శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

( వసంతతిలకా ) సోఽహం తవాఙ్‌ఘ్ర్యుపగతోఽస్మ్యసతాం దురాపం తచ్చాప్యహం భవదనుగ్రహ ఈశ మన్యే । పుంసో భవేద్ యర్హి సంసరణాపవర్గః త్వయ్యబ్జనాభ సదుపాసనయా మతిః స్యాత్

ప్రభూ! అసాధ్యులకు దొరకని నీ పాదాల వద్దకు నేను వచ్చాను. ఇది కూడా నీ అనుగ్రహమేనని భావిస్తున్నాను. ఓ కమలనాభా! నీకు సదుపాసనతో మనస్సు లగ్నమైతే, మానవుడికి జనన మరణ చక్రం నుండి విముక్తి లభిస్తుంది.

( అనుష్టుప్ ) నమో విజ్ఞానమాత్రాయ సర్వప్రత్యయహేతవే । పురుషేశప్రధానాయ బ్రహ్మణేఽనన్తశక్తయే

శుద్ధ జ్ఞాన స్వరూపుడా! సమస్త నిశ్చయాలకు కారణమైన వాడా! పురుషుడు, ప్రకృతికి అధిపతిగా ఉన్న వాడా! అనంత శక్తి కలిగిన బ్రహ్మా! నీకు నమస్కారం.

నమస్తే వాసుదేవాయ సర్వభూతక్షయాయ చ । హృషీకేశ నమస్తుభ్యం ప్రపన్నం పాహి మాం ప్రభో

వాసుదేవుడా! సమస్త భూతాలను నశింపజేసే వాడా! నీకు నమస్కారం. హృషీకేశా! నేను శరణు వచ్చినవాడిని, నన్ను రక్షించు ప్రభూ!

ఇతి శ్రీమద్‍భాగవతే మహాపురాణే పారమహంస్యాం సంహితాయాం దశమస్కన్ధే పూర్వార్ధే అక్రూరస్తుతిర్నామ చత్వారింశోఽధ్యాయః

ఇలా శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో, పరమహంసులకు ప్రియమైన సంహితలో, పదవ స్కంధంలో, మొదటి భాగంలో, 'అక్రూరుని స్తుతి' అనే నలభైవ చాప్టరు ముగిసింది.

రామకృష్ణయోర్మథురాయాం ప్రవేశః; రజకవధః వాయకమాలాకారయోరనుగ్రహేణం చ శ్రీశుక ఉవాచ - ( అనుష్టుప్ ) స్తువతస్తస్య భగవాన్ దర్శయిత్వా జలే వపుః । భూయః సమాహరత్ కృష్ణో నటో నాట్యమివాత్మనః

శ్రీశుకుడు ఇలా అన్నాడు — అతను భక్తితో స్తుతిస్తూ ఉండగా, భగవంతుడు నీటిలో తన రూపాన్ని చూపించి, ఆ తరువాత నటుడు నాటకం ముగించినట్టు కృష్ణుడు ఆ రూపాన్ని మళ్లీ తీసుకున్నాడు.

సోఽపి చాన్తర్హితం వీక్ష్య జలాద్ ఉన్మజ్జ్య సత్వరః । కృత్వా చావశ్యకం సర్వం విస్మితో రథమాగమత్

ఆ దర్శనం కనబడకపోవడం చూసి, అతడు త్వరగా నీటిలోనుంచి బయటికి వచ్చి, అవసరమైన పనులన్నీ ముగించుకుని, ఆశ్చర్యంతో రథానికి చేరాడు.

తం అపృచ్ఛద్ హృషీకేశః కిం తే దృష్టమివాద్‍భుతమ్ । భూమౌ వియతి తోయే వా తథా త్వాం లక్షయామహే

హృషీకేశుడు అతనిని అడిగాడు — భూమిపై, ఆకాశంలో, లేక నీటిలో ఏ అద్భుతాన్ని చూశావు? నీవు ఇంత ఆశ్చర్యపోయినట్టు కనిపిస్తున్నావు.

