శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

అస్వర్గ్యమయశస్యం చ ఫల్గు కృచ్ఛ్రం భయావహమ్ । జుగుప్సితం చ సర్వత్ర హ్యౌపపత్యం కులస్త్రియః

కుటుంబస్త్రీలకు భర్త కాకుండా వేరొకరితో కలవడం వల్ల స్వర్గం రాదు, అపఖ్యాతి వస్తుంది, తక్కువ ఫలితాలు, కష్టాలు, భయం కలుగుతాయి—ఇది ఎక్కడైనా నిందించబడే పని.

శ్రవణాద్ దర్శనాద్ ధ్యానాద్ మయి భావోఽనుకీర్తనాత్ । న తథా సన్నికర్షేణ ప్రతియాత తతో గృహాన్

నన్ను గురించి వినడం, చూడడం, ధ్యానం చేయడం, నన్ను గురించి పాడడం—ఇవి భక్తిని కలిగిస్తాయి. కేవలం దగ్గరగా ఉండటం వల్ల అంతగా కాదు. అందువల్ల మీ ఇళ్లకు తిరిగి వెళ్ళండి.

శ్రీశుక ఉవాచ - ఇతి విప్రియమాకర్ణ్య గోప్యో గోవిన్దభాషితమ్ । విషణ్ణా భగ్నసఙ్‌కల్పాః చిన్తామాపుర్దురత్యయామ్

శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు — గోవిందుడు చెప్పిన కఠినమైన మాటలు విని, ఆ గోపికలు తీవ్రంగా బాధపడి, తమ ఆశలు చెల్లిపోయినవిగా భావించి, దుఃఖంలో మునిగిపోయారు.

( వసంతతిలకా ) కృత్వా ముఖాన్యవ శుచః శ్వసనేన శుష్యద్ బిమ్బాధరాణి చరణేన భువః లిఖన్త్యః । అస్రైరుపాత్తమషిభిః కుచకుఙ్‌కుమాని తస్థుర్మృజన్త్య ఉరుదుఃఖభరాః స్మ తూష్ణీమ్ ప్రేష్ఠం ప్రియేతరమివ ప్రతిభాషమాణం కృష్ణం తదర్థవినివర్తితసర్వకామాః । నేత్రే విమృజ్య రుదితోపహతే స్మ కిఞ్చిత్ సంరమ్భగద్‍గదగిరోఽబ్రువతానురక్తాః

శ్రీగోప్య ఊచుః । మైవం విభోఽర్హతి భవాన్ గదితుం నృశంసం సన్త్యజ్య సర్వవిషయాంస్తవ పాదమూలమ్ । భక్తా భజస్వ దురవగ్రహ మా త్యజాస్మాన్ దేవో యథాఽఽదిపురుషో భజతే ముముక్షూన్

గోపికలు ఇలా అన్నారు — ప్రభూ! మీరు ఇంత కఠినంగా మాట్లాడడం మాకు తగదు. మేము అన్నీ వదిలేసి మీ పాదాల వద్దకు వచ్చాము. భక్తులను ఆదరించండి, మమ్మల్ని నిరాకరించవద్దు. ముక్తిని కోరేవారిని ఆదిపురుషుడు ఎలా వదిలిపెట్టడు, అలాగే మమ్మల్ని కూడా వదలవద్దు.

యత్పత్యపత్యసుహృదాం అనువృత్తిరఙ్‌గ స్త్రీణాం స్వధర్మ ఇతి ధర్మవిదా త్వయోక్తమ్ । అస్త్వేవమేతదుపదేశపదే త్వయీశే ప్రేష్ఠో భవాంస్తనుభృతాం కిల బన్ధురాత్మా

మీరు ధర్మాన్ని తెలిసినవారు. భార్యలు భర్త, పిల్లలు, మిత్రులకు సేవచేయడం ధర్మమని మీరు చెప్పారు. అది నిజమే. కానీ ప్రభూ! భూతమంతటికీ మీరు ప్రియమైనవారు, మిత్రుడు, ఆత్మ. అందుకే మేము మీకే మనసు పెట్టాము.

కుర్వన్తి హి త్వయి రతిం కుశలాః స్వ ఆత్మన్ నిత్యప్రియే పతిసుతాదిభిరార్తిదైః కిమ్ । తన్నః ప్రసీద పరమేశ్వర మా స్మ ఛిన్ద్యా ఆశాం ధృతాం త్వయి చిరాదరవిన్దనేత్ర

బుద్ధిమంతులు నిత్యంగా ప్రియమైన మీలోనే ప్రేమ పెడతారు. బాధలు కలిగించే భర్తలు, పిల్లలు, ఇతరులు మనకు అవసరమా? కనుక పరమేశ్వరా! పద్మనయనా! మేము మీపై పెట్టుకున్న ఆశను విరిచేయకండి. మమ్మల్ని కరుణించండి.

