శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

స యాచితో భగవతా పరిపూర్ణేన సర్వతః । సాక్షేపం రుషితః ప్రాహ భృత్యో రాజ్ఞః సుదుర్మదః

ప్రభువు అన్ని విధాలా సంపూర్ణుడై అడిగినా, రాజు సేవకుడు, గర్వంతో, కోపంతో, తక్కువగా మాట్లాడాడు.

ఈదృశాన్యేవ వాసాంసీ నిత్యం గిరివనేచరాః । పరిధత్త కిముద్‌వృత్తా రాజద్రవ్యాణ్యభీప్సథ

అతడు ఇలా అన్నాడు — ఇలాంటి వస్త్రాలు ఎప్పుడూ అడవుల్లో తిరిగే వారికి మాత్రమే. మీరు ఇంత ధైర్యంగా రాజు వస్తువులు ఎందుకు కోరుతున్నారు?

యాతాశు బాలిశా మైవం ప్రార్థ్యం యది జిజీవీషా । బధ్నన్తి ఘ్నన్తి లుమ్పన్తి దృప్తం రాజకులాని వై

పిల్లలారా, మీరు త్వరగా వెళ్లిపోండి. మీరు బతకాలని ఆశిస్తే ఇలాంటి కోరికలు పెట్టకండి. రాజకుటుంబాలు గర్వంతో, బంధిస్తాయి, చంపుతాయి, దోచుకుంటాయి.

ఏవం వికత్థమానస్య కుపితో దేవకీసుతః । రజకస్య కరాగ్రేణ శిరః కాయాదపాతయత్

అలా అతను గొప్పగా మాట్లాడుతుండగా, దేవకీ కుమారుడు కోపంతో, తన చేతితో ఆ రజకుని తల శరీరం నుండి వేరు చేశాడు.

తస్యానుజీవినః సర్వే వాసఃకోశాన్ విసృజ్య వై । దుద్రువుః సర్వతో మార్గం వాసాంసి జగృహేఽచ్యుతః

అతని సహాయకులు అందరూ తమ వస్త్రపు పొట్లాలు వదిలేసి అన్ని దిశలకూ పారిపోయారు. అచ్యుతుడు ఆ వస్త్రాలు తీసుకున్నాడు.

వసిత్వాఽఽత్మప్రియే వస్త్రే కృష్ణః సఙ్‌కర్షణస్తథా । శేషాణ్యాదత్త గోపేభ్యో విసృజ్య భువి కానిచిత్

తమకు ఇష్టమైన వస్త్రాలు ధరించి, కృష్ణుడు, సంకర్షణుడు కూడా, మిగిలిన వస్త్రాలు గోపాలులకు ఇచ్చారు. కొన్ని వస్త్రాలు నేలపై వదిలారు.

తతస్తు వాయకః ప్రీతః తయోర్వేషమకల్పయత్ । విచిత్రవర్ణైశ్చైలేయైః ఆకల్పైరనురూపతః

ఆ తర్వాత ఒక నేయుడు ఆనందంతో, ఇద్దరికీ వివిధ రంగుల, అందమైన ఆకృతుల వస్త్రాలు సిద్ధం చేశాడు.

నానాలక్షణవేషాభ్యాం కృష్ణరామౌ విరేజతుః । స్వలఙ్‌కృతౌ బాలగజౌ పర్వణీవ సితేతరౌ తస్య ప్రసన్నో భగవాన్ ప్రాదాత్ సారూప్యమాత్మనః । శ్రియం చ పరమాం లోకే బలైశ్వర్యస్మృతీన్ద్రియమ్

వివిధ అలంకారాలతో, కృష్ణుడు రాముడు ఇద్దరూ, చిన్న ఏనుగుల్లా, ఒకరు తెల్లగా, మరొకరు నల్లగా, పండుగలో మెరిసిపోయారు. ఆ నేయుడిపై ప్రసన్నుడైన భగవంతుడు, తనలాంటి రూపాన్ని, లోకంలో అత్యున్నత ఐశ్వర్యాన్ని, బలం, అధికారం, జ్ఞాపకం, ఇంద్రియ నిగ్రహాన్ని ప్రసాదించాడు.

తతః సుదామ్నో భవనం మాలాకారస్య జగ్మతుః । తౌ దృష్ట్వా స సముత్థాయ ననామ శిరసా భువి

ఆ తరువాత వారు సుదామా అనే మాలకారుని ఇంటికి వెళ్లారు. వారిని చూసి, అతను లేచి, తలతో నేలకి నమస్కరించాడు.

తయోరాసనమానీయ పాద్యం చార్ఘ్యార్హణాదిభిః । పూజాం సానుగయోశ్చక్రే స్రక్‌తామ్బూలానులేపనైః

వారికోసం ఆసనాలు తీసుకొచ్చి, పాద్యంతో, అర్ఘ్యాదులతో, ఇతర సత్కారాలతో, అతని అనుచరులతో కూడి, పూలమాలలు, తాంబూలం, అంగరాగాలతో పూజ చేశాడు.

