శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ప్రాయుఞ్జతాసాద్య శరానసీన్ గదాః శక్త్యృష్టిశూలాన్యజితే రుషోల్బణాః । తచ్ఛస్త్రకూటం భగవాన్ స్వమార్గణైః అమోఘవీర్యస్తిలశశ్చకర్త హ

వారు అజితుని దగ్గరకు వచ్చి కోపంతో బాణాలు, ఖడ్గాలు, గదలు, శక్తులు, ఇష్టికలు, త్రిశూలాలు విసిరారు. కానీ అపరాజితుడైన భగవంతుడు తన బాణాలతో వాటిని చిన్న చిన్న ముక్కలుగా చేసేశాడు.

తాన్పీఠముఖ్యాననయద్ యమక్షయం నికృత్తశీర్షోరుభుజాఙ్ఘ్రివర్మణః । స్వానీకపానచ్యుతచక్రసాయకైః తథా నిరస్తాన్ నరకో ధరాసుతః

ఆ పీఠుడు మొదలైన నాయకుల తలలు, చేతులు, కాళ్లు, కవచాలు చక్రం, బాణాలతో నరికివేసి, వారిని యమలోకానికి పంపాడు. అలా భూమిపుత్రుడు నరకుడు ఓడిపోయాడు.

( వంశస్థా ) నిరీక్ష్య దుర్మర్షణ ఆస్రవన్మదైః గజైః పయోధిప్రభవైర్నిరాక్రమాత్ । దృష్ట్వా సభార్యం గరుడోపరి స్థితం సూర్యోపరిష్టాత్ సతడిద్‌ఘనం యథా । కృష్ణం స తస్మై వ్యసృజచ్ఛతఘ్నీం యోధాశ్చ సర్వే యుగపత్ చ వివ్యధుః

ఇది చూసిన దుర్మర్షణుడు, మదంతో ఉప్పొంగుతూ, సముద్రంలో జన్మించిన ఏనుగులతో దాడికి వచ్చాడు. గరుడునిపై తన భార్యతో కృష్ణుడు సూర్యుడు మేఘంపై మెరుపుతో ఉన్నట్టు కనిపించగా, అతనిపై శతఘ్నిని విసిరాడు. అందరూ యోధులు ఒకేసారి దాడి చేశారు.

తద్‌భౌమసైన్యం భగవాన్ గదాగ్రజో విచిత్రవాజైర్నిశితైః శిలీముఖైః । నికృత్తబాహూరుశిరోధ్రవిగ్రహం చకార తర్హ్యేవ హతాశ్వకుఞ్జరమ్

భగవంతుడు, గదలకు పెద్దవాడు, అద్భుతమైన గుర్రాలు, పదునైన బాణాలతో భూమిపుత్రుని సైన్యాన్ని చేతులు, తొడలు, తలలు, శరీరాలను నరికివేసి, ఆ సమయంలో వారి గుర్రాలు, ఏనుగులను కూడా సంహరించాడు.

( అనుష్టుప్ ) యాని యోధైః ప్రయుక్తాని శస్త్రాస్త్రాణి కురూద్వహ । హరిస్తాన్యచ్ఛినత్ తీక్ష్ణైః శరైరేకైక శస్త్రీభిః

కురువంశీయుడా! యోధులు విసిరిన ఆయుధాలు, అస్త్రాలు అన్నింటినీ హరి పదునైన బాణాలతో, ఖడ్గాలతో ఒక్కొక్కదాన్ని ఒక్కొక్కదిగా ఛేదించాడు.

ఉహ్యమానః సుపర్ణేన పక్షాభ్యాం నిఘ్నతా గజాన్ । గురుత్మతా హన్యమానాః తుణ్డపక్షనఖైర్గజాః

సుపర్ణుడు తన రెక్కలతో ఏనుగులను కొడుతూ, గరుడుడు వారిని సంహరించాడు. అతని ముక్కు, రెక్కలు, గోర్లు వల్ల ఏనుగులు చనిపోయాయి.

