శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఆరుహ్యైకా పదాక్రమ్య శిరస్యాహాపరాం నృప । దుష్టాహే గచ్ఛ జాతోఽహం ఖలానాం నను దణ్డకృత్ ॥ 10.30.

ఒకరు మరొకరి తలపై కాలుపెట్టి ఎక్కి, 'దుష్టురాలా, పోయి! నేను దుష్టులను శిక్షించేందుకు పుట్టాను' అని చెప్పింది.

తత్రైకోవాచ హే గోపా దావాగ్నిం పశ్యతోల్బణమ్ । చక్షూంష్యాశ్వపిదధ్వం వో విధాస్యే క్షేమమఞ్జసా ॥ 10.30.

అక్కడ ఒకరు, 'ఓ గోపాలకులారా! ఈ భయంకరమైన అగ్నిని చూడండి. మీ కళ్ళు మూసుకోండి, నేను వెంటనే మీకు రక్షణ కల్పిస్తాను' అని అన్నారు.

బద్ధాన్యయా స్రజా కాచిత్తన్వీ తత్ర ఉలూఖలే । బధ్నామి భాణ్డభేత్తారం హైయఙ్గవముషం త్వితి । భీతా సుదృక్పిధాయాస్యం భేజే భీతివిడమ్బనమ్ ॥ 10.30.

ఒక సన్నని అమ్మాయి మరొకరిని పువ్వుల మాలతో ఉలూఖలానికి కట్టేసి, 'పాత్రలు పగలగొట్టి నెయ్యి దొంగిలించినవాడిని కట్టేస్తున్నాను' అని చెప్పింది. భయపడి, మరొకరు తన కళ్ళు మూసుకుని భయపడినట్లు నటించింది.

ఏవం కృష్ణం పృచ్ఛమానా వ్ర్ణ్దావనలతాస్తరూన్ । వ్యచక్షత వనోద్దేశే పదాని పరమాత్మనః ॥ 10.30.

ఇలా వారు కృష్ణుడి గురించి వృందావనంలోని లతలు, చెట్లను అడుగుతూ, అటువైపు పరమాత్ముని అడుగుల ముద్రలను అడవిలో చూపించారు.

పదాని వ్యక్తమేతాని నన్దసూనోర్మహాత్మనః । లక్ష్యన్తే హి ధ్వజామ్భోజ వజ్రాఙ్కుశయవాదిభిః ॥ 10.30.

ఈ స్పష్టంగా కనిపిస్తున్న అడుగుల ముద్రలు నందునందనుడైన మహాత్ముడివి. వీటిలో జెండా, పద్మం, వజ్రం, అంకుశం, యవము వంటి గుర్తులు ఉన్నాయి.

తైస్తైః పదైస్తత్పదవీమన్విచ్ఛన్త్యోఽగ్రతోఽబలాః । వధ్వాః పదైః సుపృక్తాని విలోక్యార్తాః సమబ్రువన్ ॥ 10.30.

ఆ అడుగుల ముద్రలను అనుసరిస్తూ గోపికలు ముందుకు పోయారు. అక్కడ వధువు అడుగుల ముద్రలు దగ్గరగా కలిసిన చోట చూసి, వారు బాధతో మాట్లాడారు.

కస్యాః పదాని చైతాని యాతాయా నన్దసూనునా । అంసన్యస్తప్రకోష్ఠాయాః కరేణోః కరిణా యథా ॥ 10.30.

ఈ అడుగుల ముద్రలు ఎవరివి? నందునందనుడితో కలిసి వెళ్తున్నది, తన భుజాన్ని ఆయన భుజంపై వేసుకున్నది, ఏనుగు ఆడదానిని ముద్దాడినట్లు ఉంది.

అనయారాధితో నూనం భగవాన్ హరిరీశ్వరః । యన్నో విహాయ గోవిన్దః ప్రీతో యామనయద్రహః ॥ 10.30.

