శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఏవం వ్యవసితో బుద్ధ్యా సత్రాజిత్స్వసుతాం శుభామ్। మణిం చ స్వయముద్యమ్య కృష్ణాయోపజహార హ

ఈ విధంగా నిర్ణయించుకుని, సత్రాజిత్ తన సద్గుణాల కుమార్తెను, మణిని స్వయంగా తీసుకుని, కృష్ణుని వద్దకు తీసుకెళ్లి సమర్పించాడు.

తాం సత్యభామాం భగవానుపయేమే యథావిధి। బహుభిర్యాచితాం శీల రూపౌదార్యగుణాన్వితామ్

భగవంతుడు, మంచి స్వభావం, రూపం, ఉదారత గుణాలతో అందరికీ ఇష్టమైన సత్యభామను, విధిగా వివాహం చేసుకున్నాడు.

భగవానాహ న మణిం ప్రతీచ్ఛామో వయం నృప। తవాస్తాం దేవభక్తస్య వయం చ ఫలభాగినః

భగవంతుడు ఇలా అన్నాడు: 'మేము మణిని తీసుకోము రాజా. అది నీ వద్దే ఉండాలి, నీవు దేవతాభక్తుడవు. మేము దాని ఫలితాన్ని అనుభవిస్తాము.'

కాలిన్దీమిత్రవిన్దాసత్యాభద్రాలక్ష్మణాదీనాం పాణిగ్రహణమ్। అథాష్టపఞ్చాశత్తమోఽధ్యాయః 10.58 శ్రీశుక ఉవాచ। ఏకదా పాణ్డవాన్ద్రష్టుం ప్రతీతాన్పురుషోత్తమః। ఇన్ద్రప్రస్థం గతః శ్రీమాన్యుయుధానాదిభిర్వృతః

ఒకసారి పరమాత్ముడు యుయుధానుడు మొదలైన అనుచరులతో కలిసి, పాండవులను చూడటానికి ఇంద్రప్రస్థానికి వెళ్లాడు.

దృష్ట్వా తమాగతం పార్థా ముకున్దమఖిలేశ్వరమ్। ఉత్తస్థుర్యుగపద్వీరాః ప్రాణా ముఖ్యమివాగతమ్

ముకుందుడు, సమస్త లోకాధిపతి, అక్కడికి రాగానే, పాండవ వీరులు అందరూ ఒకేసారి లేచి, ప్రాణమే తిరిగి వచ్చినట్లు ఆనందించారు.

పరిష్వజ్యాచ్యుతం వీరా అఙ్గసఙ్గహతైనసః। సానురాగస్మితం వక్త్రం వీక్ష్య తస్య ముదం యయుః

అచ్యుతుణ్ణి ఆలింగనం చేసి, ఆయన స్పర్శతో తమ బాధలు పోయాయి. ఆయన ప్రేమతో చిరునవ్వుతో ఉన్న ముఖాన్ని చూసి, వారు ఎంతో సంతోషించారు.

యుధిష్ఠిరస్య భీమస్య కృత్వా పాదాభివన్దనమ్। ఫాల్గునం పరిరభ్యాథ యమాభ్యాం చాభివన్దితః

యుధిష్ఠిరుడు, భీముని పాదాలకు నమస్కరించి, ఫాల్గుణుడిని ఆలింగనం చేసి, అశ్వినీద్వయుల ఆత్మీయతను పొందాడు.

పరమాసన ఆసీనం కృష్ణా కృష్ణమనిన్దితా। నవోఢా వ్రీడితా కిఞ్చిచ్ఛనైరేత్యాభ్యవన్దత

కృష్ణా, కొత్తగా పెళ్లయినవారు, కొంత సిగ్గుతో, కృష్ణుడు ప్రధాన ఆసనంపై కూర్చున్నప్పుడు, నెమ్మదిగా వచ్చి నమస్కరించింది.

తథైవ సాత్యకిః పార్థైః పూజితశ్చాభివన్దితః। నిషసాదాసనేఽన్యే చ పూజితాః పర్యుపాసత

అలాగే సాత్యకి పాండవుల చేత గౌరవింపబడుతూ, ఆహ్వానించబడి, తన ఆసనంలో కూర్చున్నాడు. మిగతా గౌరవింపబడిన వారు కూడా పక్కనే కూర్చున్నారు.

పృథామ్సమాగత్య కృతాభివాదనస్తయాతిహార్దార్ద్ర దృశాభిరమ్భితః। ఆపృష్టవాంస్తాం కుశలం సహస్నుషాం పితృష్వసారమ్పరిపృష్టబాన్ధవః

అతడు కుంతిని దగ్గరకు వెళ్లి నమస్కరించి, ఆమె లోతైన ప్రేమతో కళ్లు తడిచినవిగా అతడిని ఆలింగనం చేసింది. ఆ తరువాత అతడు ఆమెను, ఆమె కోడళ్లను, మేనత్తను, ఇతర బంధువుల సంగతులను అడిగి తెలుసుకున్నాడు.

