శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

భవాన్ ప్రవిశతామగ్రే సహయానః పురీం గృహమ్ । వయం త్విహావముచ్యాథ తతో ద్రక్ష్యామహే పురీమ్

మీరు ముందుగా మీ రథంతో కలిసి పట్టణంలోకి, మీ ఇంటికి ప్రవేశించండి. మేము ఇక్కడే ఉండి, తరువాత పట్టణాన్ని చూడడానికి వస్తాము.

శ్రీఅక్రూర ఉవాచ - నాహం భవద్‍భ్యాం రహితః ప్రవేక్ష్యే మథురాం ప్రభో । త్యక్తుం నార్హసి మాం నాథ భక్తం తే భక్తవత్సల

శ్రీఅక్రూరుడు ఇలా అన్నాడు — ప్రభూ! మిమ్మల్ని విడిచిపెట్టి నేను మథురలోకి ప్రవేశించను. భక్తవత్సలుడా! నేను నీ భక్తుడిని, నన్ను విడిచిపెట్టకూడదు.

ఆగచ్ఛ యామ గేహాన్ నః సనాథాన్ కుర్వధోక్షజ । సహాగ్రజః సగోపాలైః సుహృద్‌భిశ్చ సుహృత్తమ

ఓ అచ్యుతా! మీరు మీ అన్నతో, గోపాలతో, మిత్రులతో కలిసి మమ్మల్ని అనుగ్రహించి, మన ఇళ్లకు వచ్చి, వాటిని పవిత్రంగా చేయండి.

పునీహి పాదరజసా గృహాన్నో గృహమేధినామ్ । యచ్ఛౌచేనానుతృప్యన్తి పితరః సాగ్నయః సురాః

మీ పాదధూళితో మా ఇళ్లను పవిత్రం చేయండి. ఆ పవిత్రతతో పితృదేవతలు, అగ్నిదేవతలు, దేవతలు కూడా తృప్తి చెందరు.

అవనిజ్యాఙ్‌ఘ్రియుగలం ఆసీత్ శ్లోక్యో బలిర్మహాన్ । ఐశ్వర్యం అతులం లేభే గతిం చైకాన్తినాం తు యా

మీరు పాదాలను కడిగిన తరువాత, మహాబలిచక్రవర్తి ప్రశంసకు పాత్రుడై, అపూర్వమైన ఐశ్వర్యాన్ని, పరమ భక్తుల గమ్యాన్ని పొందాడు.

ఆపస్తేఽఙ్‌ఘ్ర్యవనేజన్యః త్రీంల్లోకాన్ శుచయోఽపునన్ । శిరసాధత్త యాః శర్వః స్వర్యాతాః సగరాత్మజాః

మీ పాదాలను కడిగిన నీరు మూడు లోకాలను పవిత్రం చేసింది. శివుడు ఆ నీటిని తన తలపై ధరించాడు. సాగరుని కుమారులు ఆ నీటి వల్ల స్వర్గానికి చేరారు.

దేవదేవ జగన్నాథ పుణ్యశ్రవణకీర్తన । యదూత్తమోత్తమఃశ్లోక నారాయణ నమోఽస్తు తే

దేవదేవా! జగన్నాథా! నీ పేరు వినడమూ, కీర్తించడమూ పుణ్యప్రదం. యదువంశంలో ఉత్తముడవు, ఉత్తమమైన శ్లోకాలతో స్తుతింపబడే నారాయణా! నీకు నమస్కారం.

శ్రీభగవనువాచ । ఆయాస్యే భవతో గేహం అహమార్యసమన్వితః । యదుచక్రద్రుహం హత్వా వితరిష్యే సుహృత్ప్రియమ్

శ్రీభగవంతుడు ఇలా అన్నాడు — నేను ఆర్యులతో కలిసి నీ ఇంటికి వస్తాను. యదువంశంలో దుర్మార్గుడిని సంహరించి, నా మిత్రులకు ఆనందాన్ని ఇస్తాను.