పురమేవావిశన్నార్తా నరకో యుధ్యయుధ్యత । దృష్ట్వా విద్రావితం సైన్యం గరుడేనార్దితం స్వకం

తన సైన్యం గరుడుని చేతిలో ఓడిపోయి, బాధపడుతూ ఉండగా, నరకుడు యుద్ధం చేస్తూ నగరంలోకి ప్రవేశించాడు.

తం భౌమః ప్రాహరచ్ఛక్త్యా వజ్రః ప్రతిహతో యతః । నాకమ్పత తయా విద్ధో మాలాహత ఇవ ద్విపః

భూమిలో పుట్టినవాడు తన ఆయుధంతో అతనిపై దాడి చేశాడు. కానీ ఆ ఆయుధాన్ని వజ్రాయుధం తిప్పికొట్టినట్టు తిరస్కరించబడింది. దానితో పొడవబడినప్పటికీ, ఆ గజరాజు పూలమాల తగిలినట్లు కదలకుండా నిలిచిపోయాడు.

శూలం భౌమోఽచ్యుతం హన్తుం ఆదదే వితథోద్యమః । తద్విసర్గాత్ పూర్వమేవ నరకస్య శిరో హరిః । అపాహరద్ గజస్థస్య చక్రేణ క్షురనేమినా

భూమిలో పుట్టినవాడు, అచ్యుతుడిని చంపాలని వ్యర్థంగా ప్రయత్నిస్తూ, త్రిశూలాన్ని ఎత్తాడు. కానీ అది వదిలేలోపే, గజంపై కూర్చున్న అతని తలను హరి తన పద్మాకారం కలిగిన చక్రంతో తుడిచేశాడు.

( మిశ్ర ) సకుణ్డలం చారుకిరీటభూషణం బభౌ పృథివ్యాం పతితం సముజ్జ్వలమ్ । హా హేతి సాధ్విత్యృషయః సురేశ్వరా మాల్యైర్ముకున్దం వికిరన్త ఈడిరే

అందమైన కిరీటంతో, కుండలాలతో అలంకరించబడిన అతని తల భూమిపై పడినప్పుడు ప్రకాశంగా మెరిసింది. 'హా! హాయ్! బాగుంది!' అని ఋషులు, దేవతాధిపతులు ముకుందుని పై పూలమాలలు వర్షిస్తూ స్తుతించారు.

తతశ్చ భూః కృష్ణముపేత్య కుణ్డలే । ప్రతప్తజామ్బూనదరత్‍నభాస్వరే । సవైజయన్త్యా వనమాలయార్పయత్ ప్రాచేతసం ఛత్రమథో మహామణిమ్

ఆ తరువాత భూమిదేవి కృష్ణుని వద్దకు వచ్చి, మెరిసే బంగారు రత్నాల కుండలాలు, వైజయంతి మాల, గొప్ప మణి, రాజచత్రాన్ని ప్రాచేతసునికి సమర్పించింది.

( అనుష్టుప్ ) అస్తౌషీదథ విశ్వేశం దేవీ దేవవరార్చితమ్ । ప్రాఞ్జలిః ప్రణతా రాజన్ భక్తిప్రవణయా ధియా

అప్పుడు దేవతలందరినీ ఆకర్షించిన ఆ దేవత, భక్తిపూర్వకంగా చేతులు జోడించి, మనసారా నమ్రతతో విశ్వేశ్వరుడిని స్తుతించింది.

భూమిరువాచ నమస్తే దేవదేవేశ శఙ్ఖచక్రగదాధర । భక్తేచ్ఛోపాత్తరూపాయ పరమాత్మన్నమోఽస్తు తే

భూమి దేవి ఇలా చెప్పింది: దేవతల దేవా! శంఖం, చక్రం, గదను ధరించినవాడా! భక్తుల కోరిక మేరకు రూపాలు ధరించే పరమాత్మా! నీకు నా నమస్కారం.

నమః పఙ్కజనాభాయ నమః పఙ్కజమాలినే । నమః పఙ్కజనేత్రాయ నమస్తే పఙ్కజాఙ్ఘ్రయే

పద్మనాభుడా! నీకు నమస్కారం. పద్మమాల ధరించినవాడా! నీకు నమస్కారం. పద్మవిలాస నేత్రుడా! నీకు నమస్కారం. పద్మపాదుడా! నీకు నమస్కారం.

