శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

(ఇంద్రవజ్రా) భక్తేషు గోవిన్దసరూపకర్త్రీ ప్రేమైకధర్త్రీ భవరోగహన్త్రీ । సా త్వం చ తిష్ఠస్వ సుధైర్యసంశ్రయా నిరంతరం వైష్ణవమానసాని

'ఓ భక్తీ! భక్తులలో నీవు గోవిందుని రూపాలను కలిగించేవాడివి, ప్రేమను నిలిపే వాడివి, సంసారవ్యాధిని పోగొట్టే వాడివి. అందువల్ల నీవు ధైర్యంగా ఎప్పుడూ వైష్ణవుల హృదయాల్లో నివసించు.'

(ఉపేంద్రవజ్రా) తతోఽపి దోషాః కలిజా ఇమే త్వాం ద్రష్టుం న శక్తాః ప్రభవోఽపి లోకే । ఏవం తదాజ్ఞావసరేఽపి భక్తిః తదా నిషణ్ణా హరిదాసచిత్తే

అందువల్ల, కలియుగ దోషాలు నిన్ను చూడలేవు, వాటి శక్తి లోకంలో ప్రభావించదు. ఆ విధంగా, ఆజ్ఞతో భక్తి హరిదాసుల హృదయాల్లో స్థిరమైంది.

(మాలినీ) సకలభువనమధ్యే నిర్ధనాస్తేఽపి ధన్యా నివసతి హృది యేషాం శ్రీహరేర్భక్తిరేకా । హరిరపి నిజలోకం సర్వథాతో విహాయ ప్రవిశతి హృది తేషాం భక్తిసూత్రోపనద్ధః

ఈ లోకాలన్నిటిలో దరిద్రులు అయినా, ఎవరి హృదయంలో శ్రీహరికి భక్తి ఒక్కటే ఉంటే వారు నిజంగా ధన్యులు. ఎందుకంటే, హరిదేవుడు తన స్వస్థలాన్ని వదిలిపెట్టి, భక్తిసూత్రంతో బంధింపబడి వారి హృదయాల్లో ప్రవేశిస్తాడు.

(వసంతతిలకా) బ్రూమోఽద్య తే కిమధికం మహమానమేవం బ్రహ్మాత్మకస్య భువి భాగవతాభిధస్య । యత్సంశ్రయాత్ నిగదితే లభతే సువక్తా శ్రోతాపి కృష్ణసమతామలమన్యధర్మైః

భూమిపై బ్రహ్మస్వరూపుడై భాగవతుడని పిలవబడే వాడి మహిమను మేము ఇంకా ఏమి చెప్పగలం? అతని ఆశ్రయంతో, అతని మాటలు చెప్పేవారికీ వినేవారికీ, ఇతర ధర్మాలతో లభించని కృష్ణసమత్వం సంపూర్ణంగా లభిస్తుంది.

శ్రీమద్‌భాగవతమాహాత్మ్యమ్ - చతుర్థోఽధ్యాయః సప్తాహకథాయాం భగవతః ప్రాదుర్భావః, గోకర్ణోపాఖ్యానారమ్భశ్చ సూత ఉవాచ - (అనుష్టుప్) అథ వైష్ణవచిత్తేషు దృష్ట్వా భక్తిం అలౌకికీమ్ । నిజలోకం పరిత్యజ్య భగవాన్ భక్తవత్సలః

సూతుడు చెప్పాడు: అప్పుడు వైష్ణవుల హృదయాల్లో అపూర్వమైన భక్తిని చూసి, భక్తులకు అత్యంత అనురాగి అయిన భగవంతుడు తన స్వస్థలాన్ని వదిలాడు.

వనమాలీ ఘనశ్యామః పీతవాసా మనోహరః । కాఞ్చీకలాపరుచిరో లసన్ ముకుటకుణ్డలః

వనమాల ధరించి, మేఘశ్యాముడై, పీతాంబరంతో, అందంగా, బంగారు మెడబెళ్తో, మెరిసే మకుటం, కుండలాలతో అలంకరించబడి ఉన్నాడు.