శ్రీశుక ఉవాచ - ఏవముక్తో భగవతా సోఽక్రూరో విమనా ఇవ । పురీం ప్రవిష్టః కంసాయ కర్మావేద్య గృహం యయౌ

శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు — ప్రభువు చెప్పిన మాటలు విని, అక్రూరుడు మనసులో బాధతో మథురలోకి ప్రవేశించి, తన పని గురించి కంసునికి చెప్పి, తరువాత తన ఇంటికి వెళ్లిపోయాడు.

అథాపరాహ్నే భగవాన్ కృష్ణః సఙ్‌కర్షణాన్వితః । మథురాం ప్రావిశద్ గోపైః దిదృక్షుః పరివారితః

అప్పుడే, మద్యాహ్న సమయంలో, భగవంతుడు కృష్ణుడు, సంకర్షణుడు తోడుగా, మేతకుర్రాళ్లతో కలిసి, మథురను చూడాలని ఉత్సాహంగా ఉన్నవారితో చుట్టూ ముట్టబడి మథురలోకి ప్రవేశించాడు.

( మిశ్ర ) దదర్శ తాం స్ఫాటికతుఙ్గ గోపుర ద్వారాం బృహద్ హేమకపాటతోరణామ్ । తామ్రారకోష్ఠాం పరిఖాదురాసదాం ఉద్యాన రమ్యోప వనోపశోభితామ్

అతడు ఆ పట్టణాన్ని చూస్తూ, పొడవైన స్ఫటికపు గోపురాలు, పెద్ద బంగారు తలుపులు, తామ్రపు గోడలు, దాటి పోవడానికి కష్టమైన లోతైన కాలువలు, అందమైన తోటలు, చిన్న చిన్న వనాలతో అలంకరించబడినదిగా చూశాడు.

సౌవర్ణశృఙ్‌గాటకహర్మ్యనిష్కుటైః శ్రేణీసభాభిః భవనైరుపస్కృతామ్ । వైదూర్యవజ్రామలనీలవిద్రుమైః ముక్తాహరిద్‌భిర్వలభీషు వేదిషు

ఆ నగరంలో బంగారు కొమ్ములు, మంటపాలు ఉన్న మహాలయాలు, వరుసగా సభమందిరాలు, భవనాలు, వజ్రాలు, నీలమణులు, పగడాలు, ముత్యాలు, పచ్చలు వంటి రత్నాలతో అలంకరించిన మెట్లపైనీ, వేదికలపైనీ అలంకారం కనిపించింది.

జుష్టేషు జాలాముఖరన్ధ్రకుట్టిమేషు ఆవిష్టపారావతబర్హినాదితామ్ । సంసిక్తరథ్యాపణమార్గచత్వరాం ప్రకీర్ణమాల్యాఙ్‌కురలాజతణ్డులామ్

అక్కడ జాలీ కిటికీలు, తలుపులు, నేలలు పావురాలు, నెమళ్లు చేసే శబ్దాలతో నిండిపోయి ఉన్నాయి. వీధులు, బజార్లు, కూడళ్లన్నీ నీళ్లతో చల్లబడి, పూలమాలలు, గంధపు పొడి, అక్షతలతో అలంకరించబడ్డాయి.

ఆపూర్ణకుమ్భైర్దధిచన్దనోక్షితైః ప్రసూనదీపావలిభిః సపల్లవైః । సవృన్దరమ్భాక్రముకైః సకేతుభిః స్వలఙ్‌కృతత్ ద్వారగృహాం సపట్టికైః

పూర్తిగా నిండిన కుంభాలను పెరుగు, గంధంతో పూసి, పూలదండలు, దీపాల వరుసలు, కొత్త ఆకులతో, అరటి చెట్ల సమూహాలతో, పటాకులతో, తలుపులు, ఇళ్లను అందంగా అలంకరించారు.

