శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

స చ శమ్బరమభ్యేత్య సంయుగాయ సమాహ్వయత్ । అవిషహ్యైస్తమాక్షేపైః క్షిపన్ సఞ్జనయన్ కలిమ్

అతడు శంబరుని దగ్గరకు వెళ్లి, యుద్ధానికి ఆహ్వానించాడు. తట్టుకోలేని మాటలతో అతన్ని ప్రేరేపించి, కలహాన్ని రేపాడు.

సోఽధిక్షిప్తో దుర్వాచోభిః పదాహత ఇవోరగః । నిశ్చక్రామ గదాపాణిః అమర్షాత్ తామ్రలోచనః

కఠినమైన మాటలతో బాధపడి, పాదంతో తాకిన పాము లాగా కోపంతో, కర్రను చేతిలో పట్టుకుని, కళ్లల్లో ఎర్రదనంతో శంబరుడు బయటకు వచ్చాడు.

గదామావిధ్య తరసా ప్రద్యుమ్నాయ మహాత్మనే । ప్రక్షిప్య వ్యనదద్ నాదం వజ్రనిష్పేషనిష్ఠురమ్

శంబరుడు తన గదను బలంగా తిప్పి, ప్రద్యుమ్నుని మీద విసిరాడు. ఆ సమయంలో అతడు వజ్రం రాళ్లపై పడినట్లు భయంకరమైన గర్జన చేశాడు.

తామాపతన్తీం భగవానన్ ప్రద్యుమ్నో గదయా గదామ్ । అపాస్య శత్రవే క్రుద్ధః ప్రాహిణోర్ స్వగదాం నృప

ఆమె దూసుకొస్తున్నప్పుడు, ప్రభువు ప్రద్యుమ్నుడు కోపంతో తన గదను శత్రువుపై విసిరాడు, ఎదురుగా వస్తున్న గదను పక్కన పెట్టి.

స చ మాయాం సమాశ్రిత్య దైతేయీం మయదర్శితమ్ । ముముచేఽస్త్రమయం వర్షం కార్ష్ణౌ వైహాయసోఽసురః

అసురుడు మాయా చూపిన మాయను ఆశ్రయించి, ఆకాశంలో నుండి కృష్ణుని కుమారునిపై మాయా ఆయుధాల వర్షాన్ని వదిలాడు.

బాధ్యమానోఽస్త్రవర్షేణ రౌక్మిణేయో మహారథః । సత్త్వాత్మికాం మహావిద్యాం సర్వమాయోపమర్దినీమ్

ఆ ఆయుధ వర్షం వల్ల బాధపడుతున్న రుక్మిణీ కుమారుడు, గొప్ప రథసారధి, అన్ని మాయలను తొలగించే పవిత్రమైన మహావిద్యను జపించాడు.

తతో గౌహ్యకగాన్ధర్వ పైశాచోరగరాక్షసీః । ప్రాయుఙ్క్త శతశో దైత్యః కార్ష్ణిర్వ్యధమయత్స తాః

తర్వాత దైత్యుడు వందలాది గుప్త గంధర్వ, పిశాచ, పాము, రాక్షస మంత్రాలను ప్రయోగించాడు, కానీ కృష్ణుని కుమారుడు వాటన్నింటినీ తుడిచిపెట్టేశాడు.

నిశాతమసిముద్యమ్య సకిరీటం సకుణ్డలమ్ । శమ్బరస్య శిరః కాయాత్ తామ్రశ్మశ్ర్వోజసాహరత్

తీవ్రమైన ఖడ్గాన్ని, కిరీటంతో, కుండలాలతో ధరించి, శంభరుని తామ్రవర్ణ గడ్డంతో మెరిసే తలను శరీరం నుండి వేరు చేశాడు.

ఆకీర్యమాణో దివిజైః స్తువద్‌భిః కుసుమోత్కరైః । భార్యయామ్బరచారిణ్యా పురం నీతో విహాయసా

దేవతలు పుష్పాల వర్షంతో, స్తుతులతో అతన్ని కప్పి, అతని భార్య ఆకాశంలో తేలుతూ అతన్ని పట్టణానికి తీసుకెళ్లింది.

అన్తఃపురవరం రాజన్ లలనాశతసఙ్కులమ్ । వివేశ పత్‍న్యా గగనాద్ విద్యుతేవ బలాహకః

రాజా! వందలాది స్త్రీలతో నిండిన అద్భుతమైన అంతఃపురంలో, అతను తన భార్యతో కలిసి మెఘంలో మెరుపు లాంటి వానగా ప్రవేశించాడు.

