శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శ్రీర్యత్పదామ్బుజరజశ్చకమే తులస్యా లబ్ధ్వాపి వక్షసి పదం కిల భృత్యజుష్టమ్ । యస్యాః స్వవీక్షణ కృతేఽన్యసురప్రయాసః తద్వద్ వయం చ తవ పాదరజః ప్రపన్నాః

లక్ష్మీదేవి నీ పాదధూళిని కోరింది. ఆమె నీ వక్షస్సుపై స్థానం పొందినా, సేవకుల ద్వారా సేవించబడినా, ఆ ధూళికోసం ఆశపడ్డది. నీ దృష్టికోసం ఇతర దేవతలు కూడా ప్రయత్నిస్తారు. అలాగే మేము కూడా నీ పాదధూళిలో శరణు పొందాము.

తన్నః ప్రసీద వృజినార్దన తేఽన్ఘ్రిమూలం ప్రాప్తా విసృజ్య వసతీస్త్వదుపాసనాశాః । త్వత్సున్దరస్మిత నిరీక్షణతీవ్రకామ తప్తాత్మనాం పురుషభూషణ దేహి దాస్యమ్

కాబట్టి, బాధలను తొలగించే వాడా! మేము ఇల్లును వదిలి, నీ పాదాల సేవకై వచ్చాము. నీ అందమైన నవ్వు, చూపు కోసం మనసు తపిస్తోంది. పురుషోత్తమా! మాకు నీ దాస్యాన్ని అనుగ్రహించు.

వీక్ష్యాలకావృతముఖం తవ కుణ్డలశ్రీ గణ్డస్థలాధరసుధం హసితావలోకమ్ । దత్తాభయం చ భుజదణ్డయుగం విలోక్య వక్షః శ్రియైకరమణం చ భవామ దాస్యః

నీ జుట్టు కవరించిన ముఖాన్ని, చెవిపోగులు మెరిసే కండలను, పెదవుల అమృతాన్ని, నవ్వుతో కూడిన చూపును, భయాన్ని తొలగించే బాహువులను, లక్ష్మీకి ప్రియమైన నీ వక్షస్సును చూసి, మేము నీ సేవకులమవ్వాలని కోరుకుంటున్నాము.

కా స్త్ర్యఙ్‌గ తే కలపదాయతమూర్చ్ఛితేన సమ్మోహితార్యచరితాన్న చలేత్త్రిలోక్యామ్ । త్రైలోక్యసౌభగమిదం చ నిరీక్ష్య రూపం యద్ గోద్విజద్రుమమృగాః పులకాన్యబిభ్రన్

మూడు లోకాలలో ఏ మహిళా నీ మధురమైన మాటలు, దివ్యమైన కార్యాలు విని, నీ అందాన్ని చూసి ఆకర్షితురాలవదు? నీ రూపాన్ని చూసి, ఆవులు, పక్షులు, చెట్లు, జింకలు సైతం ఆనందంతో ఉప్పొంగుతుంటే, ఎవరు మనసు కదలకుండా ఉండగలరు?

వ్యక్తం భవాన్ వ్రజభయార్తిహరోఽభిజాతో దేవో యథాఽఽదిపురుషః సురలోకగోప్తా । తన్నో నిధేహి కరపఙ్‌కజమార్తబన్ధో తప్తస్తనేషు చ శిరఃసు చ కిఙ్‌కరీణామ్

ప్రభూ! మీరు వ్రజలో భయాన్ని, బాధను తొలగించేందుకు అవతరించారని స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. దేవతలకు రక్షకుడైన ఆదిపురుషుడివి. బాధపడే వారిని ఆదరించువాడా! నీ పద్మపాదాన్ని మమ్మల్ని సేవించే దాసుల తలపై, తపించే వక్షోజాలపై ఉంచు.