ఈ అమ్మాయి తప్పకుండా భగవంతుడైన హరిని ఎంతో భక్తితో పూజించింది. అందుకే గోవిందుడు మనందరిని వదిలి, ఆమెను మాత్రమే ఆనందంగా రహస్యంగా తీసుకెళ్లాడు.

ధన్యా అహో అమీ ఆల్యో గోవిన్దాఙ్ఘ్ర్యబ్జరేణవః । యాన్ బ్రహ్మేశౌ రమా దేవీ దధుర్మూర్ధ్న్యఘనుత్తయే ॥ 10.30.

ఈ వృక్షాలు, లతలు ఎంత అదృష్టవంతమో! గోవిందుడి పద్మపాదాల రేణువుతో అలంకరించబడి ఉన్నాయి. ఆ రేణువును బ్రహ్మ, శివుడు, లక్ష్మీదేవి తమ తలపై ధరించేందుకు ఆశిస్తారు.

తస్యా అమూని నః క్షోభం కుర్వన్త్యుచ్చైః పదాని యత్యైకాపహృత్య గోపీనాం రహో భున్క్తేఽచ్యుతాధరమ్ । న లక్ష్యన్తే పదాన్యత్ర తస్యా నూనం తృణాఙ్కురైః ఖిద్యత్సుజాతాఙ్ఘ్రితలామున్నిన్యే ప్రేయసీం ప్రియః ॥ 10.30.

ఆమె అడుగుల ముద్రలు లోతుగా పడినవి మన హృదయాన్ని కలచివేస్తున్నాయి. ఎందుకంటే, గోపికలందరిలో ఆమెను మాత్రమే తీసుకుని, అచ్యుతుడు రహస్యంగా ఆమె పెదవులను ఆస్వాదిస్తున్నాడు. ఆపై అడుగుల ముద్రలు కనబడటం లేదు—కచ్చితంగా, గడ్డి మొక్కలు తగిలి ఆమె మృదువైన పాదాలు నొప్పిపెట్టడంతో, ప్రియుడు ఆమెను ఎత్తుకున్నాడు.

ఇమాన్యధికమగ్నాని పదాని వహతో వధూమ్ । గోప్యః పశ్యత కృష్ణస్య భారాక్రాన్తస్య కామినః । అత్రావరోపితా కాన్తా పుష్పహేతోర్మహాత్మనా ॥ 10.30.

చూడండి గోపికలూ, ఇక్కడ అడుగుల ముద్రలు ఇంకా లోతుగా ఉన్నాయి—కృష్ణుడు ప్రేమ భారంతో తన ప్రియమైనవారిని మోస్తున్నాడు. ఇక్కడ ఆ మహాత్ముడు పువ్వులు తీయడానికి తన ప్రియమైనవారిని దింపాడు.

అత్ర ప్రసూనావచయః ప్రియార్థే ప్రేయసా కృతః । ప్రపదాక్రమణ ఏతే పశ్యతాసకలే పదే ॥ 10.30.

ఇక్కడ తన ప్రియమైనవారి కోసం పువ్వులు తీయడం జరిగింది. చూడండి, ప్రతి అడుగులో ఆయన పాదముద్రలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.

కేశప్రసాధనం త్వత్ర కామిన్యాః కామినా కృతమ్ । తాని చూడయతా కాన్తాముపవిష్టమిహ ధ్రువమ్ ॥ 10.30.

ఇక్కడ ఒక యువకుడు తన ప్రియమైన యువతికి కూర్చొని ఉన్నప్పుడు జుట్టు అలంకరించాడు. ఆమె జుట్టు సర్దుతూ ప్రేమతో అలంకరించాడు.

రేమే తయా చాత్మరత ఆత్మారామోఽప్యఖణ్డితః । కామినాం దర్శయన్ దైన్యం స్త్రీణాం చైవ దురాత్మతామ్ ॥ 10.30.