తాం సమ్ప్రవిష్టౌ వసుదేవనన్దనౌ వృతౌ వయస్యైర్నరదేవవర్త్మనా । ద్రష్టుం సమీయుస్త్వరితాః పురస్త్రియో హర్మ్యాణి చైవారురుహుర్నృపోత్సుకాః

వసుదేవుని ఇద్దరు కుమారులు తమ స్నేహితులతో పాటు రాజమార్గంలో ప్రవేశించగానే, పట్టణంలోని స్త్రీలు వారిని చూడాలని ఉత్సాహంతో పరుగెత్తి వచ్చి, ఆనందంతో భవనాలపైకి ఎక్కారు.

కాశ్చిగ్ విపర్యగ్ధృతవస్త్రభూషణా విస్మృత్య చైకం యుగలేష్వథాపరాః । కృతైకపత్రశ్రవణైకనూపురా నాఙ్‌క్త్వా ద్వితీయం త్వపరాశ్చ లోచనమ్

కొంతమంది స్త్రీలు తొందరలో తమ వస్త్రాలు, ఆభరణాలు తప్పుగా ధరించగా, మరికొందరు పూర్తిగా అలంకరించుకోవడం మర్చిపోయారు. ఎవరో ఒకరు ఒక్క చెవి కుండె, ఒక్క పాదానికి నుపురం మాత్రమే వేసుకున్నారు. ఇంకొందరు ఒక్క కంటికి మాత్రమే కాజలు పెట్టుకున్నారు.

అశ్నన్త్య ఏకాస్తదపాస్య సోత్సవా అభ్యజ్యమానా అకృతోపమజ్జనాః । స్వపన్త్య ఉత్థాయ నిశమ్య నిఃస్వనం ప్రపాయయన్త్యోఽర్భమపోహ్య మాతరః

కొంతమంది భోజనం మద్యలోనే వదిలేసి, పండుగను పక్కన పెట్టి, స్నానం చేయకుండానే వచ్చారు. మరికొందరు నిద్రలో నుంచి లేచి, శబ్దం విని, పిల్లలను పాలిచ్చేలోపే వదిలేసి, తల్లులు కూడా పరుగెత్తి వచ్చారు.

మనాంసి తాసామరవిన్దలోచనః ప్రగల్భలీలాహసితావలోకనైః । జహార మత్తద్విరదేన్ద్రవిక్రమో దృశాం దదచ్ఛ్రీరమణాత్మనోత్సవమ్

కమలాకళ్ళతో, ధైర్యంగా, ఆటపాటలతో చూసే చూపులతో, మృదువైన నవ్వులతో, ఆ స్త్రీల మనసులను కృష్ణుడు మత్తులో ఉన్న ఏనుగు వలె ఆకర్షించాడు. వారి కళ్ళకు ఆనందాన్ని, హృదయాలకు ఉత్సాహాన్ని ఇచ్చాడు.

( వసంతతిలకా ) దృష్ట్వా ముహుః శ్రుతమనుద్రుతచేతసస్తం । తత్ప్రేక్షణోత్స్మితసుధోక్షణలబ్ధమానాః । ఆనన్దమూర్తిముపగుహ్య దృశాత్మలబ్ధం । హృష్యత్త్వచో జహురనన్తమరిన్దమాధిమ్

తన గురించి వినినవారు, మళ్లీ మళ్లీ చూసి, అతని నవ్వు చూపులతో గర్వం కలిగి, ఆనందరూపుడైన కృష్ణుని కన్నులతో ఆలింగనం చేసి, ఆనందంతో ఒళ్లు పులకరించి, తమ బాధలన్నీ మరచిపోయారు.

( అనుష్టుప్ ) ప్రాసాదశిఖరారూఢాః ప్రీత్యుత్ఫుల్లముఖామ్బుజాః । అభ్యవర్షన్ సౌమనస్యైః ప్రమదా బలకేశవౌ

ఆ స్త్రీలు ఆనందంతో ముఖాలు వికసించి, భవనాల పైకప్పులపైకి ఎక్కి, కృష్ణుడు, బలరాముడు మీద మంగళపువ్వులు వర్షించాయి.

