శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఆగతోఽయం కలిర్ఘోరో భవిష్యన్తి పునః ఖలాః । తత్సంగేనైవ సన్తోఽపి గమిష్యన్తి ఉగ్రతాం యదా

ఇప్పుడు భయంకరమైన కలియుగం వచ్చింది. మళ్లీ దుష్టులు పుట్టుకొస్తారు. వారి సహవాసంతో మంచివారు కూడా కఠినులవుతారు.

తదా భారవతీ భూమిః గోరూపేయం కమాశ్రయేత్ । అన్యో న దృశ్యతే త్రాతా త్వత్తః కమలలోచన

అప్పుడు భూమి భారంగా మారి, ఆవు రూపంలో ఆశ్రయం కోరుతుంది. కమలలోచన, నువ్వు తప్ప ఇంకెవరూ రక్షకుడిగా కనిపించడంలేదు.

అతః సస్తు దయాం కృత్వా భక్తవత్సల మా వ్రజ । భక్తార్థం సగుణో జాతో నిరాకారోఽపి చిన్మయః

కాబట్టి, భక్తులకు ప్రీతి చూపించే వాడవు కదా, దయచేసి దయ చూపించి వెళ్ళిపోకు. భక్తుల కోసం నీవు నిరాకారుడైనా, గుణాలతో కూడిన రూపాన్ని ధరించావు.

త్వద్ వియోగేన తే భక్తాః కథం స్థాస్యన్తి భూతలే । నిర్గుణోపాసనే కష్టం అతః కించిద్ విచారయ

నీ లేని లోకంలో నీ భక్తులు భూమిపై ఎలా ఉండగలరు? నిర్గుణ రూపాన్ని ఆరాధించడం చాలా కష్టం. అందుకే, దయచేసి ఏదైనా మార్గం ఆలోచించు.

ఇతి ఉద్ధవవచః శ్రుత్వా ప్రభాసేఽచిన్తయత్ హరిః । భక్తావలమ్బనార్థాయ కిం విధేయం మయేతి చ

ఉద్ధవుని మాటలు విన్న హరి, ప్రభాసలో ఇలా ఆలోచించాడు — "నా భక్తులకు ఆధారంగా నేను ఏమి చేయాలి?"

స్వకీయం యద్ భవేత్ తేజః తచ్చ భాగవతేఽదధాత్ । తిరోధాయ ప్రవిష్టోఽయం శ్రీమద్ భాగవతార్ణవమ్

తన స్వంత తేజస్సును శ్రీమద్భాగవతంలో నింపి, తాను దాగి, ఆ పవిత్రమైన భాగవతామృతసముద్రంలో ప్రవేశించాడు.

తేనేయం వాఙ్‌మయీ మూర్తిః ప్రత్యక్షా వర్తతే హరేః । సేవనాత్ శ్రవణాత్ పాఠాత్ దర్శనాత్ పాపనాశినీ

కాబట్టి, ఈ మాటల రూపమైన భాగవతం, హరిదేవుడే ప్రత్యక్షంగా నిలిచినట్టిది; దానిని సేవించడం, వినడం, పఠించడం లేదా దర్శించడం వల్ల పాపాలు నశిస్తాయి.

సప్తాహశ్రవణం తేన సర్వేభ్యోఽప్యధికం కృతమ్ । సాధనాని తిరస్కృత్య కలౌ ధర్మోఽయమీరితః

భాగవతాన్ని ఏడు రోజులపాటు వినడం అన్ని సాధనలకన్నా గొప్పదిగా ప్రకటించబడింది; ఇతర సాధనలను పక్కనబెట్టి, ఈ కలియుగానికి ఇదే ధర్మంగా చెప్పబడింది.

దుఃఖదారిద్ర్య దౌర్భాగ్య పాపప్రక్షాలనాయ చ । కామక్రోధ జయార్థం హి కలౌ ధర్మోఽయమీరితః

బాధలు, దారిద్ర్యం, దురదృష్టం, పాపాలను తొలగించడానికి, అలాగే కామక్రోధాలను జయించడానికి ఈ ధర్మం కలియుగంలో ప్రకటించబడింది.