తం దృష్ట్వా జలదశ్యామం పీతకౌశేయవాససమ్ । ప్రలమ్బబాహుం తామ్రాక్షం సుస్మితం రుచిరాననమ్

వాన మేఘంలా నలుపుగా, పీతాంబరాన్ని ధరించి, పొడవైన భుజాలతో, తామ్రవర్ణ కళ్లతో, మృదువైన నవ్వుతో, అందమైన ముఖంతో ఉన్న అతన్ని చూసి,

స్వలఙ్కృతముఖామ్భోజం నీలవక్రాలకాలిభిః । కృష్ణం మత్వా స్త్రియో హ్రీతా నిలిల్యుస్తత్ర తత్ర హ

నీలవర్ణ వంకర జుట్టుతో అలంకరించబడిన కమల ముఖాన్ని చూసి, అతను కృష్ణుడని భావించిన ఆ స్త్రీలు సిగ్గుతో అక్కడక్కడా దాగారు.

అవధార్య శనైరీషద్ వైలక్షణ్యేన యోషితః । ఉపజగ్ముః ప్రముదితాః సస్త్రీ రత్‍నం సువిస్మితాః

కొంత సిగ్గుతో, ఆ స్త్రీలు నెమ్మదిగా గ్రహించి, ఆనందంతో, ఆశ్చర్యంతో ఆ మణిని చేరారు.

అథ తత్రాసితాపాఙ్గీ వైదర్భీ వల్గుభాషిణీ । అస్మరత్ స్వసుతం నష్టం స్నేహస్నుతపయోధరా

అప్పుడు వైదర్భి, నల్ల కళ్లతో, మధురంగా మాట్లాడుతూ, ప్రేమతో తడిసిన వక్షోజాలతో, తన కోల్పోయిన కుమారుడిని గుర్తు చేసుకుంది.

కో న్వయం నరవైదూర్యః కస్య వా కమలేక్షణః । ధృతః కయా వా జఠరే కేయం లబ్ధా త్వనేన వా

ఈ మనుషులలో మణిలాంటి, కమల కన్నులతో ఉన్నవాడు ఎవరు? ఎవరి కుమారుడు? ఎవరి గర్భంలో పెరిగాడు? ఈమె ఎవరు? ఇతన్ని ఎలా పొందింది?

మమ చాప్యాత్మజో నష్టో నీతో యః సూతికాగృహాత్ । ఏతత్తుల్యవయోరూపో యది జీవతి కుత్రచిత్

నా కుమారుడు కూడా సూతికాగృహం నుండి తీసుకుపోయి పోయాడు. ఇతని వయస్సు, రూపం కూడా అలాగే ఉంది. ఎక్కడైనా బ్రతికుంటే, ఎక్కడ ఉండొచ్చు?

కథం త్వనేన సంప్రాప్తం సారూప్యం శార్ఙ్గధన్వనః । ఆకృత్యావయవైర్గత్యా స్వరహాసావలోకనైః

ఇతడు శారంగధన్వుడు లాంటి రూపం, అవయవాలు, నడక, స్వరం, నవ్వు, చూపుతో ఎలా ఇంత పోలికను సాధించాడు?

స ఏవ వా భవేత్ నూనం యో మే గర్భే ధృతోఽర్భకః । అముష్మిన్ ప్రీతిరధికా వామః స్ఫురతి మే భుజః

నిస్సందేహంగా, నేను గర్భంలో ధరించిన ఆ బాలుడు ఇదే అయి ఉండాలి. ఇతనిపై నా ప్రేమ పెరుగుతోంది, ఎడమ చేయి ఉలికిపడుతోంది.

ఏవం మీమాంసమణాయాం వైదర్భ్యాం దేవకీసుతః । దేవక్యానకదున్దుభ్యాం ఉత్తమఃశ్లోక ఆగమత్

వైదర్భి ఇలా ఆలోచిస్తూ ఉండగా, దేవకీ కుమారుడు కృష్ణుడు, దేవకీతో, వసుదేవుడితో కలిసి అక్కడికి వచ్చాడు.

విజ్ఞాతార్థోఽపి భగవాన్ తూష్ణీమాస జనార్దనః । నారదోఽకథయత్ సర్వం శమ్బరాహరణాదికమ్

ప్రభువు జనార్దనుడు అన్నీ తెలుసుకున్నా మౌనంగా ఉన్నాడు. నారదుడు శంభరుని వధ మొదలైన సంగతులన్నీ వివరంగా చెప్పాడు.

తచ్ఛ్రుత్వా మహదాశ్చర్యం కృష్ణాన్తఃపురయోషితః । అభ్యనన్దన్ బ్బహూనబ్దాన్ నష్టం మృతమివాగతమ్

ఆ అద్భుతమైన కథ విని, కృష్ణుని అంతఃపుర స్త్రీలు ఎన్నో సంవత్సరాలు కోల్పోయినవాడిని తిరిగి వచ్చినవాడిగా ఆనందంతో ఆహ్వానించారు.

