శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

రేమే తయా చాత్మరత ఆత్మారామోఽప్యఖణ్డితః । కామినాం దర్శయన్ దైన్యం స్త్రీణాం చైవ దురాత్మతామ్ ॥ 10.30.

తనలో తానుగా సంతోషంగా ఉండే కృష్ణుడు, ఆమెతో ఆనందంగా గడిపాడు. ప్రేమికుల దుఃఖాన్ని, స్త్రీల మనస్సు ఎలా మారిపోతుందో చూపించాడు.

ఇత్యేవం దర్శయన్త్యస్తాశ్చేరుర్గోప్యో విచేతసః । యాం గోపీమనయత్కృష్ణో విహాయాన్యాః స్త్రియో వనే ॥ 10.30.

ఇలా గోపికలు ఈ సంగతులు చెప్పుకుంటూ, అయోమయంగా అటూ ఇటూ తిరిగారు. కృష్ణుడు ఇతర స్త్రీలను వదిలి, ఒక గోపికను అడవిలోకి తీసుకెళ్లాడు.

సా చ మేనే తదాత్మానం వరిష్ఠం సర్వయోషితామ్ । హిత్వా గోపీః కామయానా మామసౌ భజతే ప్రియః ॥ 10.30.

ఆమె అప్పుడే, 'ఇతర గోపికలను వదిలేసి, నన్నే కోరుతూ నా ప్రియుడు నన్ను మాత్రమే సేవిస్తున్నాడు' అని తాను అందరిలో గొప్పదానిగా భావించింది.

తతో గత్వా వనోద్దేశం దృప్తా కేశవమబ్రవీత్ । న పారయేఽహం చలితుం నయ మాం యత్ర తే మనః ॥ 10.30.

తర్వాత, అడవిలో ఒక చోటికి వచ్చి, గర్వంతో ఆ గోపిక కేశవునితో, 'నాకు ఇక నడవలేను, నీకు ఇష్టమైన చోటికి నన్ను తీసుకెళ్ళు' అని చెప్పింది.

ఏవముక్తః ప్రియామాహ స్కన్ధ ఆరుహ్యతామితి । తతశ్చాన్తర్దధే కృష్ణః సా వధూరన్వతప్యత ॥ 10.30.

అలా ఆమె అడిగినప్పుడు, ప్రియుడు 'నా భుజంపై ఎక్కు' అన్నాడు. వెంటనే కృష్ణుడు కనిపించకుండా పోయాడు. ఆ యువతి బాధతో ఉండిపోయింది.

హా నాథ రమణ ప్రేష్ఠ క్వాసి క్వాసి మహాభుజ । దాస్యాస్తే కృపణాయా మే సఖే దర్శయ సన్నిధిమ్ ॥ 10.30.

'హాయ్ నాథా! నా ప్రాణప్రియుడా! నీవెక్కడ ఉన్నావు, నీవెక్కడ ఉన్నావు, బలవంతుడా! నీ దయకు పాత్రమైన నేను నీ సేవకురాలిని, నా స్నేహితుడా! నీ సన్నిధిని చూపించు.'

శ్రీశుక ఉవాచ అన్విచ్ఛన్త్యో భగవతో మార్గం గోప్యోఽవిదూరితః । దదృశుః ప్రియవిశ్లేషాన్మోహితాం దుఃఖితాం సఖీమ్ ॥ 10.30.

శ్రీశుకుడు చెప్పాడు: భగవంతుని దారిని వెతుకుతూ, గోపికలు ఆయన ఎక్కడికి వెళ్లాడో తెలియక, తమ స్నేహితురాలిని చూసారు. ఆమె ప్రియుడి వేరుపాటుతో మాయలో, దుఃఖంలో ఉండిపోయింది.

తయా కథితమాకర్ణ్య మానప్రాప్తిం చ మాధవాత్ । అవమానం చ దౌరాత్మ్యాద్విస్మయం పరమం యయుః ॥ 10.30.

