శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

స్థాపితః సత్యభామాయా గృహోద్యానోపశోభనః । అన్వగుర్భ్రమరాః స్వర్గాత్ తద్ గన్ధాసవలమ్పటాః

ఆ పారీజాత వృక్షాన్ని సత్యభామ కోసం ఆమె ఇంటి తోటలో నాటగా, ఆ పరిమళానికి ఆశగా ఉన్న తేనెటీగలు స్వర్గంలో నుంచి దాని వెంట వచ్చాయి.

( మిశ్ర ) యయాచ ఆనమ్య కిరీటకోటిభిః పాదౌ స్పృశన్ అచ్యుతమర్థసాధనమ్ । సిద్ధార్థ ఏతేన విగృహ్యతే మహాన్ అహో సురాణాం చ తమో ధిగాఢ్యతామ్

ఆమె తన కిరీటపు అంచులతో అచ్యుతుని పాదాలను తాకుతూ నమస్కరించి, తన కోరికను తీర్చమని వేడుకుంది. దీనివల్ల మహాత్ముడైన అతడు సంపూర్ణుడిగా పరిగణించబడతాడు. దేవతల్లో అహంకారం ఎంత గాఢంగా ఉందో చూడండి!

( అనుష్టుప్ ) అథో ముహూర్త ఏకస్మిన్ నానాగారేషు తాః స్త్రియః । యథోపయేమే భగవాన్ తావద్ రూపధరోఽవ్యయః

తర్వాత, ఒక్క క్షణంలోనే భగవంతుడు అనేక రూపాలు ధరించి, ప్రతి ఇంట్లో ఆ స్త్రీలను వివాహం చేసుకున్నాడు.

( వంశస్థా ) గృహేషు తాసామనపాయ్యతర్కకృత్ నిరస్తసామ్యాతిశయేష్వవస్థితః । రేమే రమాభిర్నిజకామసమ్ప్లుతో యథేతరో గార్హకమేధికాంశ్చరన్

ఆయన ప్రతి భార్య ఇంట్లో, ఎవరికీ పోలికలేని విధంగా ఉండి, తన మనసు కోరికతో రమణులతో ఆనందంగా గడిపాడు. అది ఒక సాధారణ గృహస్థుడు భార్యలతో ఉండే విధంగా ఉండేది.

( వసంతతిలకా ) ఇత్థం రమాపతిమవాప్య పతిం స్త్రియస్తా బ్రహ్మాదయోఽపి న విదుః పదవీం యదీయామ్ । భేజుర్ముదావిరతమేధితయానురాగ హాసావలోకనవసఙ్గమజల్పలజ్జాః

ఇలా, బ్రహ్మ మొదలైనవారు కూడా తెలుసుకోలేని మార్గమున్న లక్ష్మీపతిని భర్తగా పొందిన ఆ స్త్రీలు, చిరకాల ప్రేమతో, ఆనందంతో, నవ్వులు, చూపులు, కలయిక, ముచ్చట్లు, సంకోచాలతో ఆయనకు సేవ చేశారు.

ప్రత్యుద్‌గమాసనవరార్హణపదశౌచ తామ్బూలవిశ్రమణవీజనగన్ధమాల్యైః । కేశప్రసారశయనస్నపనోపహార్యైః దాసీశతా అపి విభోర్విదధుః స్మ దాస్యమ్

వందలాది దాసీలు కూడా ప్రభువుకు ఎదుర్కొని, ఆసనం పెట్టడం, పాదాలను కడగడం, తాంబూలం ఇవ్వడం, విశ్రాంతి కల్పించడం, వాసన గల పూలమాలలు, జుట్టు అలంకారం, మంచం సిద్ధం చేయడం, స్నానం చేయించడం, బహుమతులు ఇవ్వడం వంటి సేవలు చేశారు.

