా లాంగలంతో వంద ముక్కలు చేస్తాను" అన్నాడు.

ఏవం నిర్భర్త్సితా భీతా యమునా యదునన్దనమ్ । ఉవాచ చకితా వాచం పతితా పాదయోర్నృప ॥ 10.65.

ఇలా దెబ్బతిన్న యమున భయంతో, యదునందనుడి పాదాల వద్ద పడిపడి, వణుకుతూ ఇలా చెప్పింది, ఓ రాజా!

రామ రామ మహాబాహో న జానే తవ విక్రమమ్ । యస్యైకాంశేన విధృతా జగతీ జగతః పతే ॥ 10.65.

"రామా, రామా, మహాబాహువా! నీ శక్తి నాకు తెలియదు. ఓ జగత్పతీ! నీ ఒక్క భాగంతోనే ఈ భూమి నిలబడుతోంది."

పరం భావం భగవతో భగవన్మామజానతీమ్ । మోక్తుమర్హసి విశ్వాత్మన్ ప్రపన్నాం భక్తవత్సల ॥ 10.65.

"ప్రభూ! నీ పరమ స్వరూపాన్ని నేను తెలియకపోయాను. ఓ విశ్వాత్మా! భక్తులకు దయగలవాడా! నేను నీకు శరణు వచ్చాను, నన్ను క్షమించు."

తతో వ్యముఞ్చద్యమునాం యాచితో భగవాన్ బలః । విజగాహ జలం స్త్రీభిః కరేణుభిరివేభరాట్ ॥ 10.65.

అప్పుడతను కోరినట్లు, భగవాన్ బలరాముడు యమునను విడిచిపెట్టాడు. ఆడపిల్లలతో కలిసి, ఏనుగు రాజు ఆడ ఏనుగులతో స్నానం చేసేలా, నీటిలో స్నానం చేశాడు.

కామం విహృత్య సలిలాదుత్తీర్ణాయాసీతామ్బరే । భూషణాని మహార్హాణి దదౌ కాన్తిః శుభాం స్రజమ్ ॥ 10.65.

ఆనందంగా జలక్రీడ చేసి, నీటిలోనుండి బయటకు వచ్చి, ఆకాశంలో, ఆడపిల్లలకు విలువైన ఆభరణాలు, అందమైన హారాన్ని ఇచ్చాడు.

వసిత్వా వాససీ నీలే మాలాం ఆముచ్య కాఞ్చనీమ్ । రేయే స్వలఙ్కృతో లిప్తో మాహేన్ద్ర ఇవ వారణః ॥ 10.65.

నీలవస్త్రాలు ధరించి, బంగారు హారాన్ని వేసుకుని, సర్వాంగ సుందరంగా అలంకరించబడి, మైమరచి, ఇంద్రుడు ఏనుగుల మధ్య ఎలా ఉంటాడో అలా విశ్రాంతి తీసుకున్నాడు.

అద్యాపి దృశ్యతే రాజన్ యమునాకృష్టవర్త్మనా । బలస్యానన్తవీర్యస్య వీర్యం సూచయతీవ హి ॥ 10.65.

ఇప్పటికీ, ఓ రాజా! బలరాముడు యమునను లాగిన దారి స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. అది ఆయన అనంతమైన శక్తిని చూపుతున్నట్టు ఉంది.

ఏవం సర్వా నిశా యాతా ఏకేవ రమతో వ్రజే । రామస్యాక్షిప్తచిత్తస్య మాధుర్యైర్వ్రజయోషితామ్ ॥ 10.65.

ఇలా, వ్రజలో రాముడు ఒక్కడే, వ్రజ స్త్రీల మాధుర్యంతో మనసు ఆకర్షితుడై, ఆ రాత్రంతా ఆనందంగా గడిపాడు.

అథ షట్షష్టితమోఽధ్యాయః । శ్రీశుక ఉవాచ। నన్దవ్రజం గతే రామే కరూషాధిపతిర్నృప। వాసుదేవోఽహమిత్యజ్ఞో దూతం కృష్ణాయ ప్రాహిణోత్

అప్పుడు అరవై ఆరు అధ్యాయం మొదలైంది. శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు: రాముడు నందవ్రజానికి వెళ్లిన తరువాత, కరూష రాజు, వాసుదేవుడిని తెలియక, "నేనే వాసుదేవుడిని" అని చెప్పిస్తూ, కృష్ణుని వద్దకు దూతను పంపించాడు.

త్వం వాసుదేవో భగవానవతీర్ణో జగత్పతిః। ఇతి ప్రస్తోభితో బాలైర్మేన ఆత్మానమచ్యుతమ్

బాలులు "నీవే వాసుదేవుడు, జగత్పతి, భగవంతుడు" అని పలికినప్పుడు, కృష్ణుడు తాను అచ్యుతుడని, స్వయంగా పరమాత్మ అని భావించాడు.

