శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

( మిశ్ర ) విశుద్ధవిజ్ఞానఘనం స్వసంస్థయా సమాప్తసర్వార్థమమోఘవాఞ్ఛితమ్ । స్వతేజసా నిత్యనివృత్తమాయా గుణప్రవాహం భగవన్తమీమహి

మేము స్వచ్ఛమైన జ్ఞానంతో నిండిన, తన స్వరూపంలో స్థిరమైన, అన్ని కార్యాలు పూర్తిచేసుకున్న, ఆశలు ఎప్పుడూ ఫలించే, తన తేజస్సుతో ఎప్పుడూ మాయకు అతీతుడైన, గుణాల ప్రవాహానికి మూలమైన భగవంతుణ్ణి ధ్యానిస్తాము.

త్వామీశ్వరం స్వాశ్రయమాత్మమాయయా వినిర్మితాశేషవిశేషకల్పనమ్ । క్రీడార్థమద్యాత్తమనుష్యవిగ్రహం నతోఽస్మి ధుర్యం యదువృష్ణిసాత్వతామ్

నీ స్వమాయతో అన్ని భేదాలను సృష్టించిన, లీలకోసం మానవ రూపాన్ని ధరించిన, యదువంశీయులలో అగ్రగణ్యుడైన ప్రభువా! నిన్ను నేను వందనాలు చేస్తున్నాను.

శ్రీశుక ఉవాచ - ( అనుష్టుప్ ) ఏవం యదుపతిం కృష్ణం భాగవతప్రవరో మునిః । ప్రణిపత్యాభ్యనుజ్ఞాతో యయౌ తద్దర్శనోత్సవః

శ్రీశుకుడు ఇలా అన్నాడు — యదుపతిగా ఉన్న కృష్ణుని ముందు నమస్కరించి, ఆయన అనుమతి తీసుకున్న ఆ మహర్షి, ఆ దర్శనానందంతో అక్కడినుంచి బయలుదేరాడు.

భగవానపి గోవిన్దో హత్వా కేశినమాహవే । పశూనపాలయత్ పాలైః ప్రీతైర్వ్రజసుఖావహః

ఆ భగవంతుడు అయిన గోవిందుడు యుద్ధంలో కేశిని సంహరించి, ఆనందంగా ఉన్న గోపులతో కలిసి పశువులను మేత పెట్టి, వ్రజకు సంతోషాన్ని చేకూర్చాడు.

ఏకదా తే పశూన్ పాలాఃన్ చారయన్తోఽద్రిసానుషు । చక్రుర్నిలాయనక్రీడాః చోరపాలాపదేశతః

ఒకసారి ఆ గోపులు పశువులను కొండపై మేత పెట్టిస్తూ, కొందరు దొంగలు, ఇంకొందరు రక్షకులుగా వేషాలు వేసుకుని దాగుడు మూత ఆట ఆడారు.

తత్రాసన్కతిచిచ్చోరాః పాలాశ్చ కతిచిన్నృప । మేషాయితాశ్చ తత్రైకే విజహ్రురకుతోభయాః

అక్కడ కొందరు దొంగలుగా, మరికొందరు గోపులుగా, ఇంకొందరు గొర్రెలుగా నటిస్తూ, అందరూ భయభ్రాంతులు లేకుండా ఆనందంగా ఆడుకున్నారు.

మయపుత్రో మహామాయో వ్యోమో గోపాలవేషధృక్ । మేషాయితానపోవాహ ప్రాయశ్చోరాయితో బహూన్

మాయపుత్రుడైన వ్యోమాసురుడు గోపురూపంలో వచ్చి, గొర్రెల నాయకుడిగా నటిస్తూ, దొంగలుగా ఉన్న వారిని చాలామందిని తీసుకెళ్లాడు.

గిరిదర్యాం వినిక్షిప్య నీతం నీతం మహాసురః । శిలయా పిదధే ద్వారం చతుఃపఞ్చావశేషితాః

ఆ మహాసురుడు వారిని కొండ గుహలోకి తీసుకెళ్లి, నలుగురు ఐదుగురు మినహా అందరినీ లోపల వేసి, గుహ ద్వారాన్ని పెద్ద రాయితో మూసివేశాడు.

