శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

స ఏవ వా భవేత్ నూనం యో మే గర్భే ధృతోఽర్భకః । అముష్మిన్ ప్రీతిరధికా వామః స్ఫురతి మే భుజః

నిస్సందేహంగా, నేను గర్భంలో ధరించిన ఆ బాలుడు ఇదే అయి ఉండాలి. ఇతనిపై నా ప్రేమ పెరుగుతోంది, ఎడమ చేయి ఉలికిపడుతోంది.

ఏవం మీమాంసమణాయాం వైదర్భ్యాం దేవకీసుతః । దేవక్యానకదున్దుభ్యాం ఉత్తమఃశ్లోక ఆగమత్

వైదర్భి ఇలా ఆలోచిస్తూ ఉండగా, దేవకీ కుమారుడు కృష్ణుడు, దేవకీతో, వసుదేవుడితో కలిసి అక్కడికి వచ్చాడు.

విజ్ఞాతార్థోఽపి భగవాన్ తూష్ణీమాస జనార్దనః । నారదోఽకథయత్ సర్వం శమ్బరాహరణాదికమ్

ప్రభువు జనార్దనుడు అన్నీ తెలుసుకున్నా మౌనంగా ఉన్నాడు. నారదుడు శంభరుని వధ మొదలైన సంగతులన్నీ వివరంగా చెప్పాడు.

తచ్ఛ్రుత్వా మహదాశ్చర్యం కృష్ణాన్తఃపురయోషితః । అభ్యనన్దన్ బ్బహూనబ్దాన్ నష్టం మృతమివాగతమ్

ఆ అద్భుతమైన కథ విని, కృష్ణుని అంతఃపుర స్త్రీలు ఎన్నో సంవత్సరాలు కోల్పోయినవాడిని తిరిగి వచ్చినవాడిగా ఆనందంతో ఆహ్వానించారు.

దేవకీ వసుదేవశ్చ కృష్ణరామౌ తథా స్త్రియః । దమ్పతీ తౌ పరిష్వజ్య రుక్మిణీ చ యయుర్ముదమ్

దేవకీ, వసుదేవుడు, కృష్ణుడు, బాలరాముడు మరియు వారి భార్యలు ఆ dampati దంపతులను హృదయంగా ఆలింగనం చేసుకున్నారు. రుక్మిణీ కూడా ఆనందంతో చేరి, అందరూ ఎంతో సంతోషంగా ఉన్నారు.

నష్టం ప్రద్యుమ్నమాయాతం ఆకర్ణ్య ద్వారకౌకసః । అహో మృత ఇవాయాతో బాలో దిష్ట్యేతి హాబ్రువన్

ప్రమాదంలో పోయిన ప్రద్యుమ్నుడు తిరిగి వచ్చాడని విని, ద్వారకావాసులు ఆశ్చర్యంతో, 'అయ్యో! ఈ బాలుడు మరణించిపోయినట్టు అనిపించింది, ఇప్పుడు తిరిగి వచ్చాడు. అదృష్టవశాత్తూ ఇలా జరిగింది!' అని ఆనందంగా అన్నారు.

( వసంతతిలకా ) యం వై ముహుః పితృసరూపనిజేశభావాః తన్మాతరో యదభజన్ రహరూఢభావాః । చిత్రం న తత్ఖలు రమాస్పదబిమ్బబిమ్బే కామే స్మరేఽక్షవిషయే కిముతాన్యనార్యః

తన స్వామి, తండ్రి వంటి భావంతో, ఆ బాలుడిని తల్లులు పదే పదే భక్తితో పూజించారు. వారి ప్రేమ రోజురోజుకు పెరిగింది. ఇది ఆశ్చర్యంగా ఏమీకాదు, ఎందుకంటే లక్ష్మీదేవి నివాసం ప్రతిబింబంలో, కామం, ప్రేమ ఉన్న చోట, మంచి లక్షణాలు లేని వారు ఇంకేమి చేయగలరు?

ఇతి శ్రీమద్‍భాగవతే మహాపురాణే పారమహంస్యాం సంహితాయాం దశమస్కన్ధే ఉత్తరార్ధే ప్రద్యుమ్నోత్పత్తినిరూపణం నామ పఞ్చపఞ్చాశత్తమోఽధ్యాయః

ఇలా శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో, పరమహంసులకు ప్రియమైన సంహితలో, పదవ స్కంధంలోని ఉత్తరార్థంలో, ప్రద్యుమ్నుని జననవివరణ అనే ఐదు పదిహేనవ అధ్యాయం పూర్తయింది.

అథ షట్పఞ్చాశత్తమోఽధ్యాయః । శ్రీశుక ఉవాచ। సత్రాజితః స్వతనయాం కృష్ణాయ కృతకిల్బిషః। స్యమన్తకేన మణినా స్వయముద్యమ్య దత్తవాన్

ఇప్పుడు యాభై ఆరవ అధ్యాయం మొదలైంది. శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు: సత్రాజిత్ ఒక తప్పు చేసిన తరువాత తన కుమార్తెను కృష్ణునికి ఇచ్చాడు. సయమంతక మణిని కూడా స్వయంగా తీసుకొని సమర్పించాడు.