శ్రీఅక్రూర ఉవాచ - అద్‍భుతానీహ యావన్తి భూమౌ వియతి వా జలే । త్వయి విశ్వాత్మకే తాని కిం మేఽదృష్టం విపశ్యతః

శ్రీఅక్రూరుడు ఇలా అన్నాడు — భూమి మీద, ఆకాశంలో, నీటిలో ఉన్న అద్భుతాలన్నీ నీలోనే ఉన్నాయి, విశ్వానికి ఆత్మవైన నీవు ఉన్నప్పుడు నాకు తెలియని దేనిని నేను చూడగలను?

యత్రాద్‍భుతాని సర్వాణి భూమౌ వియతి వా జలే । తం త్వానుపశ్యతో బ్రహ్మన్ కిం మే దృష్టమిహాద్‍భుతమ్

ఎక్కడైనా భూమి మీద, ఆకాశంలో, నీటిలో ఉన్న అద్భుతాలన్నీ నీలోనే ఉంటాయి. బ్రహ్మన్, నిన్ను చూస్తున్న నాకు ఇక్కడ ఇంకా ఏ అద్భుతం కనిపించగలదు?

ఇత్యుక్త్వా చోదయామాస స్యన్దనం గాన్దినీసుతః । మథురాం అనయద్ రామం కృష్ణం చైవ దినాత్యయే

ఇలా చెప్పి, గాండినీ కుమారుడు రథాన్ని ముందుకు నడిపించాడు. రోజు ముగిసే సమయానికి రాముడిని, కృష్ణుడిని మథురకు తీసుకెళ్లాడు.

మార్గే గ్రామజనా రాజన్ తత్ర తత్రోపసఙ్‌గతాః । వసుదేవసుతౌ వీక్ష్య ప్రీతా దృష్టిం న చాదదుః

రాజా! మార్గమధ్యంలో గ్రామస్థులు అక్కడక్కడా చేరి, వసుదేవుని కుమారులను చూసి ఎంతో ఆనందించారు. వారు చూపును వారిద్దరిపై నుండి తిప్పుకోలేకపోయారు.

తావద్ వ్రజౌకసస్తత్ర నన్దగోపాదయోఽగ్రతః । పురోపవనమాసాద్య ప్రతీక్షన్తోఽవతస్థిరే

అంతలో వ్రజవాసులు, నందుడు మరియు ఇతర గోపులతో కలిసి, పట్టణపు తోట వద్దకు వచ్చి, ఎదురుచూస్తూ అక్కడ నిలిచారు.

తాన్ సమేత్యాహ భగవాన్ అక్రూరం జగదీశ్వరః । గృహీత్వా పాణినా పాణిం ప్రశ్రితం ప్రహసన్నివ

వారు కలిసినప్పుడు, జగదీశ్వరుడైన భగవంతుడు, అక్రూరుని దగ్గరకు వెళ్లి, అతని差చేతిని తన చేతితో పట్టుకుని, స్నేహంగా నవ్వుతూ పలకరించాడు.

భవాన్ ప్రవిశతామగ్రే సహయానః పురీం గృహమ్ । వయం త్విహావముచ్యాథ తతో ద్రక్ష్యామహే పురీమ్

మీరు ముందుగా మీ రథంతో కలిసి పట్టణంలోకి, మీ ఇంటికి ప్రవేశించండి. మేము ఇక్కడే ఉండి, తరువాత పట్టణాన్ని చూడడానికి వస్తాము.

శ్రీఅక్రూర ఉవాచ - నాహం భవద్‍భ్యాం రహితః ప్రవేక్ష్యే మథురాం ప్రభో । త్యక్తుం నార్హసి మాం నాథ భక్తం తే భక్తవత్సల

శ్రీఅక్రూరుడు ఇలా అన్నాడు — ప్రభూ! మిమ్మల్ని విడిచిపెట్టి నేను మథురలోకి ప్రవేశించను. భక్తవత్సలుడా! నేను నీ భక్తుడిని, నన్ను విడిచిపెట్టకూడదు.