తనలో తానుగా సంతోషంగా ఉండే కృష్ణుడు, ఆమెతో ఆనందంగా గడిపాడు. ప్రేమికుల దుఃఖాన్ని, స్త్రీల మనస్సు ఎలా మారిపోతుందో చూపించాడు.

ఇత్యేవం దర్శయన్త్యస్తాశ్చేరుర్గోప్యో విచేతసః । యాం గోపీమనయత్కృష్ణో విహాయాన్యాః స్త్రియో వనే ॥ 10.30.

ఇలా గోపికలు ఈ సంగతులు చెప్పుకుంటూ, అయోమయంగా అటూ ఇటూ తిరిగారు. కృష్ణుడు ఇతర స్త్రీలను వదిలి, ఒక గోపికను అడవిలోకి తీసుకెళ్లాడు.

సా చ మేనే తదాత్మానం వరిష్ఠం సర్వయోషితామ్ । హిత్వా గోపీః కామయానా మామసౌ భజతే ప్రియః ॥ 10.30.

ఆమె అప్పుడే, 'ఇతర గోపికలను వదిలేసి, నన్నే కోరుతూ నా ప్రియుడు నన్ను మాత్రమే సేవిస్తున్నాడు' అని తాను అందరిలో గొప్పదానిగా భావించింది.

తతో గత్వా వనోద్దేశం దృప్తా కేశవమబ్రవీత్ । న పారయేఽహం చలితుం నయ మాం యత్ర తే మనః ॥ 10.30.

తర్వాత, అడవిలో ఒక చోటికి వచ్చి, గర్వంతో ఆ గోపిక కేశవునితో, 'నాకు ఇక నడవలేను, నీకు ఇష్టమైన చోటికి నన్ను తీసుకెళ్ళు' అని చెప్పింది.

ఏవముక్తః ప్రియామాహ స్కన్ధ ఆరుహ్యతామితి । తతశ్చాన్తర్దధే కృష్ణః సా వధూరన్వతప్యత ॥ 10.30.

అలా ఆమె అడిగినప్పుడు, ప్రియుడు 'నా భుజంపై ఎక్కు' అన్నాడు. వెంటనే కృష్ణుడు కనిపించకుండా పోయాడు. ఆ యువతి బాధతో ఉండిపోయింది.

హా నాథ రమణ ప్రేష్ఠ క్వాసి క్వాసి మహాభుజ । దాస్యాస్తే కృపణాయా మే సఖే దర్శయ సన్నిధిమ్ ॥ 10.30.

'హాయ్ నాథా! నా ప్రాణప్రియుడా! నీవెక్కడ ఉన్నావు, నీవెక్కడ ఉన్నావు, బలవంతుడా! నీ దయకు పాత్రమైన నేను నీ సేవకురాలిని, నా స్నేహితుడా! నీ సన్నిధిని చూపించు.'

శ్రీశుక ఉవాచ అన్విచ్ఛన్త్యో భగవతో మార్గం గోప్యోఽవిదూరితః । దదృశుః ప్రియవిశ్లేషాన్మోహితాం దుఃఖితాం సఖీమ్ ॥ 10.30.

శ్రీశుకుడు చెప్పాడు: భగవంతుని దారిని వెతుకుతూ, గోపికలు ఆయన ఎక్కడికి వెళ్లాడో తెలియక, తమ స్నేహితురాలిని చూసారు. ఆమె ప్రియుడి వేరుపాటుతో మాయలో, దుఃఖంలో ఉండిపోయింది.

తయా కథితమాకర్ణ్య మానప్రాప్తిం చ మాధవాత్ । అవమానం చ దౌరాత్మ్యాద్విస్మయం పరమం యయుః ॥ 10.30.

ఆమె చెప్పిన సంగతులు, తన గర్వం, మాధవుని ప్రవర్తన, తన దురదృష్టం వల్ల ఎదురైన అవమానం విని, గోపికలు ఎంతో ఆశ్చర్యపోయారు.