శ్రీశుక ఉవాచ - ( అనుష్టుప్ ) ఇతి విక్లవితం తాసాం శ్రుత్వా యోగేశ్వరేశ్వరః । ప్రహస్య సదయం గోపీః ఆత్మారామోఽప్యరీరమత్

శ్రీశుకుడు ఇలా అన్నాడు — గోపికలు బాధతో చెప్పిన మాటలు విని, యోగేశ్వరులకు అధిపతియైన స్వామి, తనంతట తానుగా సంతోషంగా ఉన్నా, దయతో నవ్వి, గోపికలతో ఆనందించాడు.

( మిశ్ర ) తాభిః సమేతాభిరుదారచేష్టితః ప్రియేక్షణోత్ఫుల్లముఖీభిరచ్యుతః । ఉదారహాసద్విజకున్దదీధతిః వ్యరోచతైణాఙ్‌క ఇవోడుభిర్వృతః

ఆ స్త్రీలతో చుట్టుముట్టబడి, వారి ముఖాలు కృష్ణుని చూపుతో ఆనందంతో వికసించగా, అచ్యుతుడు పరమ మధురమైన నవ్వుతో, రెండు మల్లెపువ్వుల్లా మెరిసే దంతాలతో, నక్షత్రాలతో చుట్టుముట్టిన చంద్రుడిలా ప్రకాశించాడు.

( అనుష్టుప్ ) ఉపగీయమాన ఉద్‍గాయన్ వనితాశతయూథపః । మాలాం బిభ్రద్ వైజయన్తీం వ్యచరన్ మణ్డయన్ వనమ్

వందలాది స్త్రీల మధ్య నాయకుడిగా, వారు పాడుతుంటే ఆయన కూడా పాడుతూ, వైజయంతి మాల ధరించి, ఆ అడవిలో సంచరిస్తూ దానిని అలంకరించాడు.

నద్యాః పులినమావిశ్య గోపీభిర్హిమవాలుకమ్ । రేమే తత్తరలానన్ద కుముదామోదవాయునా

నదీ తీరంలోని చల్లని ఇసుకపై, గోపికలతో కలిసి ప్రవేశించి, కమలాల సుగంధంతో కూడిన మృదువైన గాలిలో ఆనందంగా విహరించాడు.

( వసంతతిలకా ) బాహుప్రసారపరిరమ్భకరాలకోరు నీవీస్తనాలభననర్మనఖాగ్రపాతైః । క్ష్వేల్యావలోకహసితైర్వ్రజసున్దరీణాం ఉత్తమ్భయన్ రతిపతిం రమయాఞ్చకార

బాహువులను చాచి ఆలింగనం చేయడం, ఆటపాటలు, నీవీ సడలించడం, వక్షోజాలను నఖాలతో తాకడం, నవ్వులు, చూపులు, హాస్యాలతో వ్రజ సుందరీలను ఆనందింపజేస్తూ, మనసులో మన్మథుడిని ఉత్తేజింపజేశాడు.

( అనుష్టుప్ ) ఏవం భగవతః కృష్ణాత్ లబ్ధమానా మహాత్మనః । ఆత్మానం మేనిరే స్త్రీణాం మానిన్యోఽభ్యధికం భువి

ఈ విధంగా మహాత్ముడైన శ్రీకృష్ణుని అనుగ్రహాన్ని పొందిన ఆ గర్వితమైన స్త్రీలు, భూమిపై తమకంటే అదృష్టవంతులు మరెవరూ లేరని భావించాయి.

తాసాం తత్ సౌభగమదం వీక్ష్య మానం చ కేశవః । ప్రశమాయ ప్రసాదాయ తత్రైవాన్తరధీయత

ఆ స్త్రీల అదృష్టం వల్ల కలిగిన గర్వాన్ని గమనించిన కేశవుడు, వారిలో వినయం కలిగించేందుకు, వారికి దయ చూపేందుకు అక్కడే అంతర్ధానమయ్యాడు.

ఇతి శ్రీమద్‍భాగవతే మహాపురాణే పారమహంస్యాం సంహితాయాం దశమస్కన్ధే పూర్వార్ధే ఏకోన్త్రింశోఽధ్యాయః

ఇలా పరమహంసులకు పఠించదగిన శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో, పదవ స్కంధంలో, మొదటి భాగంలో, ఇరవై తొమ్మిదవ అధ్యాయం ముగిసింది.