ప్రాహ నః సార్థకం జన్మ పావితం చ కులం ప్రభో । పితృదేవర్షయో మహ్యం తుష్టా హ్యాగమనేన వామ్

ప్రభూ, మీరిరావడం వల్ల నా జన్మ ధన్యమైంది, మా వంశం పవిత్రమైంది. మీరిరావడం వల్ల నా పితృదేవతలు, ఋషులు సంతోషించారు.

భవన్తౌ కిల విశ్వస్య జగతః కారణం పరమ్ । అవతీర్ణావిహాంశేన క్షేమాయ చ భవాయ చ

మీరు ఇద్దరూ ఈ జగత్తుకు పరమ కారణం. లోకానికి మేలు, శాంతి కోసం భాగంగా అవతరించారు.

న హి వాం విషమా దృష్టిః సుహృదోర్జగదాత్మనోః । సమయోః సర్వభూతేషు భజన్తం భజతోరపి

మీరు లోకానికి మిత్రులు, ఆత్మలు. మీ దృష్టి ఎప్పుడూ సమంగా ఉంటుంది. మీరందరికీ సమానంగా ఉంటారు, మీను సేవించేవారికైనా, సేవ చేయించుకునేవారికైనా.

తావజ్ఞాపయతం భృత్యం కిమహం కరవాణి వామ్ । పుంసోఽత్యనుగ్రహో హ్యేష భవద్‌భిః యన్నియుజ్యతే

ఇప్పుడు మీ సేవకుడిని ఆజ్ఞాపించండి. నేను మీకేమి చేయాలి? మీరు చెప్పినది చేయడం మానవుడికి అత్యంత దయ.

ఇత్యభిప్రేత్య రాజేన్ద్ర సుదామా ప్రీతమానసః । శస్తైః సుగన్ధైః కుసుమైం మాలా విరచితా దదౌ

ఇలా ఆలోచించి, రాజా, సుదామా ఆనందంతో, ఉత్తమమైన సుగంధ పుష్పాలతో తయారైన మాలలు సమర్పించాడు.

తాభిః స్వలఙ్‌కృతౌ ప్రీతౌ కృష్ణరామౌ సహానుగౌ । ప్రణతాయ ప్రపన్నాయ దదతుర్వరదౌ వరాన్

ఆ మాలలు ధరించి, సంతోషంతో, కృష్ణుడు రాముడు, వారి అనుచరులతో కలిసి, నమస్కరించిన, శరణాగతుడైన వానికి వరాలు ఇచ్చారు.

సోఽపి వవ్రేఽచలాం భక్తిం తస్మిన్ ఏవాఖిలాత్మని । తద్‍భక్తేషు చ సౌహార్దం భూతేషు చ దయాం పరామ్

అతను ఆ సర్వవ్యాపకునికి అచంచల భక్తిని, ఆయన భక్తులపై స్నేహాన్ని, అన్ని జీవులపై పరమ దయను కోరుకున్నాడు.

ఇతి తస్మై వరం దత్త్వా శ్రియం చాన్వయవర్ధినీమ్ । బలమాయుర్యశః కాన్తిం నిర్జగామ సహాగ్రజః

అలా అతనికి వరాన్ని, వంశాన్ని పెంచే ఐశ్వర్యాన్ని, బలం, దీర్ఘాయువు, కీర్తి, కాంతిని ఇచ్చి, పెద్ద అన్నతో కలిసి భగవంతుడు వెళ్లిపోయాడు.

ఇతి శ్రీమద్‍భాగవతే మహాపురాణే పారమహంస్యాం సంహితాయాం దశమస్కన్ధే పూర్వార్ధే పురప్రవేశో నామ ఏకచత్వారింశోఽధ్యాయః

ఇలా శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో, పరమహంసులకు ప్రియమైన సంహితలో, పదవ స్కంధంలో, పురప్రవేశం అనే నలభై ఒకవ అధ్యాయం పూర్తయింది.

కుబ్జాయామనుగ్రహః; ధనుషో భఙ్గః; మల్లశాలాసజ్జీకరణం చ - శ్రీశుక ఉవాచ - ( మిశ్ర ) అథ వ్రజన్రాజపథేన మాధవః స్త్రియం గృహీతాఙ్‌గవిలేపభాజనామ్ । విలోక్య కుబ్జాం యువతీం వరాననాం పప్రచ్ఛ యాన్తీం ప్రహసన్ రసప్రదః

శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు: తరువాత కుబ్జకు అనుగ్రహం, ధనుస్సు విరచడం, మల్లయుద్ధశాల సిద్ధీకరణ మొదలైనవి జరిగాయి. ఆ సమయంలో మాధవుడు రాజమార్గంలో వెళ్తూ, ఒక యువతి, అందమైన ముఖం కలిగిన కుబ్జ, అంగరాగపు పాత్రను మోస్తూ వెళ్తున్నదాన్ని చూశాడు. కృష్ణుడు చిరునవ్వుతో, ఆనందంగా, ఆమెను అడిగాడు.