శ్రీరాజోవాచ। సత్రాజితః కిమకరోద్బ్రహ్మన్కృష్ణస్య కిల్బిషః। స్యమన్తకః కుతస్తస్య కస్మాద్దత్తా సుతా హరేః

రాజు అడిగాడు: బ్రాహ్మణా! సత్రాజిత్ కృష్ణునికి ఏ తప్పు చేశాడు? అతనికి సయమంతక మణి ఎక్కడ నుండి వచ్చింది? అతను ఎందుకు తన కుమార్తెను హరివరకు ఇచ్చాడు?

శ్రీశుక ఉవాచ। ఆసీత్సత్రాజితః సూర్యో భక్తస్య పరమః సఖా। ప్రీతస్తస్మై మణిం ప్రాదాత్స చ తుష్టః స్యమన్తకమ్

శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు: సత్రాజిత్ సూర్యదేవునికి గొప్ప భక్తుడు, అతని స్నేహితుడు. సూర్యుడు సంతోషించి, సత్రాజిత్‌కు సయమంతక మణిని ఇచ్చాడు.

స తం బిభ్రన్మణిం కణ్ఠే భ్రాజమానో యథా రవిః। ప్రవిష్టో ద్వారకాం రాజన్తేజసా నోపలక్షితః

ఆ మణిని మెడలో ధరించి, సూర్యునిలా ప్రకాశిస్తూ, సత్రాజిత్ ద్వారకలోకి ప్రవేశించాడు. అతని తేజస్సుతో ప్రజలు అతన్ని గుర్తించలేకపోయారు.

తం విలోక్య జనా దూరాత్తేజసా ముష్టదృష్టయః। దీవ్యతేఽక్షైర్భగవతే శశంసుః సూర్యశఙ్కితాః

దూరం నుండి అతన్ని చూసిన ప్రజలు, అతని తేజంతో కన్నులు మూసుకొని, పాశా ఆట ఆడుతున్న భగవంతుని దగ్గరకు వచ్చి, అతను సూర్యదేవుడని అనుమానంతో చెప్పారు.

నారాయణ నమస్తేఽస్తు శఙ్ఖచక్రగదాధర। దామోదరారవిన్దాక్ష గోవిన్ద యదునన్దన

నారాయణా! నీకు నమస్కారం. శంఖం, చక్రం, గదను ధరించినవాడా! దామోదరా, కమలదళ నేత్రా, గోవిందా, యదువంశానికి ఆనందాన్ని ఇచ్చేవాడా!

ఏష ఆయాతి సవితా త్వాం దిదృక్షుర్జగత్పతే। ముష్ణన్గభస్తిచక్రేణ నృణాం చక్షూంషి తిగ్మగుః

ప్రభూ! లోకానికి అధిపతివైనవాడా! సూర్యుడు నిన్ను దర్శించేందుకు వస్తున్నాడు. అతని కిరణాలు మనుషుల చూపును దోచుకుంటున్నాయి.

నన్వన్విచ్ఛన్తి తే మార్గం త్రిలోక్యాం విబుధర్షభాః। జ్ఞాత్వాద్య గూఢం యదుషు ద్రష్టుం త్వాం యాత్యజః ప్రభో

మూడు లోకాలలోని దేవతల్లో శ్రేష్ఠులు నీ మార్గాన్ని వెదుకుతున్నారు. నీవు యదువంశంలో దాగి ఉన్నావని తెలిసి, ఈ రోజు ఆ జన్మలేని ప్రభువు నిన్ను దర్శించేందుకు వస్తున్నాడు.

శ్రీశుక ఉవాచ। నిశమ్య బాలవచనం ప్రహస్యామ్బుజలోచనః। ప్రాహ నాసౌ రవిర్దేవః సత్రాజిన్మణినా జ్వలన్

శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు: పిల్లల మాటలు విని, కమలనేత్రుడు చిరునవ్వుతో, 'అతను సూర్యుడు కాదు, సత్రాజిత్. మణితో ప్రకాశిస్తున్నాడు,' అని అన్నాడు.

సత్రాజిత్స్వగృహం శ్రీమత్కృతకౌతుకమఙ్గలమ్। ప్రవిశ్య దేవసదనే మణిం విప్రైర్న్యవేశయత్

సత్రాజిత్ తన అందమైన ఇంట్లో, శుభకార్యాల కోసం అలంకరించి, బ్రాహ్మణులు పూజించిన దేవాలయంలో మణిని ఉంచాడు.