అన్యథా వైష్ణవీ మాయా దేవైరపి సుదుస్త్యజా । కథం త్యాజ్యా భవేత్ పుమ్భిః సప్తాహోఽతః ప్రకీర్తితః

లేకపోతే, వైష్ణవ మాయను దేవతలకే విడిచిపెట్టడం చాలా కష్టం; మరి సాధారణ జనులకు అది ఎలా సాధ్యమవుతుంది? అందుకే ఈ ఏడు రోజుల భాగవతపారాయణం చెప్పబడింది.

సూత ఉవాచ - (ఇంద్రవజ్రా) ఏవం నగాహశ్రవణోరుధర్మే ప్రకాశ్యమానే ఋషిభిః సభాయామ్ । ఆశ్చర్యమేకం సమభూత్ తదానీం తదుచ్యతే సంశ్రృణు శౌనకో త్వమ్

సూతుడు చెప్పాడు: ఇలా నాగాశ్రవణుని సభలో ఋషులు ఈ ధర్మాన్ని వివరిస్తుండగా, ఆ సమయానికే ఒక అద్భుతమైన సంఘటన జరిగింది. ఓ శౌనకా! దాన్ని నేను చెప్పబోతున్నాను, విను.

భక్తిః సుతౌ తౌ తరుణౌ గృహీత్వా ప్రేమైకరూపా సహసాఽవిరాసీత్ । శ్రీకృష్ణ గోవిన్ద హరే మురారే నాథేతి నామాని ముహుర్వదన్తీ

భక్తిదేవి తన ఇద్దరు యువ కుమారులను చేతిపట్టుకుని, ప్రేమరూపంగా అకస్మాత్తుగా ప్రత్యక్షమై, 'శ్రీకృష్ణా, గోవిందా, హరే, మురారే, నాథా' అనే నామాలను పదేపదే పలికింది.

తాం చాగతాం భాగవతార్థభూషాం సుచారువేషాం దదృశుః సదస్యాః । కథం ప్రవిష్టా కథమాగతేయం మధ్యే మునీనామితి తర్కయన్తః

ఆమెను భాగవతార్థాల అలంకారాలతో, అందమైన వేషంతో సభలోకి వచ్చినదిగా అందరూ చూశారు. ఈమె ఎలా లోపలికి వచ్చింది? ఎక్కడినుంచి వచ్చింది? అని మునులు ఆశ్చర్యపడ్డారు.

ఊచుః కుమారా వచనం తదానీం కథార్థతో నిశ్పతితాధునేయమ్ । ఏవం గిరః సా ససుతా నిశమ్య సనత్కుమారం నిజగాద నమ్రా

అప్పుడు కుమారులు, 'ఈమె కథా సారంనుండి ఇప్పుడు వెలువడింది' అని చెప్పారు. ఆ మాటలు విని, భక్తి తన కుమారులతో కలిసి వినయంగా సనత్కుమారుని సంబోధించింది.

భక్తిరువాచ - (ఉపేంద్రవజ్రా) భవద్‌భిః అద్యైవ కృతాస్మి పుష్టా కలిప్రణష్టాపి కథారసేన । క్వాహం తు తిష్ఠామ్యధునా బ్రువన్తు బ్రాహ్మా ఇదం తాం గిరమూచిరే తే

భక్తి ఇలా చెప్పింది: 'మీ అందరి వల్ల నేను నేడు పోషించబడ్డాను. కలియుగంలో నేను కనబడకుండా పోయినా, ఈ కథారసంతో బలపడాను. ఇప్పుడు నేను ఎక్కడ నివసించాలి? బ్రాహ్మణులు నాకు చెప్పాలి.' అని ఆమె అడిగింది.

