శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఏవం క్రియాయోగపథైః పుమాన్వైదికతాన్త్రికైః । అర్చన్ ఉభయతః సిద్ధిం మత్తో విన్దత్యభీప్సితామ్

ఇలా, కర్మయోగ మార్గాల ద్వారా, వేదమార్గం గానీ, తంత్రమార్గం గానీ, నన్ను పూజించే వాడు, ఇరువైపులా కోరుకున్న ఫలితాన్ని నన్ను ద్వారా పొందుతాడు.

మదర్చాం సమ్ప్రతిష్ఠాప్య మన్దిరం కారయేద్ దృఢమ్ । పుష్పోద్యానాని రమ్యాణి పూజాయాత్రోత్సవాశ్రితాన్

నా విగ్రహాన్ని ప్రతిష్టాపించి, బలమైన గుడిని నిర్మించాలి. అక్కడ పూజలకు, ఉత్సవాలకు అందమైన పుష్పవాటికలను ఏర్పరచాలి.

పూజాదీనాం ప్రవాహార్థం మహాపర్వస్వథాన్వహమ్ । క్షేత్రాపణపురగ్రామాన్ దత్త్వా మత్సార్ష్టితామియాత్

పూజలు మొదలైనవి నిరంతరం కొనసాగేందుకు, మహోత్సవాలు, రోజువారీ కార్యక్రమాల కోసం, పొలాలు, దుకాణాలు, పట్టణాలు, గ్రామాలు సమర్పించి, నా లోకాన్ని పొందాలి.

ప్రతిష్ఠయా సార్వభౌమం సద్మనా భువనత్రయమ్ । పూజాదినా బ్రహ్మలోకం త్రిభిర్మత్సామ్యతామియాత్

ప్రతిష్ఠ ద్వారా మూడు లోకాలపై అధికారం కలిగి, గొప్ప గృహాన్ని పొందుతాడు. పూజ మొదలైన వాటితో బ్రహ్మలోకాన్ని, ఈ మూడింటితో నాతో సమానత్వాన్ని పొందుతాడు.

మామేవ నైరపేక్ష్యేణ భక్తియోగేన విన్దతి । భక్తియోగం స లభతే ఏవం యః పూజయేత మామ్

నిరుపేక్షమైన భక్తియోగంతో నన్ను మాత్రమే పొందుతాడు. ఈ విధంగా నన్ను పూజించే వాడు భక్తియోగాన్ని పొందుతాడు.

యః స్వదత్తాం పరైర్దత్తాం హరేత సురవిప్రయోః । వృత్తిం స జాయతే విడ్భుగ్ వర్షాణాం అయుతాయుతమ్

తాను లేదా ఇతరులు దేవతలకు, బ్రాహ్మణులకు జీవనోపాధి కోసం ఇచ్చిన దానాన్ని ఎవరైనా తీసుకుంటే, వారు పది వేల సంవత్సరాలు మలాన్ని తినేవారిగా జన్మిస్తారు.

కర్తుశ్చ సారథేహేతోః అనుమోదితురేవ చ । కర్మణాం భాగినః ప్రేత్య భూయో భూయసి తత్ఫలమ్

కర్త, ఉద్దేశ్యం, అనుమతిదారుడు, ఈ ముగ్గురికీ, ఆ కార్యాలలో భాగస్వాములైనవారు, మరణానంతరం ఆ కర్మ ఫలితాన్ని మరల మరల అనుభవించవలసి వస్తుంది.

వికాలేఽవగాహనాద్ వరుణదూతేన వరుణాలయం నీతస్య నందస్య భగవతా పునరనయనమ్ - శ్రీశుక ఉవాచ - ( అనుష్టుప్ ) ఏకాదశ్యాం నిరాహారః సమభ్యర్చ్య జనార్దనమ్ । స్నాతుం నన్దస్తు కాలిన్ద్యాం ద్వాదశ్యాం జలమావిశత్

శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు — ఏకాదశి రోజున ఉపవాసంగా ఉండి, నందుడు జనార్దనుని పూజ చేశాడు. ద్వాదశి రోజున, కాలిందీ నదిలో స్నానం చేయడానికి నీళ్లలోకి ప్రవేశించాడు.

తం గృహీత్వానయద్ భృత్యో వరుణస్యాసురోఽన్తికమ్ । అవజ్ఞాయాసురీం వేలాం ప్రవిష్టముదకం నిశి

అసుర స్వభావం ఉన్న వరుణుని ఒక సేవకుడు, రాత్రి సమయంలో నదిలోకి ప్రవేశించినందుకు, నందుని పట్టుకుని వరుణుని వద్దకు తీసుకెళ్లాడు.