తస్య తత్కర్మ విజ్ఞాయ కృష్ణః శరణదః సతామ్ । గోపాన్ నయన్తం జగ్రాహ వృకం హరిరివౌజసా

ఆ పని తెలుసుకున్న కృష్ణుడు, సద్గుణులకి ఆశ్రయం ఇచ్చేవాడు, ఆ గోపులను తీసుకెళ్తున్న వ్యోమాసురుణ్ణి సింహం నక్కను పట్టినట్టు పట్టుకున్నాడు.

స నిజం రూపమాస్థాయ గిరీన్ద్రసదృశం బలీ । ఇచ్ఛన్ విమోక్తుమాత్మానం నాశక్నోద్ గ్రహణాతురః

ఆ రాక్షసుడు తన అసలు రూపాన్ని, కొండంత బలమైనదిగా మార్చుకుని తప్పించుకోవాలని యత్నించినా, కృష్ణుడి బలానికి లోబడి తప్పించుకోలేకపోయాడు.

తం నిగృహ్యాచ్యుతో దోర్భ్యాం పాతయిత్వా మహీతలే । పశ్యతాం దివి దేవానాం పశుమారమమారయత్

అచ్యుతుడు తన చేతులతో అతన్ని బలంగా పట్టుకుని నేలపై పడగొట్టి, ఆకాశంలో దేవతలు చూస్తుండగా, పశువులను హత్య చేసిన వ్యోమాసురుణ్ణి సంహరించాడు.

గుహాపిధానం నిర్భిద్య గోపాన్ నిఃసార్య కృచ్ఛ్రతః । స్తూయమానః సురైర్గోపైః ప్రవివేశ స్వగోకులమ్

ఆ గుహ ద్వారాన్ని పగలగొట్టి, కష్టపడి గోపులను బయటకు తీసి, దేవతలు గోపులు స్తుతిస్తూ ఉండగా, తన వ్రజలోకి ప్రవేశించాడు.

ఇతి శ్రీమద్‍భాగవతే మహాపురాణే పారమహంస్యాం సంహితాయాం దశమస్కన్ధే పూర్వార్ధే వ్యోమాసురవధో నామ సప్తత్రింశోఽధ్యాయః

ఇలా పరమహంసులకు ఉపదేశంగా ఉన్న శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో, పది స్కంధంలో, మొదటి భాగంలో, వ్యోమాసుర వధ అనే ముప్పై ఏడవ అధ్యాయం ముగిసింది.

కంసాజ్ఞయా రామకృష్ణౌ మథురాం ఆనేతుం అక్రూరస్య నన్దగోకులం ప్రతి గమనం తత్ర రామకృష్ణద్వారా తస్య సత్కారశ్చ - శ్రీశుక ఉవాచ - ( అనుష్టుప్ ) అక్రూరోఽపి చ తాం రాత్రిం మధుపుర్యాం మహామతిః । ఉషిత్వా రథమాస్థాయ ప్రయయౌ నన్దగోకులమ్

శ్రీశుకుడు ఇలా అన్నాడు — అగ్రజ్ఞాని అయిన అక్రూరుడు ఆ రాత్రి మధురలో గడిపి, ఉదయం తన రథంపై ఎక్కి నందగోకులానికి బయలుదేరాడు.

గచ్ఛన్ పథి మహాభాగో భగవత్యమ్బుజేక్షణే । భక్తిం పరాముపగత ఏవమేతదచిన్తయత్

ఆయన మార్గంలో ప్రయాణిస్తూ, కమలలోచనుడైన భగవంతునిపై పరమభక్తి కలిగి, ఇలా ఆలోచించాడు.

కిం మయాఽఽచరితం భద్రం కిం తప్తం పరమం తపః । కిం వాథాప్యర్హతే దత్తం యద్ ద్రక్ష్యామ్యద్య కేశవమ్

నేను ఏ శుభకార్యం చేసాను? ఏ తపస్సు చేశాను? లేక ఏ దానం చేశాను? ఇవన్నీ వల్లేనా ఈ రోజు నేను కేశవుని దర్శించబోతున్నాను?