దూతం చ ప్రాహిణోన్మన్దః కృష్ణాయావ్యక్తవర్త్మనే। ద్వారకాయాం యథా బాలో నృపో బాలకృతోఽబుధః

అవివేకంతో ఉన్న రాజు, చిన్నపిల్లలా ప్రవర్తిస్తూ, దుర్జ్ఞానంతో, ద్వారకలో ఉన్న శ్రీకృష్ణుని దగ్గరకు దూతను పంపించాడు.

దూతస్తు ద్వారకామేత్య సభాయామాస్థితం ప్రభుమ్। కృష్ణం కమలపత్రాక్షం రాజసన్దేశమబ్రవీత్

ఆ దూత, ద్వారకకు చేరుకొని సభలోకి వెళ్లి, కమలదళాలాంటి కన్నులున్న శ్రీకృష్ణుని ఎదుట రాజు సందేశాన్ని చెప్పాడు.

వాసుదేవోఽవతీర్ణోహమేక ఏవ న చాపరః। భూతానామనుకమ్పార్థం త్వం తు మిథ్యాభిధాం త్యజ

"నేనే వాసుదేవుడిని అవతరించినవాడిని, ఇంకెవ్వరూ లేరు. భూతాలపై దయతోనే నేను వచ్చాను. నువ్వు అబద్ధంగా చెప్పుకుంటున్న మాటలు వదిలేయి."

యాని త్వమస్మచ్చిహ్నాని మౌఢ్యాద్బిభర్షి సాత్వత। త్యక్త్వైహి మాం త్వం శరణం నో చేద్దేహి మమాహవమ్

"సాత్వతా! నీవు నా గుర్తులని అనుకుని, అవివేకంతో ధరించుకుంటున్న వాటిని విడిచిపెట్టు. లేకపోతే నా దగ్గరకు రక్షణ కోసం రా, లేదా యుద్ధానికి సిద్ధమవు."

శ్రీశుక ఉవాచ। కత్థనం తదుపాకర్ణ్య పౌణ్డ్రకస్యాల్పమేధసః। ఉగ్రసేనాదయః సభ్యా ఉచ్చకైర్జహసుస్తదా

శ్రీశుకుడు ఇలా అన్నాడు: పౌండ్రకుడు తెలివిలేని వాడిగా గొప్పగా చెప్పిన మాటలు విని, ఉగ్రసేనుడు మరియు సభలోని ఇతరులు పెద్దగా నవ్వారు.

ఉవాచ దూతం భగవాన్పరిహాసకథామను। ఉత్స్రక్ష్యే మూఢ చిహ్నాని యైస్త్వమేవం వికత్థసే

ఆపైన భగవంతుడు, హాస్యంగా, దూతతో ఇలా అన్నాడు: "మూఢుడా! నీవు ఇంత గొప్పగా చెప్పుకుంటున్న ఆ గుర్తులను నేనే వదిలేస్తాను."

ముఖం తదపిధాయాజ్ఞ కఙ్కగృధ్రవటైర్వృతః। శయిష్యసే హతస్తత్ర భవితా శరణం శునామ్

"నీ ముఖాన్ని మూసుకుని, కాకులు, గద్దలు, నక్కలు చుట్టూ ఉండగా, అక్కడే పడిపోతావు. అప్పటికి నీ ఆశ్రయం కుక్కల మధ్యే ఉంటుంది."

ఇతి దూతస్తమాక్షేపం స్వామినే సర్వమాహరత్। కృష్ణోఽపి రథమాస్థాయ కాశీముపజగామ హ

దూత ఆ అపహాస్యపూరితమైన మాటలన్నిటినీ తన యజమానికి చెప్పాడు. అప్పుడే శ్రీకృష్ణుడు రథంపై ఎక్కి, కాశీ పట్టణానికి బయలుదేరాడు.

పౌణ్డ్రకోఽపి తదుద్యోగముపలభ్య మహారథః। అక్షౌహిణీభ్యాం సంయుక్తో నిశ్చక్రామ పురాద్ద్రుతమ్

పౌండ్రకుడు, మహాబలవంతుడు, శ్రీకృష్ణుడు వస్తున్నాడని తెలుసుకుని, రెండు సేనలతో కలిసి పట్టణం నుంచి వేగంగా బయలుదేరాడు.

తస్య కాశీపతిర్మిత్రం పార్ష్ణిగ్రాహోఽన్వయాన్నృప। అక్షౌహిణీభిస్తిసృభిరపశ్యత్పౌణ్డ్రకం హఇః!

పౌండ్రకునికి మిత్రుడైన కాశీ రాజు, మూడు సేనలతో అతని వెంట వెళ్లి, పౌండ్రకుని చూశాడు, ఓ రాజా!