దధ్యక్షతైః సోదపాత్రైః స్రగ్గన్ధైరభ్యుపాయనైః । తావానర్చుః ప్రముదితాః తత్ర తత్ర ద్విజాతయః

అక్కడక్కడ ఆనందంగా ఉన్న బ్రాహ్మణులు, పెరుగు, అక్షతలు, నీళ్లపాత్రలు, పూలదండలు, పరిమళ ద్రవ్యాలతో కృష్ణుడు, బలరాముని పూజించారు.

ఊచుః పౌరా అహో గోప్యః తపః కిమచరన్ మహత్ । యా హ్యేతావనుపశ్యన్తి నరలోకమహోత్సవౌ

పట్టణవాసులు ఇలా అన్నారు — ఓహో, ఆ గోపికలు ఎంతటి తపస్సు చేశారో! మనుష్య లోకానికి మహోత్సవమైన ఈ ఇద్దరిని వారు చూడగలుగుతున్నారు.

రజకం కఞ్చిదాయాన్తం రఙ్‌గకారం గదాగ్రజః । దృష్ట్వాయాచత వాసాంసి ధౌతాన్యత్యుత్తమాని చ

అప్పుడు కృష్ణుడు, గదా అనే అన్నయ్యకు పెద్దవాడు, రంగు వేసే ఒక రజకుడిని ఎదురుగా చూస్తూ, అతని దగ్గర మంచి, శుభ్రమైన వస్త్రాలు అడిగాడు.

దేహ్యావయోః సముచితాని అఙ్‌గ వాసాంసి చార్హతోః । భవిష్యతి పరం శ్రేయో దాతుస్తే నాత్ర సంశయః

కృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు — మాకు తగిన మంచి వస్త్రాలు ఇవ్వు. మేము దీనికి అర్హులం. నీవు ఇస్తే గొప్ప మేలు కలుగుతుంది. ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు.

స యాచితో భగవతా పరిపూర్ణేన సర్వతః । సాక్షేపం రుషితః ప్రాహ భృత్యో రాజ్ఞః సుదుర్మదః

ప్రభువు అన్ని విధాలా సంపూర్ణుడై అడిగినా, రాజు సేవకుడు, గర్వంతో, కోపంతో, తక్కువగా మాట్లాడాడు.

ఈదృశాన్యేవ వాసాంసీ నిత్యం గిరివనేచరాః । పరిధత్త కిముద్‌వృత్తా రాజద్రవ్యాణ్యభీప్సథ

అతడు ఇలా అన్నాడు — ఇలాంటి వస్త్రాలు ఎప్పుడూ అడవుల్లో తిరిగే వారికి మాత్రమే. మీరు ఇంత ధైర్యంగా రాజు వస్తువులు ఎందుకు కోరుతున్నారు?

యాతాశు బాలిశా మైవం ప్రార్థ్యం యది జిజీవీషా । బధ్నన్తి ఘ్నన్తి లుమ్పన్తి దృప్తం రాజకులాని వై

పిల్లలారా, మీరు త్వరగా వెళ్లిపోండి. మీరు బతకాలని ఆశిస్తే ఇలాంటి కోరికలు పెట్టకండి. రాజకుటుంబాలు గర్వంతో, బంధిస్తాయి, చంపుతాయి, దోచుకుంటాయి.

ఏవం వికత్థమానస్య కుపితో దేవకీసుతః । రజకస్య కరాగ్రేణ శిరః కాయాదపాతయత్

అలా అతను గొప్పగా మాట్లాడుతుండగా, దేవకీ కుమారుడు కోపంతో, తన చేతితో ఆ రజకుని తల శరీరం నుండి వేరు చేశాడు.

తస్యానుజీవినః సర్వే వాసఃకోశాన్ విసృజ్య వై । దుద్రువుః సర్వతో మార్గం వాసాంసి జగృహేఽచ్యుతః

అతని సహాయకులు అందరూ తమ వస్త్రపు పొట్లాలు వదిలేసి అన్ని దిశలకూ పారిపోయారు. అచ్యుతుడు ఆ వస్త్రాలు తీసుకున్నాడు.