తతోఽవిశన్ వనం చన్ద్ర జ్యోత్స్నా యావద్విభావ్యతే । తమః ప్రవిష్టమాలక్ష్య తతో నివవృతుః స్త్రియః ॥ 10.30.

తర్వాత, చంద్రుని వెలుతురు ఉన్నంతవరకు వారు అడవిలోకి వెళ్లారు. చీకటి పడినప్పుడు, ఆ స్త్రీలు తిరిగి వచ్చారు.

తన్మనస్కాస్తదలాపాస్తద్విచేష్టాస్తదాత్మికాః । తద్గుణానేవ గాయన్త్యో నాత్మగారాణి సస్మరుః ॥ 10.30.

వారి మనస్సు కృష్ణుడిలో లీనమై, మాటలు కృష్ణుడి గురించి, చేతలు కృష్ణుడిని అనుకరించేవిగా, ఆత్మలు కృష్ణుడికి అర్పణగా, కృష్ణుని మహిమలు పాడుతూ, తమ ఇళ్లను మరచిపోయారు.

పునః పులినమాగత్య కాలిన్ద్యాః కృష్ణభావనాః । సమవేతా జగుః కృష్ణం తదాగమనకాఙ్క్షితాః ॥ 10.30.

తిరిగి యమునా తీరానికి వచ్చి, కృష్ణుని ధ్యానంలో లీనమై, అందరూ కలిసి కృష్ణుని రాక కోసం ఎదురుచూస్తూ, కృష్ణుని గుణాలను పాడారు.

తతోఽగ్నిమారుతౌ రాజన్ అముఞ్చన్ముఖతో రుషా । మహీం నిర్వీరుధం కర్తుం సంవర్తక ఇవాత్యయే

రాజా! ఆ సమయంలో, కోపంతో వారు నోటివెంట అగ్ని, గాలిని విడిచారు. యుగాంతంలో సమ్వర్తకాగ్ని భూమిని బూడిద చేస్తాడని చెప్పినట్లు, భూమిని పచ్చదనం లేకుండా చేయాలనుకున్నారు.

భస్మసాత్ క్రియమాణాన్ తాన్ ద్రుమాన్ వీక్ష్య పితామహః । ఆగతః శమయామాస పుత్రాన్ బర్హిష్మతో నయైః

ఆ చెట్లు బూడిద అవుతున్న దృశ్యం చూసి, బ్రహ్మ వచ్చి, బర్హిష్మతుని కుమారులను జ్ఞానంతో శాంతింపజేశాడు.

తత్రావశిష్టా యే వృక్షా భీతా దుహితరం తదా । ఉజ్జహ్రుస్తే ప్రచేతోభ్య ఉపదిష్టాః స్వయమ్భువా

అప్పుడు, భయంతో మిగిలిన చెట్లు, స్వయంభువుని ఆజ్ఞతో, తమ కుమార్తెను ప్రచేతసులకు ఇచ్చారు.

తే చ బ్రహ్మణ ఆదేశాన్ మారిషాముపయేమిరే । యస్యాం మహదవజ్ఞానాద్ అజన్యజనయోనిజః

బ్రహ్మ ఆజ్ఞతో, వారు మారిషను పెళ్లి చేసుకున్నారు. ఆమె వల్ల, ఒక గొప్ప అపచారంతో, సమస్త ప్రాణుల పిత మహర్షి జన్మించాడు.

చాక్షుషే త్వన్తరే ప్రాప్తే ప్రాక్సర్గే కాలవిద్రుతే । యః ససర్జ ప్రజా ఇష్టాః స దక్షో దైవచోదితః

చాక్షుషమను మంత్వరంలో, సృష్టి ప్రారంభంలో కాలం కదులుతుండగా, దైవప్రేరణతో దక్షుడు కావలసిన ప్రజలను సృష్టించాడు.