(ఇంద్రవజ్రా) భక్తేషు గోవిన్దసరూపకర్త్రీ ప్రేమైకధర్త్రీ భవరోగహన్త్రీ । సా త్వం చ తిష్ఠస్వ సుధైర్యసంశ్రయా నిరంతరం వైష్ణవమానసాని

'ఓ భక్తీ! భక్తులలో నీవు గోవిందుని రూపాలను కలిగించేవాడివి, ప్రేమను నిలిపే వాడివి, సంసారవ్యాధిని పోగొట్టే వాడివి. అందువల్ల నీవు ధైర్యంగా ఎప్పుడూ వైష్ణవుల హృదయాల్లో నివసించు.'

(ఉపేంద్రవజ్రా) తతోఽపి దోషాః కలిజా ఇమే త్వాం ద్రష్టుం న శక్తాః ప్రభవోఽపి లోకే । ఏవం తదాజ్ఞావసరేఽపి భక్తిః తదా నిషణ్ణా హరిదాసచిత్తే

అందువల్ల, కలియుగ దోషాలు నిన్ను చూడలేవు, వాటి శక్తి లోకంలో ప్రభావించదు. ఆ విధంగా, ఆజ్ఞతో భక్తి హరిదాసుల హృదయాల్లో స్థిరమైంది.

(మాలినీ) సకలభువనమధ్యే నిర్ధనాస్తేఽపి ధన్యా నివసతి హృది యేషాం శ్రీహరేర్భక్తిరేకా । హరిరపి నిజలోకం సర్వథాతో విహాయ ప్రవిశతి హృది తేషాం భక్తిసూత్రోపనద్ధః

ఈ లోకాలన్నిటిలో దరిద్రులు అయినా, ఎవరి హృదయంలో శ్రీహరికి భక్తి ఒక్కటే ఉంటే వారు నిజంగా ధన్యులు. ఎందుకంటే, హరిదేవుడు తన స్వస్థలాన్ని వదిలిపెట్టి, భక్తిసూత్రంతో బంధింపబడి వారి హృదయాల్లో ప్రవేశిస్తాడు.

(వసంతతిలకా) బ్రూమోఽద్య తే కిమధికం మహమానమేవం బ్రహ్మాత్మకస్య భువి భాగవతాభిధస్య । యత్సంశ్రయాత్ నిగదితే లభతే సువక్తా శ్రోతాపి కృష్ణసమతామలమన్యధర్మైః

భూమిపై బ్రహ్మస్వరూపుడై భాగవతుడని పిలవబడే వాడి మహిమను మేము ఇంకా ఏమి చెప్పగలం? అతని ఆశ్రయంతో, అతని మాటలు చెప్పేవారికీ వినేవారికీ, ఇతర ధర్మాలతో లభించని కృష్ణసమత్వం సంపూర్ణంగా లభిస్తుంది.

శ్రీమద్‌భాగవతమాహాత్మ్యమ్ - చతుర్థోఽధ్యాయః సప్తాహకథాయాం భగవతః ప్రాదుర్భావః, గోకర్ణోపాఖ్యానారమ్భశ్చ సూత ఉవాచ - (అనుష్టుప్) అథ వైష్ణవచిత్తేషు దృష్ట్వా భక్తిం అలౌకికీమ్ । నిజలోకం పరిత్యజ్య భగవాన్ భక్తవత్సలః

సూతుడు చెప్పాడు: అప్పుడు వైష్ణవుల హృదయాల్లో అపూర్వమైన భక్తిని చూసి, భక్తులకు అత్యంత అనురాగి అయిన భగవంతుడు తన స్వస్థలాన్ని వదిలాడు.

వనమాలీ ఘనశ్యామః పీతవాసా మనోహరః । కాఞ్చీకలాపరుచిరో లసన్ ముకుటకుణ్డలః

వనమాల ధరించి, మేఘశ్యాముడై, పీతాంబరంతో, అందంగా, బంగారు మెడబెళ్తో, మెరిసే మకుటం, కుండలాలతో అలంకరించబడి ఉన్నాడు.