తమాహ ప్రేమవైక్లవ్య రుద్ధకణ్ఠాశ్రులోచనా। స్మరన్తీ తాన్బహూన్క్లేశాన్క్లేశాపాయాత్మదర్శనమ్

ఆమె ఎన్నో కష్టాలను గుర్తు చేసుకుంటూ, వాటి తర్వాత కలిగిన ఆత్మ దర్శనాన్ని తలుచుకుంటూ, ప్రేమతో గొంతు నిండిపోయి, కన్నీళ్లు కళ్లలో మెరుస్తూ అతనితో మాట్లాడింది.

తదైవ కుశలం నోఽభూత్సనాథాస్తే కృతా వయమ్। జ్ఞాతీన్నః స్మరతా కృష్ణ భ్రాతా మే ప్రేషితస్త్వయా

మాకు రక్షణ లభించినప్పుడే నిజంగా మేము క్షేమంగా ఉన్నాం. కృష్ణా! మా బంధువులను గుర్తు చేసుకుంటూ, నా అన్నయ్యను నీవద్దకు పంపించారు.

న తేఽస్తి స్వపరభ్రాన్తిర్విశ్వస్య సుహృదాత్మనః। తథాపి స్మరతాం శశ్వత్క్లేశాన్హంసి హృది స్థితః

ప్రపంచానికి మిత్రుడూ, ఆత్మ అయిన నీకు మనవాళ్లు, పరవాళ్లు అనే భ్రమ లేదు. అయినా, నిన్ను స్మరించే వారి హృదయంలో ఉండి, వారి బాధలను ఎప్పుడూ తొలగిస్తావు.

యుధిష్ఠిర ఉవాచ। కిం న ఆచరితం శ్రేయో న వేదాహమధీశ్వర। యోగేశ్వరాణాం దుర్దర్శో యన్నో దృష్టః కుమేధసామ్

యుధిష్ఠిరుడు ఇలా అన్నాడు: మేము ఏ మంచి పనిని చేయలేదు? నాకు తెలియదు ప్రభూ! యోగేశ్వరులకు కూడా అరుదుగా దక్కే నీ దర్శనం, మేము తెలివిలేని వారు అయినా, మాకు కలిగింది.

ఇతి వై వార్షికాన్మాసాన్రాజ్ఞా సోఽభ్యర్థితః సుఖమ్। జనయన్నయనానన్దమిన్ద్రప్రస్థౌకసాం విభుః

ఇలా రాజు కోరగా, ఆ ప్రభువు అక్కడ కొన్ని నెలలు ఉండి, ఇంద్రప్రస్థవాసుల కళ్లకు ఆనందాన్ని కలిగించాడు.

ఏకదా రథమారుహ్య విజయో వానరధ్వజమ్। గాణ్డీవం ధనురాదాయ తూణౌ చాక్షయసాయకౌ

ఒకసారి విజయుడు హనుమంతుడి జెండా ఉన్న తన రథాన్ని ఎక్కి, గాండీవ ధనుస్సును, ఎప్పటికీ తక్కువకాని బాణాలతో కూడిన తుప్పులను తీసుకున్నాడు.

సాకం కృష్ణేన సన్నద్ధో విహర్తుం విపినం మహత్। బహువ్యాలమృగాకీర్ణం ప్రావిశత్పరవీరహా

కృష్ణుడితో కలసి, ఆయుధాలతో సిద్ధంగా, అనేక అడవి జంతువులతో నిండిన గొప్ప అడవిలో విహరించడానికి, శత్రు వీరులను సంహరించేవాడు ప్రవేశించాడు.

తత్రావిధ్యచ్ఛరైర్వ్యాఘ్రాన్శూకరాన్మహిషాన్రురూన్। శరభాన్గవయాన్ఖడ్గాన్హరిణాన్శశశల్లకాన్

అక్కడ తన బాణాలతో పులులు, పందులు, ఎద్దులు, కృష్ణమృగాలు, శరభాలు, అడవి ఎద్దులు, ఖడ్గాలు, జింకలు, మొలలు, ముల్లపంది లను వేటాడాడు.

తాన్నిన్యుః కిఙ్కరా రాజ్ఞే మేధ్యాన్పర్వణ్యుపాగతే। తృట్పరీతః పరిశ్రాన్తో బిభత్సుర్యమునామగాత్

ఆ పూజ్యమైన జంతువులను సేవకులు పండుగ సమయానికి రాజుకు తీసుకువచ్చారు. దాహంతో అలసిపోయిన అర్జునుడు యమునా నదికి వెళ్లాడు.

