శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

భగవాన్పునరావ్రజ్య పురీం యవనవేష్టితామ్। హత్వా మ్లేచ్ఛబలం నిన్యే తదీయం ద్వారకాం ధనమ్

ఆ సమయంలో భగవంతుడు మళ్లీ యవనులతో చుట్టుముట్టబడిన నగరానికి వచ్చి, మ్లేచ్ఛ సైన్యాన్ని సంహరించి, వారి ధనాన్ని ద్వారకకు తీసుకెళ్లాడు.

నీయమానే ధనే గోభిర్నృభిశ్చాచ్యుతచోదితైః। ఆజగామ జరాసన్ధస్త్రయోవింశత్యనీకపః

ఆ ధనం, ఆవులు, మనుషులతో కలిసి అచ్యుతుని ఆజ్ఞతో తరలించబడుతుండగా, ఇరవైమూడు సేనలతో జరాసంధుడు అక్కడికి వచ్చాడు.

విలోక్య వేగరభసం రిపుసైన్యస్య మాధవౌ। మనుష్యచేష్టామాపన్నౌ రాజన్దుద్రువతుర్ద్రుతమ్

శత్రు సైన్యం వేగంగా, ఉత్సాహంగా ముందుకు వస్తున్నదిని చూసి, ఇద్దరు మాధవులు మానవుల్లా ప్రవర్తిస్తూ, రాజా! త్వరగా పారిపోయారు.

విహాయ విత్తం ప్రచురమభీతౌ భీరుభీతవత్। పద్భ్యాం పలాశాభ్యాం చేలతుర్బహుయోజనమ్

వారు ధైర్యంగా ఉన్నప్పటికీ, భయపడినవారిలా కనిపిస్తూ, అపారమైన ధనాన్ని వదిలేసి, తమ పద్మపాదాలతో చాలా యోజనాలు నడిచి వెళ్లారు.

పలాయమానౌ తౌ దృష్ట్వా మాగధః ప్రహసన్బలీ। అన్వధావద్రథానీకైరీశయోరప్రమాణవిత్

వారు పారిపోతున్నదిని చూసి, మాగధుడు బలవంతుడు నవ్వుతూ, తన రథ సేనలతో వారి మహిమను గ్రహించక, వెంటాడాడు.

ప్రద్రుత్య దూరం సంశ్రాన్తౌ తుఙ్గమారుహతాం గిరిమ్। ప్రవర్షణాఖ్యం భగవాన్నిత్యదా యత్ర వర్షతి

వారు చాలా దూరం పరుగెత్తి, అలసిపోయి, ఎప్పుడూ వర్షం కురిసే ప్రవర్షణ అనే ఎత్తయిన పర్వతాన్ని ఎక్కారు.

గిరౌ నిలీనావాజ్ఞాయ నాధిగమ్య పదం నృప। దదాహ గిరిమేధోభిః సమన్తాదగ్నిముత్సృజన్

పర్వతంపై వారి అడుగుజాడలు కనిపించక, వారు అక్కడే దాగున్నారని భావించి, రాజు చుట్టూ అగ్ని వేసి పర్వతాన్ని కాల్చాడు.

తత ఉత్పత్య తరసా దహ్యమానతటాదుభౌ। దశైకయోజనాత్తుఙ్గాన్నిపేతతురధో భువి

అప్పుడు, ఆ ఇద్దరూ కాలుతున్న పర్వతపు అంచు నుంచి వేగంగా ఎగిరి, పది యోజనాల ఎత్తైన పర్వతం మీద నుంచి భూమిపైకి దూకారు.

అలక్ష్యమాణౌ రిపుణా సానుగేన యదూత్తమౌ। స్వపురం పునరాయాతౌ సముద్ర పరిఖాం నృప

శత్రువు మరియు అతని అనుచరులకు కనిపించకుండా, యదువంశశ్రేష్ఠులు మళ్లీ సముద్రంతో రక్షించబడిన తమ నగరానికి చేరారు, రాజా!

సోఽపి దగ్ధావితి మృషా మన్వానో బలకేశవౌ। బలమాకృష్య సుమహన్మగధాన్మాగధో యయౌ

బలరాముడు, కేశవుడు కాలిపోయారని తప్పుగా భావించిన మాగధుడు, తన గొప్ప సైన్యాన్ని పిలిపించుకుని మగధకు తిరిగి వెళ్లాడు.

ఆనర్తాధిపతిః శ్రీమాన్రైవతో రైవతీం సుతామ్। బ్రహ్మణా చోదితః ప్రాదాద్బలాయేతి పురోదితమ్

ఆనర్తదేశాధిపతి, మహిమాన్వితుడైన రైవతుడు, బ్రహ్మ ఆజ్ఞతో తన కుమార్తె రైవతిని బాలరామునికి ఇచ్చాడు, ఇది ముందే చెప్పబడింది.