ఆమె చెప్పిన సంగతులు, తన గర్వం, మాధవుని ప్రవర్తన, తన దురదృష్టం వల్ల ఎదురైన అవమానం విని, గోపికలు ఎంతో ఆశ్చర్యపోయారు.

తతోఽవిశన్ వనం చన్ద్ర జ్యోత్స్నా యావద్విభావ్యతే । తమః ప్రవిష్టమాలక్ష్య తతో నివవృతుః స్త్రియః ॥ 10.30.

తర్వాత, చంద్రుని వెలుతురు ఉన్నంతవరకు వారు అడవిలోకి వెళ్లారు. చీకటి పడినప్పుడు, ఆ స్త్రీలు తిరిగి వచ్చారు.

తన్మనస్కాస్తదలాపాస్తద్విచేష్టాస్తదాత్మికాః । తద్గుణానేవ గాయన్త్యో నాత్మగారాణి సస్మరుః ॥ 10.30.

వారి మనస్సు కృష్ణుడిలో లీనమై, మాటలు కృష్ణుడి గురించి, చేతలు కృష్ణుడిని అనుకరించేవిగా, ఆత్మలు కృష్ణుడికి అర్పణగా, కృష్ణుని మహిమలు పాడుతూ, తమ ఇళ్లను మరచిపోయారు.

పునః పులినమాగత్య కాలిన్ద్యాః కృష్ణభావనాః । సమవేతా జగుః కృష్ణం తదాగమనకాఙ్క్షితాః ॥ 10.30.

తిరిగి యమునా తీరానికి వచ్చి, కృష్ణుని ధ్యానంలో లీనమై, అందరూ కలిసి కృష్ణుని రాక కోసం ఎదురుచూస్తూ, కృష్ణుని గుణాలను పాడారు.

తతోఽగ్నిమారుతౌ రాజన్ అముఞ్చన్ముఖతో రుషా । మహీం నిర్వీరుధం కర్తుం సంవర్తక ఇవాత్యయే

రాజా! ఆ సమయంలో, కోపంతో వారు నోటివెంట అగ్ని, గాలిని విడిచారు. యుగాంతంలో సమ్వర్తకాగ్ని భూమిని బూడిద చేస్తాడని చెప్పినట్లు, భూమిని పచ్చదనం లేకుండా చేయాలనుకున్నారు.

భస్మసాత్ క్రియమాణాన్ తాన్ ద్రుమాన్ వీక్ష్య పితామహః । ఆగతః శమయామాస పుత్రాన్ బర్హిష్మతో నయైః

ఆ చెట్లు బూడిద అవుతున్న దృశ్యం చూసి, బ్రహ్మ వచ్చి, బర్హిష్మతుని కుమారులను జ్ఞానంతో శాంతింపజేశాడు.

తత్రావశిష్టా యే వృక్షా భీతా దుహితరం తదా । ఉజ్జహ్రుస్తే ప్రచేతోభ్య ఉపదిష్టాః స్వయమ్భువా

అప్పుడు, భయంతో మిగిలిన చెట్లు, స్వయంభువుని ఆజ్ఞతో, తమ కుమార్తెను ప్రచేతసులకు ఇచ్చారు.

తే చ బ్రహ్మణ ఆదేశాన్ మారిషాముపయేమిరే । యస్యాం మహదవజ్ఞానాద్ అజన్యజనయోనిజః

బ్రహ్మ ఆజ్ఞతో, వారు మారిషను పెళ్లి చేసుకున్నారు. ఆమె వల్ల, ఒక గొప్ప అపచారంతో, సమస్త ప్రాణుల పిత మహర్షి జన్మించాడు.

చాక్షుషే త్వన్తరే ప్రాప్తే ప్రాక్సర్గే కాలవిద్రుతే । యః ససర్జ ప్రజా ఇష్టాః స దక్షో దైవచోదితః

చాక్షుషమను మంత్వరంలో, సృష్టి ప్రారంభంలో కాలం కదులుతుండగా, దైవప్రేరణతో దక్షుడు కావలసిన ప్రజలను సృష్టించాడు.