ఆగచ్ఛ యామ గేహాన్ నః సనాథాన్ కుర్వధోక్షజ । సహాగ్రజః సగోపాలైః సుహృద్‌భిశ్చ సుహృత్తమ

ఓ అచ్యుతా! మీరు మీ అన్నతో, గోపాలతో, మిత్రులతో కలిసి మమ్మల్ని అనుగ్రహించి, మన ఇళ్లకు వచ్చి, వాటిని పవిత్రంగా చేయండి.

పునీహి పాదరజసా గృహాన్నో గృహమేధినామ్ । యచ్ఛౌచేనానుతృప్యన్తి పితరః సాగ్నయః సురాః

మీ పాదధూళితో మా ఇళ్లను పవిత్రం చేయండి. ఆ పవిత్రతతో పితృదేవతలు, అగ్నిదేవతలు, దేవతలు కూడా తృప్తి చెందరు.

అవనిజ్యాఙ్‌ఘ్రియుగలం ఆసీత్ శ్లోక్యో బలిర్మహాన్ । ఐశ్వర్యం అతులం లేభే గతిం చైకాన్తినాం తు యా

మీరు పాదాలను కడిగిన తరువాత, మహాబలిచక్రవర్తి ప్రశంసకు పాత్రుడై, అపూర్వమైన ఐశ్వర్యాన్ని, పరమ భక్తుల గమ్యాన్ని పొందాడు.

ఆపస్తేఽఙ్‌ఘ్ర్యవనేజన్యః త్రీంల్లోకాన్ శుచయోఽపునన్ । శిరసాధత్త యాః శర్వః స్వర్యాతాః సగరాత్మజాః

మీ పాదాలను కడిగిన నీరు మూడు లోకాలను పవిత్రం చేసింది. శివుడు ఆ నీటిని తన తలపై ధరించాడు. సాగరుని కుమారులు ఆ నీటి వల్ల స్వర్గానికి చేరారు.

దేవదేవ జగన్నాథ పుణ్యశ్రవణకీర్తన । యదూత్తమోత్తమఃశ్లోక నారాయణ నమోఽస్తు తే

దేవదేవా! జగన్నాథా! నీ పేరు వినడమూ, కీర్తించడమూ పుణ్యప్రదం. యదువంశంలో ఉత్తముడవు, ఉత్తమమైన శ్లోకాలతో స్తుతింపబడే నారాయణా! నీకు నమస్కారం.

శ్రీభగవనువాచ । ఆయాస్యే భవతో గేహం అహమార్యసమన్వితః । యదుచక్రద్రుహం హత్వా వితరిష్యే సుహృత్ప్రియమ్

శ్రీభగవంతుడు ఇలా అన్నాడు — నేను ఆర్యులతో కలిసి నీ ఇంటికి వస్తాను. యదువంశంలో దుర్మార్గుడిని సంహరించి, నా మిత్రులకు ఆనందాన్ని ఇస్తాను.

శ్రీశుక ఉవాచ - ఏవముక్తో భగవతా సోఽక్రూరో విమనా ఇవ । పురీం ప్రవిష్టః కంసాయ కర్మావేద్య గృహం యయౌ

శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు — ప్రభువు చెప్పిన మాటలు విని, అక్రూరుడు మనసులో బాధతో మథురలోకి ప్రవేశించి, తన పని గురించి కంసునికి చెప్పి, తరువాత తన ఇంటికి వెళ్లిపోయాడు.

అథాపరాహ్నే భగవాన్ కృష్ణః సఙ్‌కర్షణాన్వితః । మథురాం ప్రావిశద్ గోపైః దిదృక్షుః పరివారితః

అప్పుడే, మద్యాహ్న సమయంలో, భగవంతుడు కృష్ణుడు, సంకర్షణుడు తోడుగా, మేతకుర్రాళ్లతో కలిసి, మథురను చూడాలని ఉత్సాహంగా ఉన్నవారితో చుట్టూ ముట్టబడి మథురలోకి ప్రవేశించాడు.