త్రిభఙ్‌గలలితశ్చారు కౌస్తుభేన విరాజితః । కోటిమన్మథలావణ్యో హరిచన్దనచర్చితః

మూడు వంకరలతో సుందరంగా నిలబడి, కౌస్తుభమణితో అలంకరించబడి, కోటి మన్మథుల కంటే అందంగా, హరిచందనాన్ని పూసుకున్నాడు.

పరమానన్ద చిన్మూర్తిః మధురో మురలీధరః । ఆవివేశ స్వభక్తానాం హృదయాని అమలాని చ

పరమానందమయమైన, చైతన్యరూపుడైన, మధురమైన, మురళీధరుడై, తన భక్తుల పవిత్ర హృదయాల్లో ప్రవేశించాడు.

వైకుణ్ఠవాసినో యే చ వైష్ణవా ఉద్ధవాదయః । తత్కథాశ్రవణార్థం తే గూఢరూపేణ సంస్థితాః

వైకుంఠంలో నివసించే వారు, ఉద్ధవుడు మొదలైన వైష్ణవులు, ఈ కథలు వినేందుకు ఇక్కడ రహస్యంగా రూపాలు ధరించి ఉన్నారు.

తదా జయజయారావో రసపుష్టిరలౌకికీ । చూర్ణప్రసూన వృష్టిశ్చ ముహుః శంఖరవోఽప్యభూత్

ఆ సమయంలో 'జయ జయ' అనే నినాదాలు మార్మోగాయి, అసాధారణమైన ఆనందం పుట్టింది, పుష్పధూళి వర్షం పడి, శంఖనాదం కూడా పలికింది.

తత్ సభాసంస్థితానాం చ దేహగేహాత్మవిస్మృతిః । దృష్ట్వా చ తన్మయావస్థాం నారదో వాక్యమబ్రవీత్

ఆ సభలో కూర్చున్నవారికి శరీరం, ఇల్లు, ఆత్మ అన్న భావన మరిచిపోయింది; వాళ్లంతా ఆ స్థితిలో లీనమై ఉన్నదాన్ని చూసి నారదుడు ఇలా అన్నాడు.

(వంశస్థ) అలౌకికోఽయం మహిమా మునీశ్వరాః సప్తాహజన్యోఽద్య విలోకితో మయా । మూఢాః శఠా యే పశుపక్షిణోఽత్ర సర్వేఽపి నిష్పాపతమా భవన్తి

మహర్షులారా! ఈ అద్భుతమైన మహిమను నేను ఈ రోజు చూశాను, ఇది ఏడురోజుల యజ్ఞం వల్ల కలిగింది. ఇక్కడ ఉన్న అజ్ఞానులు, మోసగాళ్లు, జంతువులు, పక్షులు కూడా పాపరహితులవుతున్నారు.

(ఉపేంద్రవజ్రా) అతో నృలోకే నను నాస్తి కించిత్ చిత్తస్య శోధాయ కలౌ పవిత్రమ్ । అఘౌఘవిధ్వంసకరం తథైవ కథాసమానం భువి నాస్తి చాన్యత్

కలియుగంలో మనుష్య లోకంలో మనసును పవిత్రం చేసేది, పాపాలను నశింపజేసేది ఈ కథల వినికిడి కన్నా మిగతా ఏదీ లేదు.

(ఇంద్రవజ్రా) కే కే విశుద్ధ్యన్తి వదన్తు మహ్యం సప్తాహయజ్ఞేన కథామయేన । కృపాలుభిర్లోకహితం విచార్య ప్రకాశితః కోఽపి నవీనమార్గః

ఈ ఏడురోజుల కథయజ్ఞం వల్ల ఎవరు పవిత్రులు అవుతున్నారు? నాకు చెప్పండి. లోకహితాన్ని ఆలోచించి, దయతో ఎవైనా కొత్త మార్గాన్ని చూపారా?