యో జాయమానః సర్వేషాం తేజస్తేజస్వినాం రుచా । స్వయోపాదత్త దాక్ష్యాచ్చ కర్మణాం దక్షమబ్రువన్

అతడు పుట్టినప్పుడు అందరిలోనూ గొప్ప తేజస్సుతో మెరిసిపోయాడు. తన తెలివి, పనుల వల్ల అతడిని 'దక్షుడు' అని పిలిచారు.

తం ప్రజాసర్గరక్షాయాం అనాదిరభిషిచ్య చ । యుయోజ యుయుజేఽన్యాంశ్చ స వై సర్వప్రజాపతీన్

ప్రపంచంలోని ప్రాణుల సృష్టి, రక్షణ కోసం ఆదిమూర్తి ఆయనను రాజుగా నియమించి, ఆయన్ను ఇతరులను కూడా సమస్త ప్రాణుల పాలకులుగా నియమించాడు.

గోపీగీతం - విరహార్త గోపీనాం భగవదుపస్థానాయ ప్రార్థనమ్ - గోప్య ఊచుః - ( శుద్ధకామదా ) జయతి తేఽధికం జన్మనా వ్రజః శ్రయత ఇన్దిరా శశ్వదత్ర హి । దయిత దృశ్యతాం దిక్షు తావకా స్త్వయి ధృతాసవస్త్వాం విచిన్వతే

గోపికలు అన్నారు — నీ జన్మతో వ్రజం మరింత వెలుగొందుతోంది; ఇంద్రాణి ఎప్పుడూ ఇక్కడే నివసిస్తోంది. ప్రియమైనవాడా! నీ భక్తులు అన్ని దిక్కులలో కనిపించాలి; తమ ప్రాణాలు నీవే అని భావించే వారు నిన్ను వెతుకుతున్నారు.

శరదుదాశయే సాధుజాతసత్ సరసిజోదరశ్రీముషా దృశా । సురతనాథ తేఽశుల్కదాసికా వరద నిఘ్నతో నేహ కిం వధః

శరదృతువులో నీ దృష్టి కమలపు మధ్య భాగాన్ని మించిన అందాన్ని దోచుకుంటోంది. ప్రేమలోకనాధా! మేము నీకు ఉచితంగా సేవ చేస్తున్న దాసులం. వరాలిచ్చేవాడా! ఇక్కడ మమ్మల్ని నశింపజేయడం నీకు సమంజసం కాదేమో?

విషజలాప్యయాద్ వ్యాలరాక్షసాద్ వర్షమారుతాద్ వైద్యుతానలాత్ । వృషమయాత్మజాద్ విశ్వతో భయాద్ ఋషభ తే వయం రక్షితా ముహుః

నీరు విషంగా మారినప్పుడు, పాము రూపంలో రాక్షసుడు వచ్చినప్పుడు, వాన, గాలి, మెరుపు, అగ్ని, వర్షదేవుని కుమారుడు, అన్ని వైపులా ఉన్న భయాల నుంచి, పరమోన్నతుడా! నీవు మమ్మల్ని ఎన్నోసార్లు కాపాడావు.

న ఖలు గోపీకానన్దనో భవాన్ అఖిలదేహినాం అన్తరాత్మదృక్ । విఖనసార్థితో విశ్వగుప్తయే సఖ ఉదేయివాన్ సాత్వతాం కులే

నీవు కేవలం గోపికలకు ఆనందదాయకుడివే కాదు; సమస్త జీవుల హృదయంలో అంతర్యామివి. బ్రహ్మదేవుడు లోకరక్షణ కోసం ప్రార్థించగా, సాత్వత వంశంలో స్నేహితుడా! నీవు అవతరించావు.

