శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

సిక్తమార్గాం హృష్టజనాం పతాకాభిరభ్యలఙ్కృతామ్। నిర్ఘుష్టాం బ్రహ్మఘోషేణ కౌతుకాబద్ధతోరణామ్

వీధులు నీటితో చల్లబడి, ప్రజలు ఆనందంతో నిండిపోయి, పతాకలతో అలంకరించబడి, వేదఘోషతో మారుమోగి, అలంకృత ద్వారాలతో అలంకరించబడ్డాయి.

నిచీయమానో నారీభిర్మాల్యదధ్యక్షతాఙ్కురైః। నిరీక్ష్యమాణః సస్నేహం ప్రీత్యుత్కలితలోచనైః

మహిళలు పుష్పమాలలు, పెరుగు, అక్షతాలతో ఆయనను సత్కరించగా, ప్రేమతో, ఆనందభరితమైన కళ్లతో ఆయనను తిలకించారు.

ఆయోధనగతం విత్తమనన్తం వీరభూషణమ్। యదురాజాయ తత్సర్వమాహృతం ప్రాదిశత్ప్రభుః

పోరులో సంపాదించిన అనంతమైన ధనం, వీరాభరణాలతో అలంకరించబడి, యదురాజునికి భగవంతుడు సమర్పించాడు.

ఏవం సప్తదశకృత్వస్తావత్యక్షౌహిణీబలః। యుయుధే మాగధో రాజా యదుభిః కృష్ణపాలితైః

ఇలా, పదిహేడు అక్షౌహిణి సైన్యంతో మగధరాజు, కృష్ణునిచే రక్షింపబడిన యదువులతో పదిహేడు సార్లు యుద్ధం చేశాడు.

అక్షిణ్వంస్తద్బలం సర్వం వృష్ణయః కృష్ణతేజసా। హతేషు స్వేష్వనీకేషు త్యక్తోఽగాదరిభిర్నృపః

వృష్ణులు కృష్ణుని తేజస్సుతో ఆ సర్వసైన్యాన్ని నాశనం చేశారు; తన సైన్యం నశించినప్పుడు, రాజును శత్రువులు వదిలిపెట్టి, అతడు వెళ్లిపోయాడు.

అష్టాదశమ సఙ్గ్రామ ఆగామిని తదన్తరా। నారదప్రేషితో వీరో యవనః ప్రత్యదృశ్యత

పదహారవ యుద్ధం జరగబోతున్న సమయంలో, నారదునిచే పంపబడిన యవనుడు అనే వీరుడు అక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

రురోధ మథురామేత్య తిసృభిర్మ్లేచ్ఛకోటిభిః। నృలోకే చాప్రతిద్వన్ద్వో వృష్ణీన్శ్రుత్వాత్మసమ్మితాన్

ఆ విదేశీయుడు మూడు లక్షల మ్లేచ్ఛ సైన్యాలతో మధురను ముట్టడించాడు; మానవలోకంలో అతనికి సమానులు లేరు, వృష్ణులను తన సమానులుగా విని వచ్చాడు.

తం దృష్ట్వాచిన్తయత్కృష్ణః సఙ్కర్షణ సహాయవాన్। అహో యదూనాం వృజినం ప్రాప్తం హ్యుభయతో మహత్

అతడిని చూసి, సంకర్షణుడితో కలసి కృష్ణుడు ఇలా ఆలోచించాడు: 'అయ్యో! యదువులకు రెండు వైపులా గొప్ప కష్టం వచ్చేసింది.'

యవనోఽయం నిరున్ధేఽస్మానద్య తావన్మహాబలః। మాగధోఽప్యద్య వా శ్వో వా పరశ్వో వాగమిష్యతి

ఈ యవనుడు ఎంతో బలవంతుడు, ఈ రోజు మనలను ముట్టడిస్తున్నాడు; మగధరాజు ఈ రోజు, రేపు లేదా ఎల్లుండి రానున్నాడు.

ఆవయోః యుధ్యతోరస్య యద్యాగన్తా జరాసుతః। బన్ధూన్హనిష్యత్యథ వా నేష్యతే స్వపురం బలీ

మనిద్దరం యుద్ధంలో ఉండగా, జరాసంధుడు వస్తే, అతడు మన బంధువులను చంపుతాడో, లేక తన పట్టణానికి బలవంతంగా తీసుకుపోతాడో చేస్తాడు.

తస్మాదద్య విధాస్యామో దుర్గం ద్విపదదుర్గమమ్। తత్ర జ్ఞాతీన్సమాధాయ యవనం ఘాతయామహే

అందువల్ల, ఈ రోజు మనం మానవులకు చేరలేని గఢాన్ని నిర్మిద్దాం; అక్కడ మన బంధువులను ఉంచి, యవనుడిని సంహరిద్దాం.

