శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

పృష్ట్వాథ స్వాగతం తస్మై నివేద్య చ వరాసనమ్ । ప్రక్షాల్య విధివత్ పాదౌ మధుపర్కార్హణమాహరత్

ఆ తర్వాత అతని క్షేమాన్ని అడిగి, అతనికి స్వాగతం పలికి, ఉత్తమ ఆసనం సమర్పించి, విధిప్రకారం అతని పాదాలు కడిగి, మధుపర్కం సమర్పించారు.

నివేద్య గాం చాతిథయే సంవాహ్య శ్రాన్తమాదృతః । అన్నం బహుగుణం మేధ్యం శ్రద్ధయోపాహరద్ విభుః

అతిథికి ఒక ఆవును ఇచ్చి, అలసిపోయిన అతని అవయవాలను ఆదరంగా మర్దనం చేసి, ప్రభువు శ్రద్ధతో, శుద్ధమైన, రుచికరమైన అన్నాన్ని సమృద్ధిగా అందించాడు.

తస్మై భుక్తవతే ప్రీత్యా రామః పరమధర్మవిత్ । మఖవాసైర్గన్ధమాల్యైః పరాం ప్రీతిం వ్యధాత్ పునః

అతను భోజనం చేసిన తర్వాత, ధర్మాన్ని బాగా తెలిసిన రాముడు, యజ్ఞాలలో ఉపయోగించే సుగంధాలు, పూలమాలలతో అతనికి మరింత ప్రేమతో గౌరవం చూపించాడు.

పప్రచ్ఛ సత్కృతం నన్దః కథం స్థ నిరనుగ్రహే । కంసే జీవతి దాశార్హ సౌనపాలా ఇవావయః

నందుడు అతిధిగా ఆదరించి అడిగాడు: 'కంసుడు ఇంకా బతికుండగా, ఇక్కడ దయ లేకుండా మీరు ఎలా ఉన్నారు దాశార్హా? మనం దుర్మార్గుడైన యజమాని చేతిలో ఉన్న గొప్పెల్లాగానే కదా?'

యోఽవధీత్ స్వస్వసుస్తోకాన్ క్రోశన్త్యా అసుతృప్ ఖలః । కిం ను స్విత్తత్ప్రజానాం వః కుశలం విమృశామహే

తన సోదరుల పిల్లలను, వారి తల్లులు విలపిస్తుండగా, చంపిన ఆ దుష్టుడు ఉన్నప్పుడు, మీకు, మీ ప్రజలకు ఎలాంటి శుభం జరుగుతుందో మేము ఆశ్చర్యపోతున్నాం.

ఇత్థం సూనృతయా వాచా నన్దేన సుసభాజితః । అక్రూరః పరిపృష్టేన జహావధ్వపరిశ్రమమ్

ఇలా నందుడు హృదయపూర్వకంగా మాట్లాడగా, అగ్రూరుడు అతని ప్రశ్నలకు సమాధానమిచ్చి, ప్రయాణపు అలసటను మర్చిపోయాడు.

శ్రీకృష్ణబలరామయోర్మథురాయాం ప్రతి ప్రస్థానం విరహకాతర గోపీనాం కరుణోద్‌గారః కాలింద్యాం అక్రూరకర్తృకం భగవద్‌ధామ దర్శనం చ - శ్రీశుక ఉవాచ - ( అనుష్టుప్ ) సుఖోపవిష్టః పర్యఙ్‌కే రమకృష్ణోరుమానితః । లేభే మనోరథాన్ సర్వాన్ పన్పథి యాన్ స చకార హ

శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: రాముడు, కృష్ణుడు గౌరవంగా ఆహ్వానించగా, అగ్రూరుడు మంచంపై సుఖంగా కూర్చొని, ప్రయాణంలో కలిగిన అన్ని కోరికలు నెరవేర్చుకున్నాడు.