భగవానపి గోవిన్ద ఉపయేమే కురూద్వహ। వైదర్భీం భీష్మకసుతాం శ్రియో మాత్రాం స్వయంవరే

భగవంతుడు గోవిందుడు కూడా, కురువంశశ్రేష్ఠా! భీష్మకుని కుమార్తె, లక్ష్మీదేవికి తల్లి అయిన వైదర్భిని స్వయంవరంలో పెళ్లి చేసుకున్నాడు.

ప్రమథ్య తరసా రాజ్ఞః శాల్వాదీంశ్చైద్యపక్షగాన్। పశ్యతాం సర్వలోకానాం తార్క్ష్యపుత్రః సుధామివ

శాల్వుడు, చేడిరాజు అనుచరులను బలవంతంగా జయించి, సమస్త లోకాలు చూస్తుండగా, గరుత్మంతుడు అమృతాన్ని ఎత్తుకుపోయినట్లు ఆమెను తీసుకెళ్లాడు.

శ్రీరాజోవాచ। భగవాన్భీష్మకసుతాం రుక్మిణీం రుచిరాననామ్। రాక్షసేన విధానేన ఉపయేమ ఇతి శ్రుతమ్

రాజు ఇలా అడిగాడు: భగవంతుడు భీష్మకుని కుమార్తె, అందమైన ముఖం కలిగిన రుక్మిణిని రాక్షసవిధానంతో వివాహం చేసుకున్నాడని విన్నాను.

భగవన్శ్రోతుమిచ్ఛామి కృష్ణస్యామితతేజసః। యథా మాగధశాల్వాదీన్జిత్వా కన్యాముపాహరత్

ప్రభూ, అపారమైన తేజస్సుతో ఉన్న కృష్ణుడు మాగధుడు, శాల్వుడు మొదలైనవారిని జయించి, ఆ కన్యను ఎలా పెళ్లి చేసుకున్నాడో వినాలని నాకు ఆసక్తి ఉంది.

బ్రహ్మన్కృష్ణకథాః పుణ్యా మాధ్వీర్లోకమలాపహాః। కో ను తృప్యేత శృణ్వానః శ్రుతజ్ఞో నిత్యనూతనాః

బ్రహ్మన్, కృష్ణుని పవిత్రమైన కథలు, తేనిలా మధురంగా, లోకంలోని మలినతను తొలగించేలా, ఎప్పుడూ కొత్తగా ఉండే ఈ కథలను ఎంత వినినా తృప్తి చెందని వారు ఎవరు ఉన్నారు?

శ్రీబాదరాయణిరువాచ। రాజాసీద్భీష్మకో నామ విదర్భాధిపతిర్మహాన్। తస్య పఞ్చాభవన్పుత్రాః కన్యైకా చ వరాననా

శ్రీబాదరాయణుడు ఇలా చెప్పాడు: విదర్భ దేశానికి భీష్మకుడు అనే గొప్ప రాజు ఉండేవాడు. అతనికి ఐదుగురు కుమారులు, ఒక అపూర్వ సౌందర్యవతి కుమార్తె ఉండేది.

రుక్మ్యగ్రజో రుక్మరథో రుక్మబాహురనన్తరః। రుక్మకేశో రుక్మమాలీ రుక్మిణ్యేషా స్వసా సతీ

వారిలో పెద్దవాడు రుక్మి, తరువాత రుక్మరథుడు, ఆ తరువాత రుక్మబాహువు, రుక్మకేశుడు, రుక్మమాలీ. వీరి సతీమంతుడు అయిన సోదరి రుక్మిణి.

సోపశ్రుత్య ముకున్దస్య రూపవీర్యగుణశ్రియః। గృహాగతైర్గీయమానాస్తం మేనే సదృశం పతిమ్

ఆమె ఇంటికి వచ్చినవారు ముకుందుని రూపం, వీర్యం, గుణాలు, మహిమలను పొగిడినప్పుడు, రుక్మిణి తనకు తగిన వరుడు కృష్ణుడే అని భావించింది.

తాం బుద్ధిలక్షణౌదార్య రూపశీలగుణాశ్రయామ్। కృష్ణశ్చ సదృశీం భార్యాం సముద్వోఢుం మనో దధే

ఆమె బుద్ధి, మంచి లక్షణాలు, అందం, గుణాలు ఉన్నదని తెలుసుకొని, కృష్ణుడు ఆమెను తనకు తగిన భార్యగా చేసుకోవాలని మనసులో నిర్ణయించుకున్నాడు.