ఇతి సమ్మన్త్ర్య భగవాన్దుర్గం ద్వాదశయోజనమ్। అన్తఃసముద్రే నగరం కృత్స్నాద్భుతమచీకరత్

ఇలా ఆలోచించి, భగవంతుడు సముద్రం మధ్యలో పన్నెండు యోజనాల వెడల్పుతో ఒక అద్భుతమైన కోటను, మహానగరాన్ని నిర్మించాడు.

దృశ్యతే యత్ర హి త్వాష్ట్రం విజ్ఞానం శిల్పనైపుణమ్। రథ్యాచత్వరవీథీభిర్యథావాస్తు వినిర్మితమ్

అక్కడ త్వష్టృవు చూపిన కళాకౌశల్యం కనిపించేది. వీధులు, చౌరస్తాలు, రహదారులు అన్నీ సరిగ్గా నిర్మాణ నియమాలకు అనుగుణంగా ఉండేవి.

సురద్రుమలతోద్యాన విచిత్రోపవనాన్వితమ్। హేమశృఙ్గైర్దివిస్పృగ్భిః స్ఫటికాట్టాలగోపురైః

ఆ నగరం దేవతల వృక్షాలు, అందమైన తోటలు, విచిత్రమైన ఉద్యానవనాలతో అలంకరించబడింది. బంగారు గోపురాలు ఆకాశాన్ని తాకేవి; స్ఫటిక మేడలు, ద్వారాలు మెరిసేవి.

రాజతారకుటైః కోష్ఠైర్హేమకుమ్భైరలఙ్కృతైః। రత్నకూతైర్గృహైర్హేమైర్మహామారకతస్థలైః

వెండి, బంగారు గోపురాలు, బంగారు కుంభాలతో అలంకరించిన ఖజానాలు, రత్నాలతో మెరిసే ఇళ్ళు, మహా పచ్చరాళ్లతో చేసిన వేదికలు ఆ నగరానికి శోభను చేకూర్చాయి.

వాస్తోష్పతీనాం చ గృహైర్వల్లభీభిశ్చ నిర్మితమ్। చాతుర్వర్ణ్యజనాకీర్ణం యదుదేవగృహోల్లసత్

దిక్పాలకుల ఇళ్ళు, ప్రియమైన స్త్రీల నివాసాలు కలిగి, నాలుగు వర్ణాల ప్రజలతో నిండిపోయి, యదువంశీయుల ఇళ్ళతో ఆ నగరం ప్రకాశించింది.

సుధర్మాం పారిజాతం చ మహేన్ద్రః ప్రాహిణోద్ధరేః। యత్ర చావస్థితో మర్త్యో మర్త్యధర్మైర్న యుజ్యతే

ఇంద్రుడు అక్కడికి సుధర్మా సభను, పారిజాత వృక్షాన్ని పంపించాడు. అక్కడ నివసించే మానవులు కూడా మానవుల పరిమితులకు లోబడరు, ఓ రాజా!

శ్యామైకవర్ణాన్వరుణో హయాన్శుక్లాన్మనోజవాన్। అష్టౌ నిధిపతిః కోశాన్లోకపాలో నిజోదయాన్

వరుణుడు నల్లని, తెల్లని, మనస్సు వేగంతో పరిగెత్తే గుర్రాలను ఇచ్చాడు. నిధిపతి ఎనిమిది నిధులను సమర్పించాడు. లోకపాలకులు తమ సంపదలన్నింటిని ఇచ్చారు.

యద్యద్భగవతా దత్తమాధిపత్యం స్వసిద్ధయే। సర్వం ప్రత్యర్పయామాసుర్హరౌ భూమిగతే నృప

భగవంతుడు వారికి స్వీయసిద్ధికి ఇచ్చిన ఏ రాజ్యాధికారం ఉన్నా, భూమిపై హరిదేవుడు అవతరించినప్పుడు, వారు అన్నీ తిరిగి సమర్పించారు, ఓ రాజా!

తత్ర యోగప్రభావేన నీత్వా సర్వజనం హరిః। ప్రజాపాలేన రామేణ కృష్ణః సమనుమన్త్రితః। నిర్జగామ పురద్వారాత్పద్మమాలీ నిరాయుధః

అక్కడ యోగశక్తితో హరి అందరినీ తీసుకెళ్లి, ప్రజాపాలకుడైన రామునితో సలహా చెప్పి, పద్మమాల ధరించి, ఆయుధాలు లేకుండా, కృష్ణుడు నగర ద్వారం దాటి బయలుదేరాడు.