కిమలభ్యం భగవతి ప్రసన్నే శ్రీనికేతనే । తథాపి తత్పరా రాజన్ న హి వాఞ్ఛన్తి కిఞ్చన

భగవంతుడు ప్రసన్నుడైతే ఏమి సాధ్యం కాదు? అయినా రాజా, ఆయనకు అంకితమైనవారు ఏదీ కోరుకోరు.

సాయంతనాశనం కృత్వా భగవాన్ దేవకీసుతః । సుహృత్సు వృత్తం కంసస్య పప్రచ్ఛాన్యచ్చికీర్షితమ్

సాయంత్రం భోజనం చేసిన తరువాత, దేవకీ కుమారుడు భగవంతుడు, తన స్నేహితుల దగ్గర కంసుని ప్రవర్తనను, అతని తాజా సంకల్పాలను విచారించాడు.

శ్రీభగవానువాచ - తాత సౌమ్యాగతః కచ్చిత్ స్వాగతం భద్రమస్తు వః । అపి స్వజ్ఞాతిబన్ధూనాం అనమీవమనామయమ్

భగవంతుడు ఇలా అన్నాడు: 'ప్రియమైనవాడా, మృదువైన అగ్రూరా, స్వాగతం! మీకు శుభం కలగాలి. మీ బంధువులు, స్నేహితులందరికీ ఆరోగ్యం, శాంతి ఉందా?'

కిం ను నః కుశలం పృచ్ఛే ఏధమానే కులామయే । కంసే మాతులనామ్న్యఙ్‌గ స్వానాం నస్తత్ప్రజాసు చ

'మన కుటుంబం బాధపడుతుంటే, కంసుడు మన మామగా పాలించుతుంటే, మనకు శుభం గురించి ఎలా అడగగలను?'

అహో అస్మదభూద్ భూరి పిత్రోర్వృజినమార్యయోః । యద్ధేతోః పుత్రమరణం యద్ధేతోర్బన్ధనం తయోః

'అయ్యో, మా వల్ల మా తల్లిదండ్రులకు ఎన్నో కష్టాలు వచ్చాయి. మా కారణంగా వారి కుమారులు చనిపోయారు, మా వల్లే వారు బంధించబడ్డారు.'

దిష్ట్యాద్య దర్శనం స్వానాం మహ్యం వః సౌమ్య కాఙ్‌క్షితమ్ । సఞ్జాతం వర్ణ్యతాం తాత తవాగమనకారణమ్

'ఈ రోజు నా మనుషులను చూడటం నా కోరిక నెరవేరినట్టయింది, దయతో వచ్చినవాడా. నీవు ఎందుకు వచ్చావో చెప్పు.'

శ్రీశుక ఉవాచ - పృష్టో భగవతా సర్వం వర్ణయామాస మాధవః । వైరానుబన్ధం యదుషు వసుదేవవధోద్యమమ్

శుకుడు ఇలా అన్నాడు: భగవంతుడు అడిగినప్పుడు, మాధవుడు యాదవుల మధ్య శత్రుత్వాన్ని, వసుదేవుని హత్యకు కంసుడు చేసిన ప్రయత్నాన్ని వివరంగా చెప్పాడు.

యత్సన్దేశో యదర్థం వా దూతః సమ్ప్రేషితః స్వయమ్ । యదుక్తం నారదేనాస్య స్వజన్మానకదున్దుభేః

తాను దూతగా ఎందుకు పంపించబడ్డాడో, నారదుడు కంసునికి అనకదుండు బి కుమారుని జననం గురించి ఏమి చెప్పాడో అగ్రూరుడు వివరంగా వివరించాడు.

శ్రుత్వాక్రూరవచః కృష్ణో బలశ్చ పరవీరహా । ప్రహస్య నన్దం పితరం రాజ్ఞా దిష్టం విజజ్ఞతుః

అగ్రూరుడు చెప్పిన మాటలు విని, శత్రువులను సంహరించే కృష్ణుడు, బలరాముడు చిరునవ్వుతో నందుడికి, తమ తండ్రికి, రాజు ఆజ్ఞను తెలియజేశారు.

