శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

తమాహ ప్రేమవైక్లవ్య రుద్ధకణ్ఠాశ్రులోచనా। స్మరన్తీ తాన్బహూన్క్లేశాన్క్లేశాపాయాత్మదర్శనమ్

ఆమె ఎన్నో కష్టాలను గుర్తు చేసుకుంటూ, వాటి తర్వాత కలిగిన ఆత్మ దర్శనాన్ని తలుచుకుంటూ, ప్రేమతో గొంతు నిండిపోయి, కన్నీళ్లు కళ్లలో మెరుస్తూ అతనితో మాట్లాడింది.

తదైవ కుశలం నోఽభూత్సనాథాస్తే కృతా వయమ్। జ్ఞాతీన్నః స్మరతా కృష్ణ భ్రాతా మే ప్రేషితస్త్వయా

మాకు రక్షణ లభించినప్పుడే నిజంగా మేము క్షేమంగా ఉన్నాం. కృష్ణా! మా బంధువులను గుర్తు చేసుకుంటూ, నా అన్నయ్యను నీవద్దకు పంపించారు.

న తేఽస్తి స్వపరభ్రాన్తిర్విశ్వస్య సుహృదాత్మనః। తథాపి స్మరతాం శశ్వత్క్లేశాన్హంసి హృది స్థితః

ప్రపంచానికి మిత్రుడూ, ఆత్మ అయిన నీకు మనవాళ్లు, పరవాళ్లు అనే భ్రమ లేదు. అయినా, నిన్ను స్మరించే వారి హృదయంలో ఉండి, వారి బాధలను ఎప్పుడూ తొలగిస్తావు.

యుధిష్ఠిర ఉవాచ। కిం న ఆచరితం శ్రేయో న వేదాహమధీశ్వర। యోగేశ్వరాణాం దుర్దర్శో యన్నో దృష్టః కుమేధసామ్

యుధిష్ఠిరుడు ఇలా అన్నాడు: మేము ఏ మంచి పనిని చేయలేదు? నాకు తెలియదు ప్రభూ! యోగేశ్వరులకు కూడా అరుదుగా దక్కే నీ దర్శనం, మేము తెలివిలేని వారు అయినా, మాకు కలిగింది.

ఇతి వై వార్షికాన్మాసాన్రాజ్ఞా సోఽభ్యర్థితః సుఖమ్। జనయన్నయనానన్దమిన్ద్రప్రస్థౌకసాం విభుః

ఇలా రాజు కోరగా, ఆ ప్రభువు అక్కడ కొన్ని నెలలు ఉండి, ఇంద్రప్రస్థవాసుల కళ్లకు ఆనందాన్ని కలిగించాడు.

ఏకదా రథమారుహ్య విజయో వానరధ్వజమ్। గాణ్డీవం ధనురాదాయ తూణౌ చాక్షయసాయకౌ

ఒకసారి విజయుడు హనుమంతుడి జెండా ఉన్న తన రథాన్ని ఎక్కి, గాండీవ ధనుస్సును, ఎప్పటికీ తక్కువకాని బాణాలతో కూడిన తుప్పులను తీసుకున్నాడు.

సాకం కృష్ణేన సన్నద్ధో విహర్తుం విపినం మహత్। బహువ్యాలమృగాకీర్ణం ప్రావిశత్పరవీరహా

కృష్ణుడితో కలసి, ఆయుధాలతో సిద్ధంగా, అనేక అడవి జంతువులతో నిండిన గొప్ప అడవిలో విహరించడానికి, శత్రు వీరులను సంహరించేవాడు ప్రవేశించాడు.

తత్రావిధ్యచ్ఛరైర్వ్యాఘ్రాన్శూకరాన్మహిషాన్రురూన్। శరభాన్గవయాన్ఖడ్గాన్హరిణాన్శశశల్లకాన్

అక్కడ తన బాణాలతో పులులు, పందులు, ఎద్దులు, కృష్ణమృగాలు, శరభాలు, అడవి ఎద్దులు, ఖడ్గాలు, జింకలు, మొలలు, ముల్లపంది లను వేటాడాడు.

తాన్నిన్యుః కిఙ్కరా రాజ్ఞే మేధ్యాన్పర్వణ్యుపాగతే। తృట్పరీతః పరిశ్రాన్తో బిభత్సుర్యమునామగాత్

ఆ పూజ్యమైన జంతువులను సేవకులు పండుగ సమయానికి రాజుకు తీసుకువచ్చారు. దాహంతో అలసిపోయిన అర్జునుడు యమునా నదికి వెళ్లాడు.