శ్రీశుక ఉవాచ। తం విలోక్య వినిష్క్రాన్తముజ్జిహానమివోడుపమ్। దర్శనీయతమం శ్యామం పీతకౌశేయవాససమ్

శ్రీశుకుడు ఇలా అన్నాడు: ఆయన బయటకు వస్తూ, ఉదయించు చంద్రుడిలా ప్రకాశిస్తూ, చూడటానికి అత్యంత అందంగా, నల్లని వర్ణంతో, పసుపు పట్టు వస్త్రం ధరించి కనిపించాడు.

శ్రీవత్సవక్షసం భ్రాజత్కౌస్తుభాముక్తకన్ధరమ్। పృథుదీర్ఘచతుర్బాహుం నవకఞ్జారుణేక్షణమ్

వక్షస్సుపై శ్రీవత్స గుర్తుతో, మెడలో కౌస్తుభ రత్నం మెరిసిపోతూ, విస్తృతమైన, పొడవైన, నాలుగు చేతులతో, కొత్త కమలాల్లాంటి ఎర్రని కళ్లతో ఉన్నాడు.

నిత్యప్రముదితం శ్రీమత్సుకపోలం శుచిస్మితమ్। ముఖారవిన్దం బిభ్రాణం స్ఫురన్మకరకుణ్డలమ్

ఎప్పుడూ ఆనందంగా, కాంతివంతంగా, గుండ్రని చెంపలతో, స్వచ్ఛమైన చిరునవ్వుతో, కమలంలాంటి ముఖంతో, మెరిసే మకరాకృతి కుండలాలు ధరించి ఉన్నాడు.

వాసుదేవో హ్యయమితి పుమాన్శ్రీవత్సలాఞ్ఛనః। చతుర్భుజోఽరవిన్దాక్షో వనమాల్యతిసున్దరః

ఇతడు ఖచ్చితంగా వాసుదేవుడు. శ్రీవత్స గుర్తుతో, నాలుగు చేతులతో, కమలాక్షుడు, వనమాల ధరించి, అత్యంత అందంగా ఉన్నాడు.

లక్షణైర్నారదప్రోక్తైర్నాన్యో భవితుమర్హతి। నిరాయుధశ్చలన్పద్భ్యాం యోత్స్యేఽనేన నిరాయుధః

నారదుడు చెప్పిన లక్షణాల ప్రకారం, ఇతడికంటే వేరెవ్వరూ ఉండలేరు. ఆయుధాలు లేకుండా, కాలినడకన వస్తున్న ఈయనతో నేనూ ఆయుధాలు లేకుండా యుద్ధం చేస్తాను.

ఇతి నిశ్చిత్య యవనః ప్రాద్రవన్తం పరాఙ్ముఖమ్। అన్వధావజ్జిఘృక్షుస్తం దురాపమపి యోగినామ్

ఇలా నిర్ణయించుకుని, యవనుడు ఆయనను పట్టుకోవాలని ఆశించి, ఆయన పారిపోతుండగా వెంబడించాడు. యోగులకు కూడా అందని ఆయనను పట్టుకోవాలని ప్రయత్నించాడు.

హస్తప్రాప్తమివాత్మానం హరిణా స పదే పదే। నీతో దర్శయతా దూరం యవనేశోఽద్రికన్దరమ్

తనను తానే చేతితో పట్టుకున్నట్టు అనిపిస్తూ, యవనాధిపతి, హరి చూపిస్తూ దూరంగా, అడుగు అడుగునా అతడిని కొండ గుహలోకి తీసుకెళ్లాడు.

పలాయనం యదుకులే జాతస్య తవ నోచితమ్। ఇతి క్షిపన్ననుగతో నైనం ప్రాపాహతాశుభః

‘యదువంశంలో పుట్టిన నీకు పారిపోవడం తగదు’ అని అపశుక్రుడు వెంబడిస్తూ ఎన్ని మాటలు చెప్పినా, ఆయనను పట్టుకోలేకపోయాడు.

ఏవం క్షిప్తోఽపి భగవాన్ప్రావిశద్గిరికన్దరమ్। సోఽపి ప్రవిష్టస్తత్రాన్యం శయానం దదృశే నరమ్

అలా ఎన్ని మాటలు చెప్పినా, భగవంతుడు ఆ కొండ గుహలోకి ప్రవేశించాడు. యవనుడు కూడా లోపలికి వెళ్లి, అక్కడ ఇంకొక మనిషి పడుకుని ఉన్నట్టు చూశాడు.