కా త్వం వరోర్వేతదు హానులేపనం కస్యాఙ్‌గనే వా కథయస్వ సాధు నః । దేహ్యావయోరఙ్‌గవిలేపముత్తమం శ్రేయః తతస్తే న చిరాద్ భవిష్యతి

ఓ అందమైనవాడా! నువ్వెవరు? ఈ సుగంధ ద్రవ్యం ఏమిటి? నువ్వు ఎవరి పనిమనిషివో చెప్పు. మా శరీరానికి ఈ మంచి లేపనం రాయు. దీని వలన నీకు త్వరలోనే మంచి భాగ్యం కలుగుతుంది.

సైరన్ధ్రి ఉవాచ - దాస్యస్మ్యహం సున్దర కంససమ్మతా త్రివక్రనామా హ్యనులేపకర్మణి । మద్‍భావితం భోజపతేరతిప్రియం వినా యువాం కోఽన్యతమస్తదర్హతి

సైరంధ్రి ఇలా చెప్పింది — ఓ అందమైనవాడా! నేను కంసుని అనుమతితో పనిచేసే పనిమనిషిని. నా పేరు త్రివక్ర. నాకు లేపనాలు తయారు చేయడం పని. నేను చేసే లేపనం భోజపతి కి ఎంతో ఇష్టం. మీ ఇద్దరిని తప్ప మరెవరికీ ఇది తగదు.

( అనుష్టుప్ ) రూపపేశలమాధుర్య హసితాలాపవీక్షితైః । ధర్షితాత్మా దదౌ సాన్ద్రం ఉభయోరనులేపనమ్

వారి అందం, మాధుర్యం, నవ్వు, మాటలు, చూపులతో ఆకర్షితురాలై, ఆమె ఇద్దరికి浓మైన లేపనం రాసింది.

తతస్తావఙ్‌గరాగేణ స్వవర్ణేతరశోభినా । సమ్ప్రాప్తపరభాగేన శుశుభాతేఽనురఞ్జితౌ

ఆ లేపనం వలన వారి శరీరాలు వేరే రంగుతో మెరిసిపోతూ, మరింత ఆకర్షణీయంగా కనిపించాయి.

ప్రసన్నో భగవాన్ కుబ్జాం త్రివక్రాం రుచిరాననామ్ । ఋజ్వీం కర్తుం మనశ్చక్రే దర్శయన్ దర్శనే ఫలమ్

ప్రభువు సంతోషంతో త్రివక్ర అనే అందమైన ముఖం గల కుబ్జను నెమ్మదిగా నేరుగా చేయాలని నిర్ణయించాడు. తన దర్శనం వల్ల కలిగే ఫలితాన్ని చూపించాడు.

పద్‍భ్యామాక్రమ్య ప్రపదే ద్ర్యఙ్‌గుల్యుత్తాన పాణినా । ప్రగృహ్య చిబుకేఽధ్యాత్మం ఉదనీనమదచ్యుతః

అచ్యుతుడు తన పాదాలను ఆమె పాదాలపై ఉంచి, చేతి వేళ్లతో ఆమె కను ఎత్తి, ఆమెను పైకి లాగి, శరీరాన్ని నేరుగా చేశాడు.

సా తదర్జుసమానాఙ్‌గీ బృహచ్ఛ్రోణిపయోధరా । ముకున్దస్పర్శనాత్ సద్యో బభూవ ప్రమదోత్తమా

ముకుందుని స్పర్శతో ఆమె శరీరం నేరుగా, అందంగా మారింది. ఆమెకు విస్తృత నడుము, పుష్టిగా ఉన్న వక్షోజాలు కలిగి, అత్యంత సుందరిగా మారింది.

తతో రూపగుణౌదార్య సంపన్నా ప్రాహ కేశవమ్ । ఉత్తరీయాన్ తమకృష్య స్మయన్తీ జాతహృచ్ఛయా

అందం, గుణం, ఔదార్యంతో నిండిన ఆమె, కృష్ణుని పై వస్త్రాన్ని లాగుతూ, నవ్వుతూ, మనసులో కోరికతో, కేశవునితో ఇలా చెప్పింది.

ఏహి వీర గృహం యామో న త్వాం త్యక్తుమిహోత్సహే । త్వయోన్మథితచిత్తాయాః ప్రసీద పురుషర్షభ

ఓ వీరా! మనం నా ఇంటికి వెళ్దాం. నిన్ను వదిలిపెట్టడం నాకు అసాధ్యం. నువ్వు నా మనసును ఆకర్షించావు. దయచేసి, పురుషశ్రేష్ఠా, నాపై కృప చూపు.