ఇతి శ్రీమద్‍భాగవతే మహాపురాణే పారమహంస్యాం సంహితాయాం దశమస్కన్ధే ఉత్తరార్ధే పారిజాతహరణనరకవధో నామ ఏకోనషష్టితమోఽధ్యాయః

ఇలా పరమహంసులకు ఉద్దేశించిన శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో, పదవ స్కంధంలోని ఉత్తరార్థంలో, 'పారీజాత హరణం మరియు నరకాసుర వధ' అనే పంతొమ్మిదవ అధ్యాయం ముగిసింది.

అథ షష్టితమోఽధ్యాయః 10.60 శ్రీబాదరాయణిరువాచ। కర్హిచిత్సుఖమాసీనం స్వతల్పస్థం జగద్గురుమ్। పతిం పర్యచరద్భైష్మీ వ్యజనేన సఖీజనైః

శ్రీబాదరాయణుడు ఇలా చెప్పాడు: ఒకసారి భైష్మీ తన సఖులతో కలిసి, తన భర్త అయిన జగద్గురువును, ఆయన తన మంచంపై సంతోషంగా కూర్చొని ఉండగా, వాలవ్యజనం ఊదుతూ సేవ చేసింది.

యస్త్వేతల్లీలయా విశ్వం సృజత్యత్త్యవతీశ్వరః। స హి జాతః స్వసేతూనాం గోపీథాయ యదుష్వజః

ఈ జగదీశ్వరుడు తన లీలతో సృష్టిని చేయడమే కాకుండా, పోషించడూ, లయ చేయడూ చేస్తాడు. అలాంటి ఆయన, తన బంధువులైన యాదవులలో, గోపాలకుల రక్షణ కోసం జన్మించాడు.

తస్మినన్తర్గృహే భ్రాజన్ ముక్తాదామవిలమ్బినా। విరాజితే వితానేన దీపైర్మణిమయైరపి

ఆ అంతఃపురంలో, ముత్యాల హారాలు వేలాడుతూ, మణిమయ దీపాలతో, చందనపు తలుపులతో అలంకరించబడి ప్రకాశించింది.

మల్లికాదామభిః పుష్పైర్ద్విరేఫకులనాదితే। జాలరన్ధ్రప్రవిష్టైశ్చ గోభిశ్చన్ద్రమసోఽమలైః

మల్లిక పువ్వుల హారాలు, పుష్పాలు, తేనెటీగల గుంపుల మధురమైన గానంతో, జాలరాల రంధ్రాల ద్వారా ప్రవేశించిన నిర్మలమైన చంద్రకాంతితో ఆ గది మరింత అందంగా కనిపించింది.

పారిజాతవనామోద వాయునోద్యానశాలినా। ధూపైరగురుజై రాజన్జాలరన్ధ్రవినిర్గతైః

పారీజాత వనాల పరిమళాన్ని మోసుకొచ్చే గాలులు, ఉద్యానవనాలతో కూడిన ఆ స్థలం, అగరువు ధూపపు వాసన జాలరాల రంధ్రాల ద్వారా బయటకు వెళ్ళింది.

పయఃఫేననిభే శుభ్రే పర్యఙ్కే కశిపూత్తమే। ఉపతస్థే సుఖాసీనం జగతామీశ్వరం పతిమ్

పాలు నురుగు లాంటి తెల్లటి, అతి ఉత్తమమైన మంచంపై, జగత్పతిని సుఖంగా కూర్చొని ఉన్న ఆయనను ఆమె సేవించింది.

వాలవ్యజనమాదాయ రత్నదణ్డం సఖీకరాత్। తేన వీజయతీ దేవీ ఉపాసాంచక్ర ఈశ్వరమ్

తన సఖి చేతిలోని రత్నాల దండితో చేసిన వాలవ్యజనాన్ని తీసుకుని, ఆ దేవి ఆ ప్రభువుకు వాలవ్యజనం ఊదుతూ సేవ చేసింది.