మమైతద్ దుర్లభం మన్యే ఉత్తమఃశ్లోకదర్శనమ్ । విషయాత్మనో యథా బ్రహ్మ కీర్తనం శూద్రజన్మనః

ఇంత గొప్ప కీర్తి గల భగవంతుని దర్శనం నాకు చాలా అరుదైనదని భావిస్తున్నాను. ఎలా అంటే, ఇంద్రియాలకు లోబడి, శూద్రునిగా జన్మించినవాడికి బ్రహ్మను స్మరించటం ఎంత అరుదో, నాకు కూడా అలానే.

మైవం మమాధమస్యాపి స్యాదేవాచ్యుతదర్శనమ్ । హ్రియమాణః కలనద్యా క్వచిత్తరతి కశ్చన

నన్నంటూ ఎంత పతితుడైనా, నాకు అచ్యుతుని దర్శనం దక్కకపోవడం జరగకూడదు. కాలనదిలో కొట్టుకుపోతున్నవాడికూడా ఎప్పుడో ఒకసారి దాటి పోయే అవకాశం కలుగుతుంది.

మమాద్యామఙ్‌గలం నష్టం ఫలవాంశ్చైవ మే భవః । యన్నమస్యే భగవతో యోగిధ్యేయాంఘ్రిపఙ్‌కజమ్

ఈ రోజు నా దురదృష్టం పోయింది, నా జన్మ ఫలించిందని అనిపిస్తోంది. ఎందుకంటే నేను యోగులు ధ్యానం చేసే భగవంతుని పద్మపాదాలకు నమస్కరిస్తున్నాను.

( మిశ్ర ) కంసో బతాద్యాకృత మేఽత్యనుగ్రహం ద్రక్ష్యేఽఙ్‌ఘ్రిపద్మం ప్రహితోఽమునా హరేః । కృతావతారస్య దురత్యయం తమః పూర్వేఽతరన్ యన్నఖమణ్డలత్విషా

ఈ రోజు కంసుడు నాకు గొప్ప దయ చూపాడు. ఎందుకంటే హరిదేవుడు అవతరించి, ప్రాచీనులు దాటి పోలేని అంధకారాన్ని తన పాదనఖాల వెలితో తొలగించిన ఆ పద్మపాదాలను నేను చూడబోతున్నాను.

యదర్చితం బ్రహ్మభవాదిభిః సురైః శ్రియా చ దేవ్యా మునిభిః ససాత్వతైః । గోచారణాయానుచరైశ్చరద్‌వనే యద్‍గోపికానాం కుచకుఙ్‌కుమాఙ్‌కితమ్

బ్రహ్మ, శివుడు, ఇతర దేవతలు, లక్ష్మిదేవి, మునులు, సాత్వతులు ఆ పాదాలను పూజించారు. ఆ పాదాలు సఖులతో పాటు అడవిలో గోవులను మేపుతూ తిరుగుతాయి. గోపికల వక్షోజాల కుంకుమతో అలంకరించబడ్డాయి.

ద్రక్ష్యామి నూనం సుకపోలనాసికం స్మితావలోకారుణకఞ్జలోచనమ్ । ముఖం ముకున్దస్య గుడాలకావృతం ప్రదక్షిణం మే ప్రచరన్తి వై మృగాః

నిజంగా, ముకుందుని అందమైన చెక్కలు, ముక్కు, నవ్వుతో కూడిన చూపులు, అరుణవర్ణపు కమలకళ్ళు, వంకర జుట్టుతో ఉన్న ముఖాన్ని నేను చూడబోతున్నాను. ఆ చుట్టూ జింకలు ప్రదక్షిణగా తిరుగుతుంటాయి.

అప్యద్య విష్ణోర్మనుజత్వమీయుషో భారావతారాయ భువో నిజేచ్ఛయా । లావణ్యధామ్నో భవితోపలమ్భనం మహ్యం న న స్యాత్ ఫలమఞ్జసా దృశః

ఈ రోజు నా కళ్ళకు నిజంగా ఫలితం దక్కుతుందేమో. భూమికి భారాన్ని తీయడానికి తన ఇష్టంతో మానవ రూపంలో వచ్చిన, అందాల నిలయమైన విష్ణువును నేను ప్రత్యక్షంగా చూడబోతున్నాను.