త్రిభఙ్‌గలలితశ్చారు కౌస్తుభేన విరాజితః । కోటిమన్మథలావణ్యో హరిచన్దనచర్చితః

మూడు వంకరలతో సుందరంగా నిలబడి, కౌస్తుభమణితో అలంకరించబడి, కోటి మన్మథుల కంటే అందంగా, హరిచందనాన్ని పూసుకున్నాడు.

పరమానన్ద చిన్మూర్తిః మధురో మురలీధరః । ఆవివేశ స్వభక్తానాం హృదయాని అమలాని చ

పరమానందమయమైన, చైతన్యరూపుడైన, మధురమైన, మురళీధరుడై, తన భక్తుల పవిత్ర హృదయాల్లో ప్రవేశించాడు.

వైకుణ్ఠవాసినో యే చ వైష్ణవా ఉద్ధవాదయః । తత్కథాశ్రవణార్థం తే గూఢరూపేణ సంస్థితాః

వైకుంఠంలో నివసించే వారు, ఉద్ధవుడు మొదలైన వైష్ణవులు, ఈ కథలు వినేందుకు ఇక్కడ రహస్యంగా రూపాలు ధరించి ఉన్నారు.

తదా జయజయారావో రసపుష్టిరలౌకికీ । చూర్ణప్రసూన వృష్టిశ్చ ముహుః శంఖరవోఽప్యభూత్

ఆ సమయంలో 'జయ జయ' అనే నినాదాలు మార్మోగాయి, అసాధారణమైన ఆనందం పుట్టింది, పుష్పధూళి వర్షం పడి, శంఖనాదం కూడా పలికింది.

తత్ సభాసంస్థితానాం చ దేహగేహాత్మవిస్మృతిః । దృష్ట్వా చ తన్మయావస్థాం నారదో వాక్యమబ్రవీత్

ఆ సభలో కూర్చున్నవారికి శరీరం, ఇల్లు, ఆత్మ అన్న భావన మరిచిపోయింది; వాళ్లంతా ఆ స్థితిలో లీనమై ఉన్నదాన్ని చూసి నారదుడు ఇలా అన్నాడు.

(వంశస్థ) అలౌకికోఽయం మహిమా మునీశ్వరాః సప్తాహజన్యోఽద్య విలోకితో మయా । మూఢాః శఠా యే పశుపక్షిణోఽత్ర సర్వేఽపి నిష్పాపతమా భవన్తి

మహర్షులారా! ఈ అద్భుతమైన మహిమను నేను ఈ రోజు చూశాను, ఇది ఏడురోజుల యజ్ఞం వల్ల కలిగింది. ఇక్కడ ఉన్న అజ్ఞానులు, మోసగాళ్లు, జంతువులు, పక్షులు కూడా పాపరహితులవుతున్నారు.

(ఉపేంద్రవజ్రా) అతో నృలోకే నను నాస్తి కించిత్ చిత్తస్య శోధాయ కలౌ పవిత్రమ్ । అఘౌఘవిధ్వంసకరం తథైవ కథాసమానం భువి నాస్తి చాన్యత్

కలియుగంలో మనుష్య లోకంలో మనసును పవిత్రం చేసేది, పాపాలను నశింపజేసేది ఈ కథల వినికిడి కన్నా మిగతా ఏదీ లేదు.

(ఇంద్రవజ్రా) కే కే విశుద్ధ్యన్తి వదన్తు మహ్యం సప్తాహయజ్ఞేన కథామయేన । కృపాలుభిర్లోకహితం విచార్య ప్రకాశితః కోఽపి నవీనమార్గః

ఈ ఏడురోజుల కథయజ్ఞం వల్ల ఎవరు పవిత్రులు అవుతున్నారు? నాకు చెప్పండి. లోకహితాన్ని ఆలోచించి, దయతో ఎవైనా కొత్త మార్గాన్ని చూపారా?