తత్రోపస్పృశ్య విశదం పీత్వా వారి మహారథౌ। కృష్ణౌ దదృశతుః కన్యాం చరన్తీం చారుదర్శనామ్

అక్కడ శుద్ధి చేసుకుని, స్వచ్ఛమైన నీరు తాగిన ఇద్దరు మహారథులు, కృష్ణుడు, అర్జునుడు, దగ్గరలో సంచరిస్తున్న అందమైన కన్యను చూశారు.

తామాసాద్య వరారోహాం సుద్విజాం రుచిరాననామ్। పప్రచ్ఛ ప్రేషితః సఖ్యా ఫాల్గునః ప్రమదోత్తమామ్

ఆ శుభలక్షణాలున్న, ప్రకాశవంతమైన ముఖం గల ఆ కన్యను దగ్గరగా వెళ్లి, ఫాల్గుణుడు తన మిత్రుని సూచనతో, ఆ స్త్రీలో శ్రేష్ఠురాలిని అడిగాడు.

కా త్వం కస్యాసి సుశ్రోణి కుతో వా కిం చికీర్షసి। మన్యే త్వాం పతిమిచ్ఛన్తీం సర్వం కథయ శోభనే

నీ పేరు ఏమిటి? నువ్వెవరి కుమార్తె? ఎక్కడినుంచి వచ్చావు? ఏమి చేయాలనుకుంటున్నావు? నీవు భర్తను కోరుకుంటున్నావని అనుకుంటున్నాను. అందరిలో అందమైనవాడా, నీవు అన్నీ చెప్పు.

శ్రీకాలిన్ద్యువాచ। అహం దేవస్య సవితుర్దుహితా పతిమిచ్ఛతీ। విష్ణుం వరేణ్యం వరదం తపః పరమమాస్థితః

శ్రీ కాలింది ఇలా చెప్పింది: నేను సూర్యదేవుని కుమార్తెను, భర్తను కోరుకుంటున్నాను. వరప్రదాత అయిన విష్ణువు నాకు ఇష్టుడై ఉండాలని, గొప్ప తపస్సు చేస్తూ ఉన్నాను.

నాన్యం పతిం వృణే వీర తమృతే శ్రీనికేతనమ్। తుష్యతాం మే స భగవాన్ముకున్దోఽనాథసంశ్రయః

వీరా! శ్రీనివాసుడిని తప్ప ఇంకెవరినీ భర్తగా కోరను. అనాథలకు ఆశ్రయమైన ఆ ముకుందుడు నాతో సంతుష్టుడై ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను.

కాలిన్దీతి సమాఖ్యాతా వసామి యమునాజలే। నిర్మితే భవనే పిత్రా యావదచ్యుతదర్శనమ్

నన్ను కాలిందీ అని పిలుస్తారు. నేను నా తండ్రి కట్టించిన భవనంలో, యమునా నీటిలో నివసిస్తూ, అచ్యుతుని దర్శనం కలిగే వరకు అక్కడే ఉంటాను.

తథావదద్గుడాకేశో వాసుదేవాయ సోఽపి తామ్। రథమారోప్య తద్విద్వాన్ధర్మరాజముపాగమత్

అర్జునుడు ఈ సంగతి వాసుదేవునికి చెప్పగా, ఆయన ఆ విషయాన్ని తెలుసుకుని, ఆమెను రథంలో ఎక్కించుకుని, ధర్మరాజు యుధిష్ఠిరుని వద్దకు తీసుకెళ్లాడు.

యదైవ కృష్ణః సన్దిష్టః పార్థానాం పరమాద్భుతమ్। కారయామాస నగరం విచిత్రం విశ్వకర్మణా

కృష్ణుడు పాండవుల కోరిక మేరకు, అద్భుతంగా విశ్వకర్మ చేత ఒక అద్భుతమైన నగరాన్ని నిర్మింపజేశాడు.

భగవాంస్తత్ర నివసన్స్వానాం ప్రియచికీర్షయా। అగ్నయే ఖాణ్డవం దాతుమర్జునస్యాథ సారథిః

భగవంతుడు అక్కడ తనవారికి ఆనందం కలిగించాలనే తపనతో నివసిస్తూ, అర్జునునికి రథసారధిగా మారి, అగ్నికి ఖాండవ వనం ఇచ్చాడు.

సోఽగ్నిస్తుష్టో ధనురదాద్ధ్యాన్శ్వేతాన్రథం నృప। అర్జునాయాక్షయౌ తూణౌ వర్మ చాభేద్యమస్త్రిభిః

ఓ రాజా! అగ్ని తృప్తి చెంది, అర్జునునికి ఒక విల్లు, తెల్లగాళ్ళు కలిగిన రథం, రెండు ఎప్పటికీ ఖాళీ కాని బాణపు సంచులు, దుర్భేద్యమైన కవచం, దివ్యాస్త్రాలు ఇచ్చాడు.