గోపాన్ సమాదిశత్ సోఽపి గృహ్యతాం సర్వగోరసః । ఉపాయనాని గృహ్ణీధ్వం యుజ్యన్తాం శకటాని చ

అప్పుడు ఆయన గొప్పెల్లకు ఇలా ఆదేశించాడు: 'అన్ని పాలు, పాల పదార్థాలు సేకరించండి. ఇచ్చే కానుకలు సిద్ధం చేసుకోండి. బండ్లను జోడించండి.'

యాస్యామః శ్వో మధుపురీం దాస్యామో నృపతే రసాన్ । ద్రక్ష్యామః సుమహత్పర్వ యాన్తి జానపదాః కిల । ఏవమాఘోషయత్క్షత్రా నన్దగోపః స్వగోకులే

'రేపు మనం మధుర నగరానికి వెళ్దాం, రాజుకు మన ఉత్పత్తులు సమర్పిద్దాం, గొప్ప పండుగను చూద్దాం. గ్రామాల నుంచి అందరూ వస్తున్నారట.' అని నందగోపుడు తన ఊరిలో ప్రకటించాడు.

గోప్యస్తాస్తద్ ఉపశ్రుత్య బభూవుర్వ్యథితా భృశమ్ । రామకృష్ణౌ పురీం నేతుం అక్రూరం వ్రజమాగతమ్

ఇది విని, గోపికలు చాలా బాధపడ్డారు. ఎందుకంటే అగ్రూరుడు రాముడు, కృష్ణుణ్ని పట్టణానికి తీసుకెళ్లడానికి వ్రజకు వచ్చినాడు.

కాశ్చిత్ తత్కృతహృత్తాప శ్వాసమ్లానముఖశ్రియః । స్రంసద్‌దుద్దుకూలవలయ కేశగ్రంథ్యశ్చ కాశ్చన

కొంతమంది గోపికలు ఈ వార్త విని మనసు బాధతో, ఊపిరి పీల్చుతూ ముఖం మసకబారిపోయింది; మరికొందరు వస్త్రాలు, గాజులు, జడలు సడలిపోయాయి.

అన్యాశ్చ తదనుధ్యాన నివృత్తాశేషవృత్తయః । నాభ్యజానన్ ఇమం లోకం ఆత్మలోకం గతా ఇవ

ఇంకొంతమంది గోపికలు ఆయనను ఆలోచిస్తూ, తమ పనులన్నీ మానేశారు. ఈ లోకాన్ని మరిచి, తమ అంతర్లోకంలో లీనమయ్యారు.

స్మరన్త్యశ్చాపరాః శౌరేః అనురాగస్మితేరితాః । హృదిస్పృశశ్చిత్రపదా గిరః సంముముహుః స్త్రియః

మరికొన్ని స్త్రీలు శౌరి యొక్క ప్రేమతో కూడిన చిరునవ్వులు, మధురమైన మాటలను గుర్తు చేసుకుంటూ, ఆ హృదయాన్ని తాకే ఆకర్షణీయమైన మాటల వల్ల మైమరచిపోయారు.

గతిం సులలితాం చేష్టాం స్నిగ్ధహాసావలోకనమ్ । శోకాపహాని నర్మాణి ప్రోద్దామచరితాని చ

ఆయన నడకలోని అందం, చేతుల కదలికలు, ప్రేమతో నవ్వుతూ చూసిన చూపులు, మనసు హరించే సరదా మాటలు, ఆటపాటలు—ఇవి అన్నీ వారు మరిచిపోలేక గుర్తు చేసుకున్నారు.