కుమారా ఊచుః - (వంశస్థ) యే మానవాః పాపకృతస్తు సర్వదా సదా దురాచారరతా విమార్గగాః । క్రోధాగ్నిదగ్ధాః కుటిలాశ్చ కామినః సప్తాహయజ్ఞేన కలౌ పునన్తి తే

కుమారులు చెప్పారు: ఎప్పుడూ పాపాలు చేసే వారు, చెడు పనుల్లో నిత్యం మునిగిపోయినవారు, కోపాగ్నిలో కాలిపోయినవారు, వంకర మనస్కులు, కామాసక్తులు — వీరందరూ కలియుగంలో ఈ ఏడురోజుల యజ్ఞంతో పవిత్రులవుతారు.

సత్యన హీనా పితృమాతృదూషకాః తృష్ణాకులాచాశ్రమధర్మవర్జితాః । యే దామ్భికా మత్సరిణోఽపి హింసకాః సప్తాహయజ్ఞేన కలౌ పునన్తి తే

సత్యం లేని వారు, తల్లిదండ్రులను అవమానించే వారు, తృష్ణతో మునిగిపోయినవారు, ఆశ్రమధర్మం లేని వారు, మాయగాళ్లు, అసూయగాళ్లు, హింసకులు — వీరందరూ కలియుగంలో ఈ ఏడురోజుల యజ్ఞంతో పవిత్రులవుతారు.

పఞ్చోగ్రపాపాత్ ఛలఛద్మకారిణః క్రూరాః పిశాచా ఇవ నిర్దయాశ్చ యే । బ్రహ్మస్వపుష్టా వ్యభిచారకారిణః సప్తాహయజ్ఞేన కలౌ పునన్తి తే

ఐదు ఘోరపాపాలు చేసే వారు, మోసపూరితంగా ప్రవర్తించే వారు, క్రూరులు, పిశాచుల్లా నిర్దయులు, బ్రహ్మసంపత్తితో పోషితులు, పరస్త్రీ సంబంధం కలిగినవారు — వీరందరూ కలియుగంలో ఈ ఏడురోజుల యజ్ఞంతో పవిత్రులవుతారు.

కాయేన వాచా మనసాపి పాతకం నిత్యం ప్రకుర్వన్తి శఠా హఠేన యే । పరస్వపుష్టా మలినా దురాశయాః సప్తాహయజ్ఞేన కలౌ పునన్తి తే

శరీరం, మాట, మనసుతో ఎప్పుడూ పాపాలు చేసే వారు, మోసపూరితులు, మొండితనంతో ఉండేవారు, పరధనం సంపాదించినవారు, అపవిత్రులు, చెడ్డ ఆలోచనలు కలిగినవారు — వీరందరూ కలియుగంలో ఈ ఏడురోజుల యజ్ఞంతో పవిత్రులవుతారు.

(అనుష్టుప్) అత్ర తే కీర్తయిష్యామ ఇతిహాసం పురాతనమ్ । యస్య శ్రవణమాత్రేణ పాపహానిః ప్రజాయతే

ఇక్కడ నేను మీకు ఒక పురాతన కథను చెప్పబోతున్నాను. దాన్ని వినగానే పాపాలు తొలగిపోతాయి.

తుంగభద్రాతటే పూర్వం అభూత్ పత్తనముత్తమమ్ । యత్ర వర్ణాః స్వధర్మేణ సత్యసత్కర్మతత్పరాః

తుంగభద్రా తీరంలో ఒకప్పుడు ఒక గొప్ప పట్టణం ఉండేది. అక్కడ నాలుగు వర్ణాలవారు తమ తమ ధర్మాన్ని పాటిస్తూ, సత్యం, సత్కర్మల్లో నిమగ్నంగా ఉండేవారు.

ఆత్మదేవః పురే తస్మిన్ సర్వవేద విశారదః । శ్రౌతస్మార్తేషు నిష్ణాతో ద్వితీయ ఇవ భాస్కరః

ఆ పట్టణంలో ఆత్మదేవుడు ఉండేవాడు. ఆయన అన్ని వేదాలలో నిపుణుడు, శ్రుతి, స్మృతి విషయాల్లో నైపుణ్యం కలవాడు, రెండవ సూర్యుడిలా వెలిగేవాడు.