దేవకీ వసుదేవశ్చ కృష్ణరామౌ తథా స్త్రియః । దమ్పతీ తౌ పరిష్వజ్య రుక్మిణీ చ యయుర్ముదమ్

దేవకీ, వసుదేవుడు, కృష్ణుడు, బాలరాముడు మరియు వారి భార్యలు ఆ dampati దంపతులను హృదయంగా ఆలింగనం చేసుకున్నారు. రుక్మిణీ కూడా ఆనందంతో చేరి, అందరూ ఎంతో సంతోషంగా ఉన్నారు.

నష్టం ప్రద్యుమ్నమాయాతం ఆకర్ణ్య ద్వారకౌకసః । అహో మృత ఇవాయాతో బాలో దిష్ట్యేతి హాబ్రువన్

ప్రమాదంలో పోయిన ప్రద్యుమ్నుడు తిరిగి వచ్చాడని విని, ద్వారకావాసులు ఆశ్చర్యంతో, 'అయ్యో! ఈ బాలుడు మరణించిపోయినట్టు అనిపించింది, ఇప్పుడు తిరిగి వచ్చాడు. అదృష్టవశాత్తూ ఇలా జరిగింది!' అని ఆనందంగా అన్నారు.

( వసంతతిలకా ) యం వై ముహుః పితృసరూపనిజేశభావాః తన్మాతరో యదభజన్ రహరూఢభావాః । చిత్రం న తత్ఖలు రమాస్పదబిమ్బబిమ్బే కామే స్మరేఽక్షవిషయే కిముతాన్యనార్యః

తన స్వామి, తండ్రి వంటి భావంతో, ఆ బాలుడిని తల్లులు పదే పదే భక్తితో పూజించారు. వారి ప్రేమ రోజురోజుకు పెరిగింది. ఇది ఆశ్చర్యంగా ఏమీకాదు, ఎందుకంటే లక్ష్మీదేవి నివాసం ప్రతిబింబంలో, కామం, ప్రేమ ఉన్న చోట, మంచి లక్షణాలు లేని వారు ఇంకేమి చేయగలరు?

ఇతి శ్రీమద్‍భాగవతే మహాపురాణే పారమహంస్యాం సంహితాయాం దశమస్కన్ధే ఉత్తరార్ధే ప్రద్యుమ్నోత్పత్తినిరూపణం నామ పఞ్చపఞ్చాశత్తమోఽధ్యాయః

ఇలా శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో, పరమహంసులకు ప్రియమైన సంహితలో, పదవ స్కంధంలోని ఉత్తరార్థంలో, ప్రద్యుమ్నుని జననవివరణ అనే ఐదు పదిహేనవ అధ్యాయం పూర్తయింది.

అథ షట్పఞ్చాశత్తమోఽధ్యాయః । శ్రీశుక ఉవాచ। సత్రాజితః స్వతనయాం కృష్ణాయ కృతకిల్బిషః। స్యమన్తకేన మణినా స్వయముద్యమ్య దత్తవాన్

ఇప్పుడు యాభై ఆరవ అధ్యాయం మొదలైంది. శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు: సత్రాజిత్ ఒక తప్పు చేసిన తరువాత తన కుమార్తెను కృష్ణునికి ఇచ్చాడు. సయమంతక మణిని కూడా స్వయంగా తీసుకొని సమర్పించాడు.

శ్రీరాజోవాచ। సత్రాజితః కిమకరోద్బ్రహ్మన్కృష్ణస్య కిల్బిషః। స్యమన్తకః కుతస్తస్య కస్మాద్దత్తా సుతా హరేః

రాజు అడిగాడు: బ్రాహ్మణా! సత్రాజిత్ కృష్ణునికి ఏ తప్పు చేశాడు? అతనికి సయమంతక మణి ఎక్కడ నుండి వచ్చింది? అతను ఎందుకు తన కుమార్తెను హరివరకు ఇచ్చాడు?

శ్రీశుక ఉవాచ। ఆసీత్సత్రాజితః సూర్యో భక్తస్య పరమః సఖా। ప్రీతస్తస్మై మణిం ప్రాదాత్స చ తుష్టః స్యమన్తకమ్

శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు: సత్రాజిత్ సూర్యదేవునికి గొప్ప భక్తుడు, అతని స్నేహితుడు. సూర్యుడు సంతోషించి, సత్రాజిత్‌కు సయమంతక మణిని ఇచ్చాడు.

స తం బిభ్రన్మణిం కణ్ఠే భ్రాజమానో యథా రవిః। ప్రవిష్టో ద్వారకాం రాజన్తేజసా నోపలక్షితః

ఆ మణిని మెడలో ధరించి, సూర్యునిలా ప్రకాశిస్తూ, సత్రాజిత్ ద్వారకలోకి ప్రవేశించాడు. అతని తేజస్సుతో ప్రజలు అతన్ని గుర్తించలేకపోయారు.