( మిశ్ర ) దదర్శ తాం స్ఫాటికతుఙ్గ గోపుర ద్వారాం బృహద్ హేమకపాటతోరణామ్ । తామ్రారకోష్ఠాం పరిఖాదురాసదాం ఉద్యాన రమ్యోప వనోపశోభితామ్

అతడు ఆ పట్టణాన్ని చూస్తూ, పొడవైన స్ఫటికపు గోపురాలు, పెద్ద బంగారు తలుపులు, తామ్రపు గోడలు, దాటి పోవడానికి కష్టమైన లోతైన కాలువలు, అందమైన తోటలు, చిన్న చిన్న వనాలతో అలంకరించబడినదిగా చూశాడు.

సౌవర్ణశృఙ్‌గాటకహర్మ్యనిష్కుటైః శ్రేణీసభాభిః భవనైరుపస్కృతామ్ । వైదూర్యవజ్రామలనీలవిద్రుమైః ముక్తాహరిద్‌భిర్వలభీషు వేదిషు

ఆ నగరంలో బంగారు కొమ్ములు, మంటపాలు ఉన్న మహాలయాలు, వరుసగా సభమందిరాలు, భవనాలు, వజ్రాలు, నీలమణులు, పగడాలు, ముత్యాలు, పచ్చలు వంటి రత్నాలతో అలంకరించిన మెట్లపైనీ, వేదికలపైనీ అలంకారం కనిపించింది.

జుష్టేషు జాలాముఖరన్ధ్రకుట్టిమేషు ఆవిష్టపారావతబర్హినాదితామ్ । సంసిక్తరథ్యాపణమార్గచత్వరాం ప్రకీర్ణమాల్యాఙ్‌కురలాజతణ్డులామ్

అక్కడ జాలీ కిటికీలు, తలుపులు, నేలలు పావురాలు, నెమళ్లు చేసే శబ్దాలతో నిండిపోయి ఉన్నాయి. వీధులు, బజార్లు, కూడళ్లన్నీ నీళ్లతో చల్లబడి, పూలమాలలు, గంధపు పొడి, అక్షతలతో అలంకరించబడ్డాయి.

ఆపూర్ణకుమ్భైర్దధిచన్దనోక్షితైః ప్రసూనదీపావలిభిః సపల్లవైః । సవృన్దరమ్భాక్రముకైః సకేతుభిః స్వలఙ్‌కృతత్ ద్వారగృహాం సపట్టికైః

పూర్తిగా నిండిన కుంభాలను పెరుగు, గంధంతో పూసి, పూలదండలు, దీపాల వరుసలు, కొత్త ఆకులతో, అరటి చెట్ల సమూహాలతో, పటాకులతో, తలుపులు, ఇళ్లను అందంగా అలంకరించారు.

తాం సమ్ప్రవిష్టౌ వసుదేవనన్దనౌ వృతౌ వయస్యైర్నరదేవవర్త్మనా । ద్రష్టుం సమీయుస్త్వరితాః పురస్త్రియో హర్మ్యాణి చైవారురుహుర్నృపోత్సుకాః

వసుదేవుని ఇద్దరు కుమారులు తమ స్నేహితులతో పాటు రాజమార్గంలో ప్రవేశించగానే, పట్టణంలోని స్త్రీలు వారిని చూడాలని ఉత్సాహంతో పరుగెత్తి వచ్చి, ఆనందంతో భవనాలపైకి ఎక్కారు.

కాశ్చిగ్ విపర్యగ్ధృతవస్త్రభూషణా విస్మృత్య చైకం యుగలేష్వథాపరాః । కృతైకపత్రశ్రవణైకనూపురా నాఙ్‌క్త్వా ద్వితీయం త్వపరాశ్చ లోచనమ్

కొంతమంది స్త్రీలు తొందరలో తమ వస్త్రాలు, ఆభరణాలు తప్పుగా ధరించగా, మరికొందరు పూర్తిగా అలంకరించుకోవడం మర్చిపోయారు. ఎవరో ఒకరు ఒక్క చెవి కుండె, ఒక్క పాదానికి నుపురం మాత్రమే వేసుకున్నారు. ఇంకొందరు ఒక్క కంటికి మాత్రమే కాజలు పెట్టుకున్నారు.