సోపాచ్యుతం క్వణయతీ మణినూపురాభ్యాం। రేజేఽఙ్గులీయవలయవ్యజనాగ్రహస్తా। వస్త్రాన్తగూఢకుచకుఙ్కుమశోణహార। భాసా నితమ్బధృతయా చ పరార్ధ్యకాఞ్చ్యా

మణినూపురాల మృదువైన శబ్దంతో అడుగులు వేస్తూ, ఉంగరాలు, వాలవ్యజనం పట్టిన చేతులతో, వస్త్రాంతంలో దాగిన కుంకుమతో రంగు వచ్చిన హారంతో, నితంబంపై విలువైన కంచుతో, అచ్యుతుని పక్కన ఆమె ప్రకాశించింది.

తాం రూపిణీం శ్రీయమనన్యగతిం నిరీక్ష్య। యా లీలయా ధృతతనోరనురూపరూపా। ప్రీతః స్మయన్నలకకుణ్డలనిష్కకణ్ఠ। వక్త్రోల్లసత్స్మితసుధాం హరిరాబభాషే

ఆమెను, రూపశ్రీకి మూర్తిరూపమైనదిగా, తనకు తప్ప మరెవరూ ఆశ్రయం లేని దయతో, తన రూపానికి తగిన రూపాన్ని లీలగా ధరించినదిగా చూసి, కురులు, కుండలాలు, మెరిసే హారం, నవ్వుతో కూడిన ముఖంతో హరి సంతోషంగా మాట్లాడాడు.

శ్రీభగవానువాచ। రాజపుత్రీప్సితా భూపైర్లోకపాలవిభూతిభిః। మహానుభావైః శ్రీమద్భీ రూపౌదార్యబలోర్జితైః

శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు — రాజకుమారీ, నిన్ను ప్రపంచాన్ని పాలించే రాజులు, గొప్ప శక్తి, ఐశ్వర్యం, అందం, ఉదారత, బలంతో నిండినవారు కోరారు.

తాన్ప్రాప్తానర్థినో హిత్వా చైద్యాదీన్స్మరదుర్మదాన్। దత్తా భ్రాత్రా స్వపిత్రా చ కస్మాన్నో వవృషేఽసమాన్

అలాంటి వరులను, శిశుపాలుడు మొదలైన గర్వంతో ఉన్న రాజులను నిర్లక్ష్యం చేసి, నీ అన్నయ్య, తండ్రి నిన్ను ఇచ్చారు. నువ్వు నీకు సమానుడిని ఎందుకు ఎంచుకోలేదో చెప్పు.

రాజభ్యో బిభ్యతః సుభ్రు సముద్రం శరణం గతాన్। బలవద్భిః కృతద్వేషాన్ప్రాయస్త్యక్తనృపాసనాన్

ఓ సుందరి, రాజుల భయంతో, బలవంతులతో శత్రుత్వం ఏర్పడినప్పుడు, రాజ్యాన్ని వదిలేసి సముద్రాన్ని ఆశ్రయించావు.

అస్పష్టవర్త్మనామ్పుంసామలోకపథమీయుషామ్। ఆస్థితాః పదవీం సుభ్రు ప్రాయః సీదన్తి యోషితః

ఓ సుందరి, ఎవరి మార్గం స్పష్టంగా తెలియని, లోకాన్ని వదిలిన పురుషులను అనుసరించే స్త్రీలు, ఎక్కువగా బాధపడతారు.

నిష్కిఞ్చనా వయం శశ్వన్నిష్కిఞ్చనజనప్రియాః। తస్మాత్ప్రాయేణ న హ్యాఢ్యా మాం భజన్తి సుమధ్యమే

మేము ఎప్పుడూ దరిద్రులమే, దరిద్రులకే మేము ఇష్టమైనవాళ్లం. అందుకే, ఓ సుందరి, ధనవంతురాలు నన్ను సాధారణంగా ఎంచుకోదు.