చిత్తం సుఖేన భవతాపహృతం గృహేషు యన్నిర్విశత్యుత కరావపి గృహ్యకృత్యే । పాదౌ పదం న చలతస్తవ పాదమూలాద్ యామః కథం వ్రజమథో కరవామ కిం వా

ప్రభూ! మీరు మనసును సంతోషంగా ఆకర్షించడంతో, అది ఇల్లు వైపు తిరిగి పోదు. చేతులు గృహకార్యాల్లో నిమగ్నం కావు. పాదాలు మీ పాదాలనుండి కదలవు. అలాంటప్పుడు మేము వ్రజకు ఎలా వెళ్ళగలం? ఇంకేమి చేయగలం?

సిఞ్చాఙ్‌గ నస్త్వదధరామృతపూరకేణ హాసావలోకకలగీతజహృచ్ఛయాగ్నిమ్ । నో చేద్ వయం విరహజాగ్ని ఉపయుక్తదేహా ధ్యానేన యామ పదయోః పదవీం సఖే తే

ప్రియమైనవా! మీ పెదవుల అమృతంతో, నవ్వుతో, చూపుతో, మధురమైన పాటలతో మమ్మల్ని తడిపించు. లేకపోతే, వేరుపాటు బాధలో మునిగి, ఈ శరీరాన్ని వదిలేసి, ధ్యానంలో నీ పాదాలవైపు చేరిపోతాము.

యర్హ్యమ్బుజాక్ష తవ పాదతలం రమాయా దత్తక్షణం క్వచిదరణ్యజనప్రియస్య । అస్ప్రాక్ష్మ తత్ప్రభృతి నాన్యసమక్షమఙ్గ స్థాతుం త్వయాభిరమితా బత పారయామః

పద్మనయనా! రమాదేవికి కొంతసేపు మాత్రమే లభించిన నీ పాదాలను మేము ఒకసారి తాకినప్పటి నుండి, మేము ఇంకెవరినీ చూడలేకపోతున్నాము. నీ ప్రేమలో మునిగిపోయాము.

శ్రీర్యత్పదామ్బుజరజశ్చకమే తులస్యా లబ్ధ్వాపి వక్షసి పదం కిల భృత్యజుష్టమ్ । యస్యాః స్వవీక్షణ కృతేఽన్యసురప్రయాసః తద్వద్ వయం చ తవ పాదరజః ప్రపన్నాః

లక్ష్మీదేవి నీ పాదధూళిని కోరింది. ఆమె నీ వక్షస్సుపై స్థానం పొందినా, సేవకుల ద్వారా సేవించబడినా, ఆ ధూళికోసం ఆశపడ్డది. నీ దృష్టికోసం ఇతర దేవతలు కూడా ప్రయత్నిస్తారు. అలాగే మేము కూడా నీ పాదధూళిలో శరణు పొందాము.

తన్నః ప్రసీద వృజినార్దన తేఽన్ఘ్రిమూలం ప్రాప్తా విసృజ్య వసతీస్త్వదుపాసనాశాః । త్వత్సున్దరస్మిత నిరీక్షణతీవ్రకామ తప్తాత్మనాం పురుషభూషణ దేహి దాస్యమ్

కాబట్టి, బాధలను తొలగించే వాడా! మేము ఇల్లును వదిలి, నీ పాదాల సేవకై వచ్చాము. నీ అందమైన నవ్వు, చూపు కోసం మనసు తపిస్తోంది. పురుషోత్తమా! మాకు నీ దాస్యాన్ని అనుగ్రహించు.

వీక్ష్యాలకావృతముఖం తవ కుణ్డలశ్రీ గణ్డస్థలాధరసుధం హసితావలోకమ్ । దత్తాభయం చ భుజదణ్డయుగం విలోక్య వక్షః శ్రియైకరమణం చ భవామ దాస్యః

నీ జుట్టు కవరించిన ముఖాన్ని, చెవిపోగులు మెరిసే కండలను, పెదవుల అమృతాన్ని, నవ్వుతో కూడిన చూపును, భయాన్ని తొలగించే బాహువులను, లక్ష్మీకి ప్రియమైన నీ వక్షస్సును చూసి, మేము నీ సేవకులమవ్వాలని కోరుకుంటున్నాము.