( మాలినీ ) భవభయమపహన్తుం జ్ఞానవిజ్ఞానసారం నిగమకృద్ ఉపజహ్రే భృఙ్గవద్ వేదసారమ్ । అమృతముదధితశ్చా పాయయద్ భృత్యవర్గాన్ పురుషం ఋషభమాద్యం కృష్ణసంజ్ఞం నతోఽస్మి

భవభయాన్ని తొలగించేందుకు, జ్ఞానవిజ్ఞాన సారాన్ని, వేదసారాన్ని తేనెటీగలా గ్రహించి, తన భక్తులకు అమృతాన్ని పంచిన ఆదిపురుషుడైన కృష్ణునికి నేను నమస్కరిస్తున్నాను.

హరిర్దేహభృతామాత్మా స్వయం ప్రకృతిరీశ్వరః । తత్పాదమూలం శరణం యతః క్షేమో నృణామిహ

హరి అన్నవారికి ఆత్మ, స్వయంగా ప్రకృతికి అధిపతి. ఆయన పాదమూలమే మనకు ఈ లోకంలో రక్షణనిచ్చే ఆశ్రయం.

స వై ప్రియతమశ్చాత్మా యతో న భయమణ్వపి । ఇతి వేద స వై విద్వాన్ యో విద్వాన్ స గురుర్హరిః

అతడే మనకు అత్యంత ప్రియమైన ఆత్మ. ఆయనను తెలుసుకున్నవారికి ఎలాంటి భయం ఉండదు. ఇది తెలిసినవాడే నిజమైన జ్ఞాని, అలాంటి జ్ఞాని గురువు — హరిదేవుడే.

నారద ఉవాచ - ప్రశ్న ఏవం హి సఞ్ఛిన్నో భవతః పురుషర్షభ । అత్ర మే వదతో గుహ్యం నిశామయ సునిశ్చితమ్

నారదుడు చెప్పాడు — ఓ మానవులలో శ్రేష్ఠుడా! మీ ప్రశ్నకు ఈ విధంగా సమాధానం చెప్పాను. ఇప్పుడు నేను చెప్పబోయే ఈ రహస్య విషయాన్ని శ్రద్ధగా వినండి.

క్షుద్రం చరం సుమనసాం శరణే మిథిత్వా రక్తం షడఙ్‌ఘ్రిగణసామసు లుబ్ధకర్ణమ్ । అగ్రే వృకాన్ అసుతృపోఽవిగణయ్య యాన్తం పృష్ఠే మృగం మృగయ లుబ్ధకబాణభిన్నమ్

ఒక చిన్న జంతువు, మంచి మనసున్నవారి ఆశ్రయాన్ని వెతుకుతూ, ఆరు కాళ్లున్నవారి మధురమైన పాటలకు ఆకర్షితుడై, ముందున్న ఎప్పుడూ తృప్తిపడని నక్కలను పట్టించుకోకుండా ముందుకు పోతూ, వెనుక నుండి వేటగాడి బాణంతో గాయపడిన జింక తనను వెంబడిస్తున్నదని గమనించదు.

స త్వం విచక్ష్య మృగచేష్టితమాత్మనోఽన్తః చిత్తం నియచ్ఛ హృది కర్ణధునీం చ చిత్తే । జహ్యఙ్‌గనాశ్రమమసత్ తమయూథగాథం ప్రీణీహి హంసశరణం విరమ క్రమేణ

కాబట్టి, జింక ప్రవర్తనను గమనించి, నీవు నీ మనసును హృదయంలో నియంత్రించు. స్త్రీల సమాజాన్ని, అసత్యమైన గుంపుల పాటలను విడిచిపెట్టి, హంసాశ్రయాన్ని ఆశ్రయిస్తూ, క్రమంగా వేరుగా ఉండి, సంతృప్తిగా జీవించు.