బన్ధూనామిచ్ఛతాం దాతుం కృష్ణాయ భగినీం నృప। తతో నివార్య కృష్ణద్విడ్రుక్మీ చైద్యమమన్యత

ఆమె బంధువులు కృష్ణునికి తన సోదరిని ఇవ్వాలని కోరినా, కృష్ణునిపై ద్వేషంతో ఉన్న రుక్మి వారిని అడ్డగించి, శిశుపాలుని వరుడిగా అనుకున్నాడు.

తదవేత్యాసితాపాఙ్గీ వైదర్భీ దుర్మనా భృశమ్। విచిన్త్యాప్తం ద్విజం కఞ్చిత్కృష్ణాయ ప్రాహిణోద్ద్రుతమ్

ఇది తెలిసిన వెంటనే, నల్లని కళ్లతో ఉన్న విదర్భ రాజకుమారి రుక్మిణి చాలా బాధపడింది. ఆలోచించి, నమ్మకమైన బ్రాహ్మణుడిని త్వరగా కృష్ణుని వద్దకు పంపించింది.

ద్వారకాం స సమభ్యేత్య ప్రతీహారైః ప్రవేశితః। అపశ్యదాద్యం పురుషమాసీనం కాఞ్చనాసనే

ఆ బ్రాహ్మణుడు ద్వారకకు చేరుకొని, ద్వారపాలకులు అనుమతించగా, బంగారు ఆసనంపై కూర్చున్న పరమాత్మను దర్శించాడు.

దృష్ట్వా బ్రహ్మణ్యదేవస్తమవరుహ్య నిజాసనాత్। ఉపవేశ్యార్హయాం చక్రే యథాత్మానం దివౌకసః

బ్రాహ్మణుడిని చూసిన వెంటనే, భక్తులకు ఇష్టమైన ప్రభువు తన ఆసనం నుండి లేచి, అతన్ని కూర్చోబెట్టి, దేవతలు తమను తాము గౌరవించుకున్నట్లు అతనిని సత్కరించాడు.

తం భుక్తవన్తం విశ్రాన్తముపగమ్య సతాం గతిః। పాణినాభిమృశన్పాదావవ్యగ్రస్తమపృచ్ఛత

బ్రాహ్మణుడు భోజనం చేసి విశ్రాంతి తీసుకున్న తరువాత, సద్గుణాలవంతుడైన కృష్ణుడు అతని దగ్గరకు వెళ్లి, తన చేతులతో అతని పాదాలను తాకి, శ్రద్ధతో ప్రశ్నించాడు.

కచ్చిద్ద్విజవరశ్రేష్ఠ ధర్మస్తే వృద్ధసమ్మతః। వర్తతే నాతికృచ్ఛ్రేణ సన్తుష్టమనసః సదా

బ్రాహ్మణులలో శ్రేష్ఠుడా, పెద్దలు మెచ్చే నీ ధర్మం ఎలాంటి కష్టాలు లేకుండా సాగుతోందా? నీ మనసు ఎప్పుడూ సంతృప్తిగా ఉందా?

సన్తుష్టో యర్హి వర్తేత బ్రాహ్మణో యేన కేనచిత్। అహీయమానః స్వద్ధర్మాత్స హ్యస్యాఖిలకామధుక్

బ్రాహ్మణుడు తనకు దొరికినదానితో సంతృప్తిగా ఉండి, తన ధర్మాన్ని వదలకుండా ఉంటే, అతడు అన్ని కోరికలను తీరుస్తాడు.

అసన్తుష్టోఽసకృల్లోకానాప్నోత్యపి సురేశ్వరః। అకిఞ్చనోఽపి సన్తుష్టః శేతే సర్వాఙ్గవిజ్వరః

సంతృప్తి లేని వాడైతే, దేవేంద్రుడైనా ఎన్నో లోకాలలో తిరుగుతాడు. కాని, ఏదీ లేని వాడైనా సంతృప్తిగా ఉంటే, అన్ని బాధల నుండి విముక్తిగా నిద్రపోతాడు.

విప్రాన్స్వలాభసన్తుష్టాన్సాధూన్భూతసుహృత్తమాన్। నిరహఙ్కారిణః శాన్తాన్నమస్యే శిరసా సకృత్

తమకు దొరికినదానితో సంతృప్తిగా ఉండే, సద్గుణాలు కలిగి, భూతమిత్రులైన, అహంకారం లేని, శాంతమయులైన బ్రాహ్మణులకు నేను నా తల వంచి నమస్కరిస్తాను.