విరచితాభయం వృష్ణిధూర్య తే చరణమీయుషాం సంసృతేర్భయాత్ । కరసరోరుహం కాన్త కామదం శిరసి ధేహి నః శ్రీకరగ్రహమ్

వృష్ణివంశశిరోమణీ! సంసార భయాన్ని తొలగిస్తూ, నీ పాదాలను ఆశ్రయించినవారికి అభయం కల్పించావు. ప్రియమైనవాడా! మనసు కోరిన వరాలు ఇచ్చే నీ కమలమయమైన చేతులను మా తలపై ఉంచి, మాకు శుభం కలిగించు.

వ్రజజనార్తిహన్ వీర యోషితాం నిజజనస్మయధ్వంసనస్మిత । భజ సఖే భవత్ కిఙ్‌కరీః స్మ నో జలరుహాననం చారు దర్శయ

వ్రజవాసుల బాధను తొలగించే వీరుడా! నీ చిరునవ్వు నీ జనుల గర్వాన్ని పోగొడుతుంది. స్నేహితుడా! మమ్మల్ని నీ సేవకులుగా స్వీకరించు; నీ కమలముఖాన్ని మాకు చూపించు.

ప్రణతదేహినాం పాపకర్షణం తృణచరానుగం శ్రీనికేతనమ్ । ఫణిఫణార్పితం తే పదామ్బుజం కృణు కుచేషు నః కృన్ధి హృచ్ఛయమ్

నీవు నమస్కరించే వారికి పాపాలను హరించేవాడివి, గడ్డి మేతకూ వెళ్ళే వారికి తోడుగా ఉండేవాడివి, లక్ష్మిదేవి నివాసమైనవాడివి. పాము తలపై పెట్టిన నీ పాదాలను మా వక్షస్సుపై ఉంచి, మనసులోని బాధను తొలగించు.

మధురయా గిరా వల్గువాక్యయా బుధమనోజ్ఞయా పుష్కరేక్షణ । విధికరీరిమా వీర ముహ్యతీ రధరసీధునాప్యాయయస్వ నః

మధురమైన మాటలతో, ఆకర్షణీయమైన సంభాషణతో, జ్ఞానంతో మనసును మోహింపజేసే కమలనేత్రుడా! నీ పెదవుల అమృతంతో మమ్మల్ని పరిపూర్ణంగా చేయు, వీరుడా!

తవ కథామృతం తప్తజీవనం కవిభిరీడితం కల్మషాపహమ్ । శ్రవణమఙ్‌గలం శ్రీమదాతతం భువి గృణన్తి యే భూరిదా జనాః

నీ కథలు బాధితులకు ప్రాణదాయకమైన అమృతం. కవులు వాటిని ప్రశంసిస్తారు; అవి పాపాలను తొలగిస్తాయి. వినేవారికి మంగళకరంగా, ఐశ్వర్యాన్ని ఇస్తాయి. భూమిపై వాటిని ప్రచారం చేసే వారు నిజంగా దాతలు.

ప్రహసితం ప్రియ ప్రేమవీక్షణం విహరణం చ తే ధ్యానమఙ్‌గలమ్ । రహసి సంవిదో యా హృది స్పృశః కుహక నో మనః క్షోభయన్తి హి

ప్రియమైనవాడా! నీ నవ్వు, ప్రేమతో నిండిన చూపు, ఆటలు, నీ ధ్యానం—all మంగళకరమైనవి. మనసును తాకే రహస్య సంభాషణలు, మాయవాడా! మమ్మల్ని కలవరపరుస్తున్నాయి.

చలసి యద్ వ్రజాచ్చారయన్ పశూన్ నలినసున్దరం నాథ తే పదమ్ । శిలతృణాఙ్‌కురైః సీదతీతి నః కలిలతాం మనః కాన్త గచ్ఛతి

నీవు వ్రజ నుండి పశువులను మేపుతూ తిరిగే సమయంలో, కమలపు వంటి నీ పాదాలు రాళ్లు, గడ్డి, మొక్కలపై పడతాయి. ప్రియమైనవాడా! నీ కోసం తపించే మా మనస్సు నీ వెంట వెళ్తుంది.