భిక్షుకో విత్తవాన్ లోకే తత్ప్రియా ధున్ధులీ స్మృతా । స్వవాక్యస్థాపికా నిత్యం సున్దరీ సుకులోద్‌భవా

ఒక భిక్షువు, లోకంలో ధనవంతుడు, అతని భార్య ధుంధులి అని ప్రసిద్ధి. ఆమె ఎప్పుడూ తన మాట మీద నిలబడేవారు, అందంగా, మంచి కుటుంబంలో పుట్టింది.

లోకవార్తారతా క్రూరా ప్రాయశో బహుజల్పికా । శూరా చ గృహకృత్యేషు కృపణా కలహప్రియా

ఆమె లోక వ్యవహారాల్లో ఆసక్తి కలిగి, కొంత క్రూరంగా, ఎక్కువగా మాట్లాడే స్వభావం గలది, ఇంటిపనుల్లో నిపుణురాలు, కంజుషి, కలహప్రియురాలు.

ఏవం నివసతోః ప్రేమ్ణా దంపత్యో రమమాణయోః । అర్థాః కామాస్తయోరాసన్ న సుఖాయ గృహాదికమ్

ఇలా ఆ దంపతులు ప్రేమతో కలిసి జీవిస్తూ ఆనందించేవారు. అయినా వారి ధనం, కోరికలు ఇంట్లో ఆనందాన్ని ఇవ్వలేదు.

పశ్చాత్ ధర్మాః సమారబ్ధాః తాభ్యాం సంతానహేతవే । గోభూహిరణ్యవాసాంసి దీనేభ్యో యచ్ఛతః సదా

తర్వాత వారిద్దరూ సంతానం కోసం ధర్మకార్యాలు చేయడం ప్రారంభించారు. ఎప్పుడూ పేదవారికి ఆవులు, భూమి, బంగారం, వస్త్రాలు దానం చేసేవారు.

ధనార్ధం ధర్మమార్గేణ తాభ్యాం నీతం తథాపి చ । న పుత్రో నాపి వా పుత్రీ తతశ్చిన్తాతురో భృశమ్

వారిద్దరూ తమ సంపదలో సగాన్ని ధర్మ మార్గంలో ఖర్చు పెట్టారు. అయినా వారికి కుమారుడు లేదా కుమార్తె పుట్టలేదు. అందువల్ల వారు చాలా ఆందోళనకు గురయ్యారు.

ఏకదా స తు ద్విజో దుఃఖాద్ గృహం త్యక్త్వా వనం గతః । మధ్యాహ్నే తృషితో జాతః తడాగం సముపేయివాన్

ఒకసారి ఆ ద్విజుడు బాధతో తన ఇల్లు వదిలి అడవికి వెళ్లాడు. మధ్యాహ్నం వేళ దాహంతో బాధపడి ఒక చెరువు దగ్గరకు చేరాడు.

పీత్వా జలం నిషణ్ణస్తు ప్రజాదుఃఖేన కర్శితః । ముహూర్తాదపి తత్రైవ సంన్యాసీ కశ్చిత్ ఆగతః

నీరు తాగి అక్కడే కూర్చున్నాడు. సంతాన దుఃఖంతో క్షీణించి ఉన్న అతనిని కొంతసేపటికి ఒక సంయాసి అక్కడికి వచ్చాడు.

దృష్ట్వా పీతజలం తం తు విప్రో యాతస్తదన్తికమ్ । నత్వా చ పాదయోస్తస్య నిఃశ్వసన్ సంస్థితః పురః

ఆ సంయాసిని చూసిన బ్రాహ్మణుడు దగ్గరకు వెళ్లి, అతని పాదాలకు నమస్కరించి, లోతుగా ఊపిరిపీల్చుతూ అతని ఎదుట నిలబడ్డాడు.