తత్రోపస్పృశ్య విశదం పీత్వా వారి మహారథౌ। కృష్ణౌ దదృశతుః కన్యాం చరన్తీం చారుదర్శనామ్

అక్కడ శుద్ధి చేసుకుని, స్వచ్ఛమైన నీరు తాగిన ఇద్దరు మహారథులు, కృష్ణుడు, అర్జునుడు, దగ్గరలో సంచరిస్తున్న అందమైన కన్యను చూశారు.

తామాసాద్య వరారోహాం సుద్విజాం రుచిరాననామ్। పప్రచ్ఛ ప్రేషితః సఖ్యా ఫాల్గునః ప్రమదోత్తమామ్

ఆ శుభలక్షణాలున్న, ప్రకాశవంతమైన ముఖం గల ఆ కన్యను దగ్గరగా వెళ్లి, ఫాల్గుణుడు తన మిత్రుని సూచనతో, ఆ స్త్రీలో శ్రేష్ఠురాలిని అడిగాడు.

కా త్వం కస్యాసి సుశ్రోణి కుతో వా కిం చికీర్షసి। మన్యే త్వాం పతిమిచ్ఛన్తీం సర్వం కథయ శోభనే

నీ పేరు ఏమిటి? నువ్వెవరి కుమార్తె? ఎక్కడినుంచి వచ్చావు? ఏమి చేయాలనుకుంటున్నావు? నీవు భర్తను కోరుకుంటున్నావని అనుకుంటున్నాను. అందరిలో అందమైనవాడా, నీవు అన్నీ చెప్పు.

శ్రీకాలిన్ద్యువాచ। అహం దేవస్య సవితుర్దుహితా పతిమిచ్ఛతీ। విష్ణుం వరేణ్యం వరదం తపః పరమమాస్థితః

శ్రీ కాలింది ఇలా చెప్పింది: నేను సూర్యదేవుని కుమార్తెను, భర్తను కోరుకుంటున్నాను. వరప్రదాత అయిన విష్ణువు నాకు ఇష్టుడై ఉండాలని, గొప్ప తపస్సు చేస్తూ ఉన్నాను.

నాన్యం పతిం వృణే వీర తమృతే శ్రీనికేతనమ్। తుష్యతాం మే స భగవాన్ముకున్దోఽనాథసంశ్రయః

వీరా! శ్రీనివాసుడిని తప్ప ఇంకెవరినీ భర్తగా కోరను. అనాథలకు ఆశ్రయమైన ఆ ముకుందుడు నాతో సంతుష్టుడై ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను.

కాలిన్దీతి సమాఖ్యాతా వసామి యమునాజలే। నిర్మితే భవనే పిత్రా యావదచ్యుతదర్శనమ్

నన్ను కాలిందీ అని పిలుస్తారు. నేను నా తండ్రి కట్టించిన భవనంలో, యమునా నీటిలో నివసిస్తూ, అచ్యుతుని దర్శనం కలిగే వరకు అక్కడే ఉంటాను.

తథావదద్గుడాకేశో వాసుదేవాయ సోఽపి తామ్। రథమారోప్య తద్విద్వాన్ధర్మరాజముపాగమత్

అర్జునుడు ఈ సంగతి వాసుదేవునికి చెప్పగా, ఆయన ఆ విషయాన్ని తెలుసుకుని, ఆమెను రథంలో ఎక్కించుకుని, ధర్మరాజు యుధిష్ఠిరుని వద్దకు తీసుకెళ్లాడు.

యదైవ కృష్ణః సన్దిష్టః పార్థానాం పరమాద్భుతమ్। కారయామాస నగరం విచిత్రం విశ్వకర్మణా

కృష్ణుడు పాండవుల కోరిక మేరకు, అద్భుతంగా విశ్వకర్మ చేత ఒక అద్భుతమైన నగరాన్ని నిర్మింపజేశాడు.

భగవాంస్తత్ర నివసన్స్వానాం ప్రియచికీర్షయా। అగ్నయే ఖాణ్డవం దాతుమర్జునస్యాథ సారథిః

భగవంతుడు అక్కడ తనవారికి ఆనందం కలిగించాలనే తపనతో నివసిస్తూ, అర్జునునికి రథసారధిగా మారి, అగ్నికి ఖాండవ వనం ఇచ్చాడు.

సోఽగ్నిస్తుష్టో ధనురదాద్ధ్యాన్శ్వేతాన్రథం నృప। అర్జునాయాక్షయౌ తూణౌ వర్మ చాభేద్యమస్త్రిభిః

ఓ రాజా! అగ్ని తృప్తి చెంది, అర్జునునికి ఒక విల్లు, తెల్లగాళ్ళు కలిగిన రథం, రెండు ఎప్పటికీ ఖాళీ కాని బాణపు సంచులు, దుర్భేద్యమైన కవచం, దివ్యాస్త్రాలు ఇచ్చాడు.