దినే దినే స్వర్ణభారానష్టౌ స సృజతి ప్రభో। దుర్భిక్షమార్యరిష్టాని సర్పాధివ్యాధయోఽశుభాః। న సన్తి మాయినస్తత్ర యత్రాస్తేఽభ్యర్చితో మణిః

ప్రభూ! ఆ మణి ప్రతి రోజు ఎనిమిది ముద్దల బంగారం ఉత్పత్తి చేస్తుంది. దుర్భిక్షం, అపశకునాలు, పాముల బాధలు, వ్యాధులు, దుష్ట ఫలితాలు అక్కడ ఉండవు, అక్కడ ఆ మణిని పూజిస్తారు.

స యాచితో మణిం క్వాపి యదురాజాయ శౌరిణా। నైవార్థకాముకః ప్రాదాద్యాచ్ఞాభఙ్గమతర్కయన్

ఒకసారి యదువంశాధిపతి శౌరి మణిని అడిగినప్పుడు, సత్రాజిత్ ధనానికి ఆశపడకుండా, అతని అభ్యర్థనను పట్టించుకోకుండా, మణిని ఇవ్వలేదు.

తమేకదా మణిం కణ్ఠే ప్రతిముచ్య మహాప్రభమ్। ప్రసేనో హయమారుహ్య మృగాయాం వ్యచరద్వనే

ఒకసారి ప్రసేనుడు మెడలో మణిని ధరించి, తేజస్సుతో మెరిసిపోతూ, గుర్రంపై కూర్చొని అడవిలో వేటకు వెళ్లాడు.

ప్రసేనం సహయం హత్వా మణిమాచ్ఛిద్య కేశరీ। గిరిం విశన్జామ్బవతా నిహతో మణిమిచ్ఛతా

ఒక సింహం ప్రసేనుని, అతని గుర్రాన్ని చంపి, మణిని తీసుకొని కొండ గుహలోకి వెళ్లింది. అక్కడ ఆ మణిని కోరిన జాంబవంతుడు ఆ సింహాన్ని సంహరించాడు.

సోఽపి చక్రే కుమారస్య మణిం క్రీడనకం బిలే। అపశ్యన్భ్రాతరం భ్రాతా సత్రాజిత్పర్యతప్యత

అతడూ ఆ మణిని తన కుమారుడికి ఆటబొమ్మగా గుహలో పెట్టాడు. కాని తన తమ్ముడిని కనపడక, సత్రాజిత్ ఎంతో బాధపడ్డాడు.

ప్రాయః కృష్ణేన నిహతో మణిగ్రీవో వనం గతః। భ్రాతా మమేతి తచ్ఛ్రుత్వా కర్ణే కర్ణేఽజపన్జనాః

ఆ మణి హారమున్నవాడు కృష్ణుడు చంపాడేమో, అడవికి వెళ్లిపోయాడని, 'తమ్ముడు ఇప్పుడు నాదే' అని ప్రజలు చెవిలో చెవికి చెప్పుకుంటూ గుసగుసలాడారు.

భగవాంస్తదుపశ్రుత్య దుర్యశో లిప్తమాత్మని। మార్ష్టుం ప్రసేనపదవీమన్వపద్యత నాగరైః

తన పేరు చెడుపేరుతో ముడిపడిందని విని, భగవంతుడు ఆ అపవాదాన్ని తుడిచిపెట్టేందుకు నగరవాసులతో కలిసి ప్రసేనుని దారిని అనుసరించాడు.

హతం ప్రసేనం అశ్వం చ వీక్ష్య కేశరిణా వనే। తం చాద్రి పృష్ఠే నిహతమృక్షేణ దదృశుర్జనాః

అడవిలో సింహం చేత ప్రసేనును, అతని గుర్రాన్ని చంపబడినట్టు చూసారు. కొండపై ఆ సింహాన్ని ఎలుగుబంటి చంపినదీ ప్రజలు చూశారు.

ఋక్షరాజబిలం భీమమన్ధేన తమసావృతమ్। ఏకో వివేశ భగవానవస్థాప్య బహిః ప్రజాః

ఎలుగుబంటుల రాజు గుహ భయంకరంగా, అంధకారంతో నిండినదిగా ఉండగా, భగవంతుడు ప్రజలను బయట నిలిపి, ఒక్కడే లోపలికి ప్రవేశించాడు.

తత్ర దృష్ట్వా మణిప్రేష్ఠం బాలక్రీడనకం కృతమ్। హర్తుం కృతమతిస్తస్మిన్నవతస్థేఽర్భకాన్తికే

అక్కడ ఆ విలువైన మణిని పిల్లాడి ఆటబొమ్మగా చూసి, దాన్ని తీసుకోవాలని నిశ్చయించి, ఆ బాలుడి దగ్గర ఎదురు చూసాడు.

తమపూర్వం నరం దృష్ట్వా ధాత్రీ చుక్రోశ భీతవత్। తచ్ఛ్రుత్వాభ్యద్రవత్క్రుద్ధో జామ్బవాన్బలినాం వరః

ఆ అపరిచితుడిని చూసి, పాలించే అమ్మ భయంతో అరవసాగింది. ఆమె అరుపు విని, బలవంతులలో అగ్రస్థానమైన జాంబవంతుడు కోపంతో పరుగెత్తుకొచ్చాడు.