నమో భగవతే తుభ్యం వాసుదేవాయ విష్ణవే । పురుషాయాదిబీజాయ పూర్ణబోధాయ తే నమః

భగవంతుడా! వాసుదేవుడా! విష్ణువా! పరమపురుషుడా! ఆదికారణుడా! సంపూర్ణ జ్ఞాన స్వరూపుడా! నీకు నా వందనం.

అజాయ జనయిత్రేఽస్య బ్రహ్మణేఽనన్తశక్తయే । పరావరాత్మన్ భూతాత్మన్ పరమాత్మన్ నమోఽస్తు తే

అజన్ముడా! ఈ సృష్టికి జనకుడా! అనంతశక్తి కలవాడా! అంతర్యామి, పరమాత్మా! నీకు నా నమస్కారం.

( మిశ్ర ) త్వం వై సిసృక్షురజ ఉత్కటం ప్రభో తమో నిరోధాయ బిభర్ష్యసంవృతః । స్థానాయ సత్త్వం జగతో జగత్పతే కాలః ప్రధానం పురుషో భవాన్ పరః

ప్రభూ! సృష్టి కోసం ఉత్సాహంతో, నాశనం కోసం ఉగ్రరూపాన్ని ధరించేవాడవు. లోకాల స్థిరత కోసం సత్త్వగుణాన్ని అవలంబిస్తావు. కాలం, ప్రకృతి, పరమపురుషుడు — ఇవన్నీ నీవే.

అహం పయో జ్యోతిరథానిలో నభో మాత్రాణి దేవా మన ఇన్ద్రియాణి । కర్తా మహానిత్యఖిలం చరాచరం త్వయ్యద్వితీయే భగవన్నయం భ్రమః

భూమి, నీరు, అగ్ని, గాలి, ఆకాశం, ఇంద్రియాలు, దేవతలు, మనస్సు, మహత్తత్త్వం — చరాచరమై ఉన్న ఈ సమస్తం, ఓ భగవంతుడా! నీలో ద్వైతభావం లేదు, మాయ లేదు.

తస్యాత్మజోఽయం తవ పాదపఙ్కజం భీతః ప్రపన్నార్తిహరోపసాదితః । తత్ పాలయైనం కురు హస్తపఙ్కజం శిరస్యముష్యాఖిలకల్మషాపహమ్

ఈ నీ కుమారుడు భయంతో నీ పద్మపాదాలకు శరణు వచ్చాడు. కష్టాల నుంచి విముక్తి కోరుతున్నాడు. అందుకే, నీ పద్మపాదాన్ని అతని తలపై ఉంచి, అతడిని రక్షించు. నీ చేతి స్పర్శతో అతని పాపాలు తొలగిపోవాలి.

శ్రీశుక ఉవాచ - ( అనుష్టుప్ ) ఇతి భూమ్యర్థితో వాగ్భిః భగవాన్ భక్తినమ్రయా । దత్త్వాభయం భౌమగృహం ప్రావిశత్ సకలర్ద్ధిమత్

శ్రీశుకుడు ఇలా అన్నాడు: భూమిదేవి భక్తితో, వినయంతో ప్రార్థించగా, భగవంతుడు ఆమెకు అభయం ఇచ్చి, ఆ భూమిపుత్రుని మహా వైభవశాల గృహంలోకి ప్రవేశించాడు.

తత్ర రాజన్యకన్యానాం షట్సహస్రాధికాయుతమ్ । భౌమాహృతానాం విక్రమ్య రాజభ్యో దదృశే హరిః

అక్కడ హరి, భూమిపుత్రుడు రాజుల నుండి అపహరించిన పదహారు వేల రాజకుమార్తెలను చూశాడు.