యయోరాత్మసమం విత్తం జన్మైశ్వర్యాకృతిర్భవః। తయోర్వివాహో మైత్రీ చ నోత్తమాధమయోః క్వచిత్

ఒకరి సంపద, జన్మ, ఐశ్వర్యం, రూపం, స్థానం రెండింటికీ సమానంగా ఉన్నప్పుడు మాత్రమే వివాహం, స్నేహం సరిగ్గా సాగుతాయి. గొప్పవారికి, చిన్నవారికి అది ఎప్పుడూ కలగదు.

వైదర్భ్యేతదవిజ్ఞాయ త్వయా దీర్ఘసమీక్షయా। వృతా వయం గుణైర్హీనా భిక్షుభిః శ్లాఘితా ముధా

ఓ విదర్భ రాజకుమారీ, ఇది తెలుసుకోకుండా, నీవు నన్ను ఎంచుకున్నావు. నాలో గుణాలు లేవని, యాచకులు వృథాగా నన్ను పొగిడతారని తెలుసుకోలేదు.

అథాత్మనోఽనురూపం వై భజస్వ క్షత్రియర్షభమ్। యేన త్వమాశిషః సత్యా ఇహాముత్ర చ లప్స్యసే

కాబట్టి, నీకు సమానమైన క్షత్రియ వీరుడిని ఎంచుకో. అతని వల్ల నీవు ఈ లోకంలోను, పరలోకంలోను నిజమైన మంగళాన్ని పొందుతావు.

చైద్యశాల్వజరాసన్ధ దన్తవక్త్రాదయో నృపాః। మమ ద్విషన్తి వామోరు రుక్మీ చాపి తవాగ్రజః

ఓ సుందర తొడలవాలినవాడా, శిశుపాలుడు, శాల్వుడు, జరాసంధుడు, దంతవక్త్రుడు మరియు ఇతర రాజులు నన్ను ద్వేషిస్తున్నారు. నీ అన్నయ్య రుక్మీ కూడా వారిలోనే ఉన్నాడు.

తేషాం వీర్యమదాన్ధానాం దృప్తానాం స్మయనుత్తయే। ఆనితాసి మయా భద్రే తేజోపహరతా సతామ్

ఓ సద్గుణాలవల్లభ, బలంతో మత్తులో ఉన్న, గర్వంతో ఉన్న ఆ రాజుల గర్వాన్ని తగ్గించేందుకు, నీకు మేలు కలగాలని, నిన్ను నేను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చాను.

ఉదాసీనా వయం నూనం న స్త్ర్యపత్యార్థకాముకాః। ఆత్మలబ్ధ్యాస్మహే పూర్ణా గేహయోర్జ్యోతిరక్రియాః

నిజంగా, నేను నిర్లిప్తుడిని, భార్య, పిల్లలు, సుఖం కోసం ఆశపడను. నాకు నా లోపలే తృప్తి ఉంది. నా ఇంట్లో యాగాలు వెలుతురు లేని దీపాల్లా ఉన్నాయి.

శ్రీశుక ఉవాచ। ఏతావదుక్త్వా భగవానాత్మానం వల్లభామివ। మన్యమానామవిశ్లేషాత్తద్దర్పఘ్న ఉపారమత్

శ్రీశుకుడు ఇలా అన్నాడు — ఇలా అన్నాక, భగవంతుడు ఆమెను తన ప్రియురాలిగా, విడిపోలేని వాడిగా భావించి, ఆమె గర్వాన్ని తొలగిస్తూ మాట ఆపాడు.

ఇతి త్రిలోకేశపతేస్తదాత్మనః ప్రియస్య దేవ్యశ్రుతపూర్వమప్రియమ్। ఆశ్రుత్య భీతా హృది జాతవేపథుశ్చిన్తాం దురన్తాం రుదతీ జగామ హ

ఇలా మూడు లోకాల అధిపతి తన ప్రియుడి నుండి ఎప్పుడూ వినని కఠినమైన మాటలు విన్న రాణి, భయంతో, హృదయంలో వణుకుతో, ఆపలేని దుఃఖంలో, ఏడుస్తూ మునిగిపోయింది.