య ఈక్షితాహంరహితోఽప్యసత్సతోః స్వతేజసాపాస్తతమోభిదాభ్రమః । స్వమాయయాఽఽత్మన్ రచితైస్తదీక్షయా ప్రాణాక్షధీభిః సదనేష్వభీయతే

నేను చూడబోయే ఆయనకు అహంకారం, ద్వంద్వాలు లేవు. తన తేజంతో అజ్ఞానాంధకారాన్ని తొలగిస్తాడు. తన మాయతో ప్రాణం, ఇంద్రియాలు, బుద్ధి ద్వారా జీవుల ఇళ్లలో ఆయన దర్శనమిస్తాడు.

యస్యాఖిలామీవహభిః సుమఙ్‌గలైః వాచో విమిశ్రా గుణకర్మజన్మభిః । ప్రాణన్తి శుమ్భన్తి పునన్తి వై జగత్ యాస్తద్విరక్తాః శవశోభనా మతాః

ఆయన మాటలు, కల్యాణ లక్షణాలు, కర్మలు, జన్మతో కలిసినవి, సమస్త దురదృష్టాన్ని తొలగిస్తాయి. లోకాన్ని ప్రాణం పోసి, పవిత్రం చేస్తాయి. వాటిని పట్టించుకోని వారు అందమైన శవాలే అనిపిస్తారు.

స చావతీర్ణః కిల సత్వతాన్వయే స్వసేతుపాలామరవర్యశర్మకృత్ । యశో వితన్వన్ వ్రజ ఆస్త ఈశ్వరో గాయన్తి దేవా యదశేషమఙ్‌గలమ్

ఆయన సాత్వత వంశంలో అవతరించి, స్వస్థలాలను కాపాడే ఉత్తమ దేవతలకు ఆనందాన్ని ఇచ్చాడు. తన కీర్తిని వ్యాప్తి చేస్తూ వ్రజలో నివసిస్తున్నాడు. అక్కడ దేవతలు ఆయన మంగళకరమైన కర్మలను పాడుతుంటారు.

తం త్వద్య నూనం మహతాం గతిం గురుం త్రైలోక్యకాన్తం దృశిమన్మహోత్సవమ్ । రూపం దధానం శ్రియ ఈప్సితాస్పదం ద్రక్ష్యే మమాసన్నుషసః సుదర్శనాః

ఈ రోజు నేను తప్పక ఆయనను చూస్తాను. మహనీయుల గమ్యం, గురువు, మూడువెళ్లులకూ ప్రియమైనవాడు, కళ్లకే పండుగ, లక్ష్మిదేవి కోరుకునే రూపాన్ని ధరించిన ఆయనను ఉదయాన్నే నా కళ్లతో దర్శించబోతున్నాను.

అథావరూఢః సపదీశయో రథాత్ ప్రధానపుంసోశ్చరణం స్వలబ్ధయే । ధియా ధృతం యోగిభిరప్యహం ధ్రువం నమస్య ఆభ్యాం చ సఖీన్ వనౌకసః

ఆయన ప్రభువుతో కలిసి రథం నుండి దిగినప్పుడు, యోగులు మనసులో ధ్యానం చేసే ఆ పాదాలను నేను పొందుతాను. నేను, ఆయన స్నేహితులు, అడవి నివాసులు అందరం ఆ పాదాలకు నమస్కరిస్తాం.

అప్యఙ్‌ఘ్రిమూలే పతితస్య మే విభుః శిరస్యధాస్యన్ నిజహస్తపఙ్‌కజమ్ । దత్తాభయం కాలభుజాఙ్‌గరంహసా ప్రోద్వేజితానాం శరణైషిణాం ణృనామ్

నాకు అదృష్టం ఉంటే, ఆయన పాదాల దగ్గర పడిపోయిన నాపై తన కమలహస్తాన్ని పెట్టి, కాలసర్ప భయంతో వణికే శరణార్థులకు భయమును పోగొట్టి రక్షణను ప్రసాదిస్తాడు.