తం ప్రవిష్టం స్త్రియో వీక్ష్య నరవర్యం విమోహితాః । మనసా వవ్రిరేఽభీష్టం పతిం దైవోపసాదితమ్

ఆ మహాపురుషుడు లోపలికి వచ్చినప్పుడు, ఆ స్త్రీలు ఆశ్చర్యంతో మైమరచిపోయి, తమ మనసులో అతడిని తమ ఇష్టపతి కావాలని కోరుకున్నారు. అదృష్టవశాత్తు ఆయన వారికి లభించాడు.

భూయాత్ పతిరయం మహ్యం ధాతా తదనుమోదతామ్ । ఇతి సర్వాః పృథక్ కృష్ణే భావేన హృదయం దధుః

'ఈయనే నా భర్త కావాలి. బ్రహ్మదేవుడు కూడా దీనికి అనుమతించాలి' అని ప్రతి ఒక్కరూ కృష్ణునిపై ప్రత్యేక ప్రేమతో తమ హృదయాన్ని అర్పించారు.

తాః ప్రాహిణోద్ ద్వారవతీం సుమృష్టవిరజోఽమ్బరాః । నరయానైర్మహాకోశాన్ రథాశ్వాన్ ద్రవిణం మహత్

ఆ స్త్రీలను కృష్ణుడు, శుభ్రమైన వస్త్రాలు ధరింపజేసి, సేవకులతో, అపారమైన ధనద్రవ్యాలతో, రథాలు, గుర్రాలు, గొప్ప సంపదతో కలిసి ద్వారకకు పంపించాడు.

ఐరావతకులేభాంశ్చ చతుర్దన్తాంస్తరస్వినః । పాణ్డురాంశ్చ చతుఃషష్టిం ప్రేరయామాస కేశవః

కేశవుడు, ఐరావత వంశానికి చెందిన నలభై నాలుగు తెల్లని, నాలుగు దంతాలు కలిగిన వేగవంతమైన ఏనుగులను కూడా పంపించాడు.

గత్వా సురేన్ద్రభవనం దత్త్వాదిత్యై చ కుణ్డలే । పూజితస్త్రిదశేన్ద్రేణ సహేన్ద్ర్యాణ్యా చ సప్రియః

దేవేంద్రుని ఇంటికి వెళ్లి, ఆ కుండలాలను ఆదితికి ఇచ్చిన తరువాత, ఇంద్రుడు తన భార్యతో కలిసి శ్రీకృష్ణుడిని ఎంతో గౌరవంగా సత్కరించాడు.

చోదితో భార్యయోత్పాట్య పారీజాతం గరుత్మతి । ఆరోప్య సేన్ద్రాన్ విబుధాన్ నిర్జిత్యోపానయత్ పురమ్

తన భార్య కోరికతో, శ్రీకృష్ణుడు గరుత్మంతునిపై పారీజాత వృక్షాన్ని ఎక్కించి, ఇంద్రుడు సహా దేవతలను ఓడించి, ఆ చెట్టును తన పట్టణానికి తీసుకొచ్చాడు.

స్థాపితః సత్యభామాయా గృహోద్యానోపశోభనః । అన్వగుర్భ్రమరాః స్వర్గాత్ తద్ గన్ధాసవలమ్పటాః

ఆ పారీజాత వృక్షాన్ని సత్యభామ కోసం ఆమె ఇంటి తోటలో నాటగా, ఆ పరిమళానికి ఆశగా ఉన్న తేనెటీగలు స్వర్గంలో నుంచి దాని వెంట వచ్చాయి.

( మిశ్ర ) యయాచ ఆనమ్య కిరీటకోటిభిః పాదౌ స్పృశన్ అచ్యుతమర్థసాధనమ్ । సిద్ధార్థ ఏతేన విగృహ్యతే మహాన్ అహో సురాణాం చ తమో ధిగాఢ్యతామ్

ఆమె తన కిరీటపు అంచులతో అచ్యుతుని పాదాలను తాకుతూ నమస్కరించి, తన కోరికను తీర్చమని వేడుకుంది. దీనివల్ల మహాత్ముడైన అతడు సంపూర్ణుడిగా పరిగణించబడతాడు. దేవతల్లో అహంకారం ఎంత గాఢంగా ఉందో చూడండి!