చుక్రుశుస్తమపశ్యన్తః కృష్ణ రామేతి గోపకాః । భగవాంస్తదుపశ్రుత్య పితరం వరుణాహృతమ్ । తదన్తికం గతో రాజన్ స్వానామభయదో విభుః

కృష్ణుడు, రాముడు అని పిలుస్తూ, గోపకులు ఆయనను కనబడక ఏడ్చారు. ఆ పిలుపులు విని, భగవంతుడు తన తండ్రిని వరుణుడు తీసుకెళ్లాడని గ్రహించి, రాజా! తనవారికి భయాన్ని తొలగించేవాడు ఆ స్థలానికి వెళ్లాడు.

ప్రాప్తం వీక్ష్య హృషీకేశం లోకపాలః సపర్యయా । మహత్యా పూజయిత్వాఽఽహ తద్దర్శనమహోత్సవః

హృషీకేశుడు అక్కడికి వచ్చినప్పుడు, లోకపాలుడు ఆయనను గొప్ప గౌరవంతో ఆహ్వానించి, మహా ఆదరంతో పూజ చేసి, ఆ దర్శనం మహోత్సవంగా భావించి మాట్లాడాడు.

శ్రీవరుణ ఉవాచ - అద్య మే నిభృతో దేహో అద్యైవార్థోఽధిగతః ప్రభో । త్వత్పాదభాజో భగవన్ అవాపుః పారమధ్వనః

శ్రీ వరుణుడు ఇలా అన్నాడు — ప్రభూ! నేడు నా శరీరం ప్రశాంతమైంది; నేడు నా లక్ష్యం నెరవేరింది. నీ పాదాలను ఆశ్రయించిన వారు, భగవంతుడా! జీవన మార్గాన్ని దాటి గమ్యాన్ని చేరుకున్నారు.

నమస్తుభ్యం భగవతే బ్రహ్మణే పరమాత్మనే । న యత్ర శ్రూయతే మాయా లోకసృష్టివికల్పనా

భగవంతుడైన పరమాత్మా, బ్రహ్మ స్వరూపుడా! నీకు నమస్కారం. అక్కడ మాయ కూడా లేదు, లోక సృష్టి అనే ఊహ కూడా వినిపించదు.

అజానతా మామకేన మూఢేనాకార్యవేదినా । ఆనీతోఽయం తవ పితా తద్ భవాన్ క్షన్తుమర్హతి

నాకు తెలియక, అవివేకంతో, చేయకూడని పని తెలిసికూడా, నీ తండ్రిని ఇక్కడికి తీసుకొచ్చాను. దయచేసి ఈ తప్పును క్షమించు.

మమాప్యనుగ్రహం కృష్ణ కర్తుం అర్హస్యశేషదృక్ । గోవిన్ద నీయతామేష పితా తే పితృవత్సల

కృష్ణా! అన్నివిషయాలు తెలిసినవాడవు. నాపైనా నీ అనుగ్రహం చూపించాలి. పితృవత్సలుడా, గోవిందా! నీ తండ్రిని తిరిగి తీసుకుపో.

శ్రీశుక ఉవాచ - ఏవం ప్రసాదితః కృష్ణో భగవాన్ ఈశ్వరేశ్వరః । ఆదాయాగాత్ స్వపితరం బన్ధూనాం చావహన్ ముదమ్

శ్రీ శుకుడు ఇలా అన్నాడు — ఇలా ప్రసన్నమైన కృష్ణుడు, భగవంతుడు, తన తండ్రిని తీసుకుని, బంధువులకు ఆనందాన్ని కలిగిస్తూ తిరిగి వెళ్లాడు.

నన్దస్త్వతీన్ద్రియం దృష్ట్వా లోకపాలమహోదయమ్ । కృష్ణే చ సన్నతిం తేషాం జ్ఞాతిభ్యో విస్మితోఽబ్రవీత్

నందుడు, లోకపాలుని అద్భుతమైన వైభవాన్ని, వారు కృష్ణుడికి చేసిన నమస్కారాన్ని చూసి, ఆశ్చర్యంతో తన బంధువులతో మాట్లాడాడు.

తే చౌత్సుక్యధియో రాజన్ మత్వా గోపాస్తమీశ్వరమ్ । అపి నః స్వగతిం సూక్ష్మాం ఉపాధాస్యదధీశ్వరః

రాజా! ఆ గోపకులు, ఆసక్తితో, 'ఈ ప్రభువు మనకు మన స్వగతిని, అంతరంగ మార్గాన్ని చూపిస్తాడేమో?' అని అనుకున్నారు.