కా స్త్ర్యఙ్‌గ తే కలపదాయతమూర్చ్ఛితేన సమ్మోహితార్యచరితాన్న చలేత్త్రిలోక్యామ్ । త్రైలోక్యసౌభగమిదం చ నిరీక్ష్య రూపం యద్ గోద్విజద్రుమమృగాః పులకాన్యబిభ్రన్

మూడు లోకాలలో ఏ మహిళా నీ మధురమైన మాటలు, దివ్యమైన కార్యాలు విని, నీ అందాన్ని చూసి ఆకర్షితురాలవదు? నీ రూపాన్ని చూసి, ఆవులు, పక్షులు, చెట్లు, జింకలు సైతం ఆనందంతో ఉప్పొంగుతుంటే, ఎవరు మనసు కదలకుండా ఉండగలరు?

వ్యక్తం భవాన్ వ్రజభయార్తిహరోఽభిజాతో దేవో యథాఽఽదిపురుషః సురలోకగోప్తా । తన్నో నిధేహి కరపఙ్‌కజమార్తబన్ధో తప్తస్తనేషు చ శిరఃసు చ కిఙ్‌కరీణామ్

ప్రభూ! మీరు వ్రజలో భయాన్ని, బాధను తొలగించేందుకు అవతరించారని స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. దేవతలకు రక్షకుడైన ఆదిపురుషుడివి. బాధపడే వారిని ఆదరించువాడా! నీ పద్మపాదాన్ని మమ్మల్ని సేవించే దాసుల తలపై, తపించే వక్షోజాలపై ఉంచు.

శ్రీశుక ఉవాచ - ( అనుష్టుప్ ) ఇతి విక్లవితం తాసాం శ్రుత్వా యోగేశ్వరేశ్వరః । ప్రహస్య సదయం గోపీః ఆత్మారామోఽప్యరీరమత్

శ్రీశుకుడు ఇలా అన్నాడు — గోపికలు బాధతో చెప్పిన మాటలు విని, యోగేశ్వరులకు అధిపతియైన స్వామి, తనంతట తానుగా సంతోషంగా ఉన్నా, దయతో నవ్వి, గోపికలతో ఆనందించాడు.

( మిశ్ర ) తాభిః సమేతాభిరుదారచేష్టితః ప్రియేక్షణోత్ఫుల్లముఖీభిరచ్యుతః । ఉదారహాసద్విజకున్దదీధతిః వ్యరోచతైణాఙ్‌క ఇవోడుభిర్వృతః

ఆ స్త్రీలతో చుట్టుముట్టబడి, వారి ముఖాలు కృష్ణుని చూపుతో ఆనందంతో వికసించగా, అచ్యుతుడు పరమ మధురమైన నవ్వుతో, రెండు మల్లెపువ్వుల్లా మెరిసే దంతాలతో, నక్షత్రాలతో చుట్టుముట్టిన చంద్రుడిలా ప్రకాశించాడు.

( అనుష్టుప్ ) ఉపగీయమాన ఉద్‍గాయన్ వనితాశతయూథపః । మాలాం బిభ్రద్ వైజయన్తీం వ్యచరన్ మణ్డయన్ వనమ్

వందలాది స్త్రీల మధ్య నాయకుడిగా, వారు పాడుతుంటే ఆయన కూడా పాడుతూ, వైజయంతి మాల ధరించి, ఆ అడవిలో సంచరిస్తూ దానిని అలంకరించాడు.

నద్యాః పులినమావిశ్య గోపీభిర్హిమవాలుకమ్ । రేమే తత్తరలానన్ద కుముదామోదవాయునా

నదీ తీరంలోని చల్లని ఇసుకపై, గోపికలతో కలిసి ప్రవేశించి, కమలాల సుగంధంతో కూడిన మృదువైన గాలిలో ఆనందంగా విహరించాడు.

( వసంతతిలకా ) బాహుప్రసారపరిరమ్భకరాలకోరు నీవీస్తనాలభననర్మనఖాగ్రపాతైః । క్ష్వేల్యావలోకహసితైర్వ్రజసున్దరీణాం ఉత్తమ్భయన్ రతిపతిం రమయాఞ్చకార

బాహువులను చాచి ఆలింగనం చేయడం, ఆటపాటలు, నీవీ సడలించడం, వక్షోజాలను నఖాలతో తాకడం, నవ్వులు, చూపులు, హాస్యాలతో వ్రజ సుందరీలను ఆనందింపజేస్తూ, మనసులో మన్మథుడిని ఉత్తేజింపజేశాడు.