మయశ్చ మోచితో వహ్నేః సభాం సఖ్య ఉపాహరత్। యస్మిన్దుర్యోధనస్యాసీజ్జలస్థలదృశిభ్రమః

మాయుడు అగ్నిలో నుంచి రక్షించబడిన తరువాత, స్నేహ సూచకంగా ఒక గొప్ప సభను తీసుకొచ్చాడు. అందులో దుర్యోధనుడు నీటిని భూమిగా భావించి మోసపోయాడు.

స తేన సమనుజ్ఞాతః సుహృద్భిశ్చానుమోదితః। ఆయయౌ ద్వారకాం భూయః సాత్యకిప్రముఖైర్వృతః

ఆయన అనుమతి ఇచ్చి, మిత్రులు కూడా సమ్మతించగా, సత్యకి మొదలైనవారితో కలిసి కృష్ణుడు మళ్లీ ద్వారకకు వెళ్లాడు.

అథోపయేమే కాలిన్దీం సుపుణ్యర్త్వృక్ష ఊర్జితే। వితన్వన్పరమానన్దం స్వానాం పరమమఙ్గలః

తర్వాత, శుభమైన కాలంలో, కలిందిని పెళ్లి చేసుకుని, తనవారందరికీ పరమానందాన్ని పంచి, గొప్ప మంగళాన్ని కలిగించాడు.

విన్ద్యానువిన్ద్యావావన్త్యౌ దుర్యోధనవశానుగౌ। స్వయంవరే స్వభగినీం కృష్ణే సక్తాం న్యషేధతామ్

విందుడు, అనువిందుడు అనే అవంతి రాజకుమారులు, దుర్యోధనుని అనుచరులై, తమ సోదరి కృష్ణునిపై మమకారం ఉన్నా, స్వయంవరంలో ఆమెకు స్వేచ్ఛ ఇవ్వకుండా అడ్డుకున్నారు.

రాజాధిదేవ్యాస్తనయాం మిత్రవిన్దాం పితృష్వసుః। ప్రసహ్య హృతవాన్కృష్ణో రాజన్రాజ్ఞాం ప్రపశ్యతామ్

ఓ రాజా! రాజాధిరాజు భార్య కుమార్తె, తన మేనత్త కుమార్తె అయిన మిత్రవిందను, సమస్త రాజులు చూస్తుండగానే కృష్ణుడు బలవంతంగా తీసుకెళ్లాడు.

నగ్నజిన్నామ కౌశల్య ఆసీద్రాజాతిధార్మికః। తస్య సత్యాభవత్కన్యా దేవీ నాగ్నజితీ నృప

నగ్నజిత్ అనే ధర్మపరుడు, కౌశల దేశానికి రాజు. అతనికి సత్యా అనే కుమార్తె, ఆమెను నాగ్నజితి అని కూడా పిలిచేవారు.

న తాం శేకుర్నృపా వోఢుమజిత్వా సప్తగోవృషాన్। తీక్ష్ణశృఙ్గాన్సుదుర్ధర్షాన్వీర్యగన్ధాసహాన్ఖలాన్

ఆమెను పెళ్లి చేసుకోవాలంటే, ఎవ్వరూ కూడా తమ శక్తిని చూపించుకుని, పదునైన కొమ్ములు ఉన్న, అదుపు చేయలేని ఏడు ఎద్దులను జయించకుండా సాధించలేకపోయారు.

తాం శ్రుత్వా వృషజిల్లభ్యాం భగవాన్సాత్వతాం పతిః। జగామ కౌశల్యపురం సైన్యేన మహతా వృతః

ఆ ఎద్దుల విజయంతో ఆమెను పొందవచ్చని విని, సాత్వతుల అధిపతి అయిన భగవంతుడు, గొప్ప సైన్యంతో కౌశలపురికి వెళ్లాడు.

స కోశలపతిః ప్రీతః ప్రత్యుత్థానాసనాదిభిః। అర్హణేనాపి గురుణా పూజయన్ప్రతినన్దితః

కౌశల రాజు ఆనందంతో, లేచి, ఆసనం ఇచ్చి, మర్యాదగా ఆహ్వానించి, గౌరవంతో పూజించాడు.

వరం విలోక్యాభిమతం సమాగతం నరేన్ద్ర కన్యా చకమే రమాపతిమ్। భూయాదయం మే పతిరాశిషోఽనలః కరోతు సత్యా యది మే ధృతో వ్రతః

తాను కోరుకున్న వరుడు వచ్చినట్టు చూసి, రాజకుమారి లక్ష్మీపతిని మనసారా కోరింది. 'నా వ్రతం నిజమైతే, ఆయనే నా భర్తగా మారి, నా కోరికలన్నీ తీర్చాలి' అని ఆలోచించింది.