రాజోవాచ - (అనుష్టుప్) శ్రుతమన్వీక్షితం బ్రహ్మన్ భగవాన్ యదభాషత । నైతజ్జానన్తి ఉపాధ్యాయాః కిం న బ్రూయుర్విదుర్యది

రాజు చెప్పాడు — బ్రాహ్మణా! భగవంతుడు చెప్పిన మాటలను నేను విని, ఆలోచించాను. ఉపాధ్యాయులు దీనిని తెలుసుకుంటే ఎందుకు వివరించరు?

సంశయోఽత్ర తు మే విప్ర సఞ్ఛిన్నస్తత్కృతో మహాన్ । ఋషయోఽపి హి ముహ్యన్తి యత్ర నేన్ద్రియవృత్తయః

బ్రాహ్మణా! మీ మాటల వల్ల నా గొప్ప సందేహం తొలగిపోయింది. ఇంద్రియాలు అందని విషయాల్లో మహర్షులకూ అయోమయం కలుగుతుంది.

కర్మాణ్యారభతే యేన పుమానిహ విహాయ తమ్ । అముత్రాన్యేన దేహేన జుష్టాని స యదశ్నుతే

ఈ లోకంలో మనిషి ఏ కార్యాలు చేస్తాడో, ఈ శరీరాన్ని వదిలిన తర్వాత, మరో శరీరంతో వాటి ఫలితాలను అనుభవిస్తాడు.

ఇతి వేదవిదాం వాదః శ్రూయతే తత్ర తత్ర హ । కర్మ యత్క్రియతే ప్రోక్తం పరోక్షం న ప్రకాశతే

వేదాన్ని తెలిసినవారి మధ్య ఈ వివాదం ఎక్కడికక్కడ వినిపిస్తుంది: చేయబడిన కర్మలు దాచబడి ఉంటాయని, అవి స్పష్టంగా కనిపించవని అంటారు.

నారద ఉవాచ - యేనైవారభతే కర్మ తేనైవాముత్ర తత్పుమాన్ । భుఙ్‌క్తే హి అవ్యవధానేన లిఙ్‌గేన మనసా స్వయమ్

నారదుడు చెప్పాడు — మనిషి ఏ కార్యాలు చేస్తాడో, వాటివల్లే అతడు మరొక జన్మలో, తన సూక్ష్మశరీరం, మనస్సు ద్వారా, నిరంతరం వాటి ఫలితాలను అనుభవిస్తాడు.

శయానం ఇమం ఉత్సృజ్య శ్వసన్తం పురుషో యథా । కర్మాత్మన్యాహితం భుఙ్‌క్తే తాదృశేనేతరేణ వా

ఒకవేళ మనిషి నిద్రలో ఉన్న శరీరాన్ని వదిలిపెట్టినట్టు, తన కర్మఫలితాలను అదే శరీరంతో గానీ, లేక మరొక శరీరంతో గానీ అనుభవిస్తాడు.

మమైతే మనసా యద్యద్ అసౌ అహం ఇతి బ్రువన్ । గృహ్ణీయాత్ తత్పుమాన్ రాద్ధం కర్మ యేన పునర్భవః

ఈ మనిషి 'నేను ఇదే' అని మనసుతో ఏది పట్టుకుంటాడో, వాటి ద్వారా కలిగే కర్మఫలితాలను పొందుతాడు. వాటివల్లే మళ్లీ జననం జరుగుతుంది.

యథానుమీయతే చిత్తం ఉభయైరిన్ద్రియేహితైః । ఏవం ప్రాగ్దేహజం కర్మ లక్ష్యతే చిత్తవృత్తిభిః

ఇంద్రియాల క్రియల ద్వారా మనసు ఎలా ఊహించబడుతుందో, అలాగే గత జన్మల కర్మలు మనసు ప్రవృత్తుల ద్వారా గుర్తించబడతాయి.

నానుభూతం క్వ చానేన దేహేనాదృష్టమశ్రుతమ్ । కదాచిద్ ఉపలభ్యేత యద్ రూపం యాదృగాత్మని

ఈ శరీరంతో మనం ఎన్నడూ అనుభవించలేదు, చూడలేదు, వినలేదు కూడా. అయినా, ఎప్పుడో ఒకసారి, మనలో ఉన్న ఆ స్వరూపాన్ని తెలుసుకోవచ్చు.