చిన్తయన్త్యో ముకున్దస్య భీతా విరహకాతరాః । సమేతాః సఙ్‌ఘశః ప్రోచుః అశ్రుముఖ్యోఽచ్యుతాశయాః

ముకుందుని గురించి ఆలోచిస్తూ, విడిపోవడం వల్ల భయంతో, బాధతో ఉన్న ఆ స్త్రీలు, కన్నీళ్లతో కూడిన ముఖాలతో, గుంపులుగా చేరి, హృదయం అచ్యుతునిపై నిలిపి మాట్లాడారు.

శ్రీగోప్య ఊచుః - ( మిశ్ర ) అహో విధాతస్తవ న క్వచిద్ దయా సంయోజ్య మైత్ర్యా ప్రణయేన దేహినః । తాంశ్చాకృతార్థాన్ వియునఙ్‌క్ష్యపార్థకం విక్రీడితం తేఽర్భకచేష్టితం యథా

గోపికలు అన్నారు— ఓ సృష్టికర్తా! నీవెంత దయలేనివాడివో! ప్రాణులకు స్నేహం, ప్రేమ కలిపి, వారి కోరికలు తీరకముందే వేరు చేస్తావు. పిల్లల ఆటబొమ్మలను తీసుకుపోయినట్టు, మనల్ని విడదీస్తావు.

యస్త్వం ప్రదర్శ్యాసితకున్తలావృతం ముకున్దవక్త్రం సుకపోలమున్నసమ్ । శోకాపనోదస్మితలేశసున్దరం కరోషి పారోక్ష్యమసాధు తే కృతమ్

నీవు మాకు మధురమైన నల్ల జుట్టుతో, అందమైన కళ్లతో, నవ్వుతో మనసు దోచే ముకుందుని ముఖాన్ని చూపించావు. ఇప్పుడు ఆయనను దూరం చేశావు. ఇది నీకు తగిన పని కాదు.

క్రూరస్త్వమక్రూరసమాఖ్యయా స్మ నః చక్షుర్హి దత్తం హరసే బతాజ్ఞవత్ । యేనైకదేశేఽఖిలసర్గసౌష్ఠవం త్వదీయమద్రాక్ష్మ వయం మధుద్విషః

నీవు నిజంగా క్రూరుడవే! అక్రూరుడు అనే పేరు నీకే సరిపోతుంది. మనకు చూపు ఇచ్చి, మధుద్విష్ యొక్క అందాన్ని చూపించావు. ఇప్పుడు దాన్ని దొంగిలించావు. ఇది ఎంత దయలేని పని!

న నన్దసూనుః క్షణభఙ్‌గసౌహృదః సమీక్షతే నః స్వకృతాతురా బత । విహాయ గేహాన్ స్వజనాన్ తాన్ పతీన్ తద్దాస్యమద్ధోపగతా నవప్రియః

నందుని కుమారుడు మనపై ప్రేమ చూపించే వాడే కాదు. మనమే చేసిన పాపాల వల్ల బాధపడుతూ ఉన్నా, ఆయన మనల్ని చూడడం లేదు. ఇల్లూ, బంధువులూ, భర్తలూ వదిలి, ఆయన సేవ కోసం వచ్చాం. కానీ ఆయన కొత్త ప్రియురాళ్లను కనుగొన్నాడు.

సుఖం ప్రభాతా రజనీయమాశిషః సత్యా బభూవుః పురయోషితాం ధ్రువమ్ । యాః సంప్రవిష్టస్య ముఖం వ్రజస్పతేః పాస్యన్త్యపాఙ్‌గోత్ కలితస్మితాసవమ్

ఆ పట్టణపు స్త్రీలకు ఈ రాత్రి ఎంతో సుఖంగా గడిచింది. వారి కోరికలు నెరవేరాయి. ఎందుకంటే, వ్రజపతిని చూసే అదృష్టం వారికి లభించింది. ఆయన ప్రవేశించే వేళ, ఆయన పక్క చూపులలోని నవ్వు అమృతాన్ని వారు ఆస్వాదించగలుగుతారు.