( అనుష్టుప్ ) ఏవం భగవతః కృష్ణాత్ లబ్ధమానా మహాత్మనః । ఆత్మానం మేనిరే స్త్రీణాం మానిన్యోఽభ్యధికం భువి

ఈ విధంగా మహాత్ముడైన శ్రీకృష్ణుని అనుగ్రహాన్ని పొందిన ఆ గర్వితమైన స్త్రీలు, భూమిపై తమకంటే అదృష్టవంతులు మరెవరూ లేరని భావించాయి.

తాసాం తత్ సౌభగమదం వీక్ష్య మానం చ కేశవః । ప్రశమాయ ప్రసాదాయ తత్రైవాన్తరధీయత

ఆ స్త్రీల అదృష్టం వల్ల కలిగిన గర్వాన్ని గమనించిన కేశవుడు, వారిలో వినయం కలిగించేందుకు, వారికి దయ చూపేందుకు అక్కడే అంతర్ధానమయ్యాడు.

ఇతి శ్రీమద్‍భాగవతే మహాపురాణే పారమహంస్యాం సంహితాయాం దశమస్కన్ధే పూర్వార్ధే ఏకోన్త్రింశోఽధ్యాయః

ఇలా పరమహంసులకు పఠించదగిన శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో, పదవ స్కంధంలో, మొదటి భాగంలో, ఇరవై తొమ్మిదవ అధ్యాయం ముగిసింది.

( మాలినీ ) భవభయమపహన్తుం జ్ఞానవిజ్ఞానసారం నిగమకృద్ ఉపజహ్రే భృఙ్గవద్ వేదసారమ్ । అమృతముదధితశ్చా పాయయద్ భృత్యవర్గాన్ పురుషం ఋషభమాద్యం కృష్ణసంజ్ఞం నతోఽస్మి

భవభయాన్ని తొలగించేందుకు, జ్ఞానవిజ్ఞాన సారాన్ని, వేదసారాన్ని తేనెటీగలా గ్రహించి, తన భక్తులకు అమృతాన్ని పంచిన ఆదిపురుషుడైన కృష్ణునికి నేను నమస్కరిస్తున్నాను.

హరిర్దేహభృతామాత్మా స్వయం ప్రకృతిరీశ్వరః । తత్పాదమూలం శరణం యతః క్షేమో నృణామిహ

హరి అన్నవారికి ఆత్మ, స్వయంగా ప్రకృతికి అధిపతి. ఆయన పాదమూలమే మనకు ఈ లోకంలో రక్షణనిచ్చే ఆశ్రయం.

స వై ప్రియతమశ్చాత్మా యతో న భయమణ్వపి । ఇతి వేద స వై విద్వాన్ యో విద్వాన్ స గురుర్హరిః

అతడే మనకు అత్యంత ప్రియమైన ఆత్మ. ఆయనను తెలుసుకున్నవారికి ఎలాంటి భయం ఉండదు. ఇది తెలిసినవాడే నిజమైన జ్ఞాని, అలాంటి జ్ఞాని గురువు — హరిదేవుడే.

నారద ఉవాచ - ప్రశ్న ఏవం హి సఞ్ఛిన్నో భవతః పురుషర్షభ । అత్ర మే వదతో గుహ్యం నిశామయ సునిశ్చితమ్

నారదుడు చెప్పాడు — ఓ మానవులలో శ్రేష్ఠుడా! మీ ప్రశ్నకు ఈ విధంగా సమాధానం చెప్పాను. ఇప్పుడు నేను చెప్పబోయే ఈ రహస్య విషయాన్ని శ్రద్ధగా వినండి.

క్షుద్రం చరం సుమనసాం శరణే మిథిత్వా రక్తం షడఙ్‌ఘ్రిగణసామసు లుబ్ధకర్ణమ్ । అగ్రే వృకాన్ అసుతృపోఽవిగణయ్య యాన్తం పృష్ఠే మృగం మృగయ లుబ్ధకబాణభిన్నమ్

ఒక చిన్న జంతువు, మంచి మనసున్నవారి ఆశ్రయాన్ని వెతుకుతూ, ఆరు కాళ్లున్నవారి మధురమైన పాటలకు ఆకర్షితుడై, ముందున్న ఎప్పుడూ తృప్తిపడని నక్కలను పట్టించుకోకుండా ముందుకు పోతూ, వెనుక నుండి వేటగాడి బాణంతో గాయపడిన జింక తనను వెంబడిస్తున్నదని గమనించదు.