ఇతి స్వానాం స భగవాన్ విజ్ఞాయాఖిలదృక్ స్వయమ్ । సఙ్‌కల్పసిద్ధయే తేషాం కృపయైతదచిన్తయత్

భగవంతుడు, తనవారి మనస్సులోని ఆ కోరికను తెలుసుకొని, వారి సంకల్పాన్ని నెరవేర్చేందుకు కరుణతో ఇలా ఆలోచించాడు.

జనో వై లోక ఏతస్మిన్ అవిద్యాకామకర్మభిః । ఉచ్చావచాసు గతిషు న వేద స్వాం గతిం భ్రమన్

ఈ లోకంలో జనులు, అవిద్య, కోరిక, కర్మల వల్ల గందరగోళంలో ఉన్నారు. ఎత్తు, తక్కువ మార్గాల్లో తిరుగుతూ, తమ నిజమైన గమ్యం ఏమిటో తెలియక పోతున్నారు.

ఇతి సఞ్చిన్త్య భగవాన్ మహాకారుణికో హరిః । దర్శయామాస లోకం స్వం గోపానాం తమసః పరమ్

ఇలా ఆలోచించిన భగవంతుడు, అపారమైన కరుణతో, గోపకులకు తన స్వలోకాన్ని, అంధకారానికి అతీతమైన ఆ స్థలాన్ని చూపించాడు.

సత్యం జ్ఞానమనన్తం యద్ బ్రహ్మ జ్యోతిః సనాతనమ్ । యద్ధి పశ్యన్తి మునయో గుణాపాయే సమాహితాః

అది సత్యం, జ్ఞానం, అనంతమైనది — బ్రహ్మ, శాశ్వతమైన జ్యోతి. గుణాలు లీనమైనప్పుడు, ఏకాగ్రతతో మునులు దాన్ని దర్శిస్తారు.

తే తు బ్రహ్మహ్రదం నీతా మగ్నాః కృష్ణేన చోద్‌ధృతాః । దదృశుర్బ్రహ్మణో లోకం యత్రాక్రూరోఽధ్యగాత్ పురా

కృష్ణుడు వారిని బ్రహ్మ సరస్సుకు తీసుకెళ్లి, అందులో ముంచి, మళ్లీ పైకి తీయగా, వారు బ్రహ్మలోకాన్ని చూశారు. అక్కడే ఒకప్పుడు అక్రూరుడు కూడా వెళ్లాడు.

నన్దాదయస్తు తం దృష్ట్వా పరమానన్దనివృతాః । కృష్ణం చ తత్రచ్ఛన్దోభిః స్తూయమానం సువిస్మితాః

నందుడు మరియు ఇతరులు ఆ స్థలాన్ని చూసి పరమానందంతో నిండిపోయారు. అక్కడ కృష్ణుడిని వేదమంత్రాలతో స్తుతించడాన్ని ఆశ్చర్యంతో చూశారు.

ఇతి శ్రీమద్‍భాగవతే మహాపురాణే పారమహంస్యాం సంహితాయాం దశమస్కన్ధే పూర్వార్ధే అష్టావింశోఽధ్యాయః

ఇలా, శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో, పరమహంసులకు ఉద్దేశించిన సంహితలో, పదవ స్కంధంలో, మొదటి భాగంలో, ఇరవై ఎనిమిదవ అధ్యాయం ముగిసింది.

జ్ఞానం వివేకో నిగమస్తపశ్చ ప్రత్యక్షమైతిహ్యమథానుమానమ్ । ఆద్యన్తయోరస్య యదేవ కేవలం కాలశ్చ హేతుశ్చ తదేవ మధ్యే

జ్ఞానం, వివేకం, వేదాలు, తపస్సు, ప్రత్యక్షం, పురాణకథలు, ఊహ — వీటి మొదట, చివర ఉన్నది, కాలమూ, కారణమూ — అదే మధ్యలో కూడా ఉంటుంది.

యథా హిరణ్యం స్వకృతం పురస్తాత్ పశ్చాచ్చ సర్వస్య హిరణ్మయస్య । తదేవ మధ్యే వ్యవహార్యమాణం నానాపదేశైరహమస్య తద్వత్

యథా స్వయంగా తయారైన బంగారం, ముందు, తర్వాత, బంగారు వస్తువులన్నిటిలోనూ వ్యాపించి ఉంటుందో, అలాగే, ఎన్నో పేర్ల మధ్యలో కూడా నేను అదే.

విజ్ఞానమేతత్ త్రియవస్థమఙ్గ గుణత్రయం కారణకార్యకర్తృ । సమన్వయేన వ్యతిరేకతశ్చ యేనైవ తుర్యేణ తదేవ సత్యమ్

ప్రియమైనవాడా! ఈ జ్ఞానం మూడు స్థితుల్లో ఉంటుంది. ఇది మూడు గుణాలుగా—కారణం, ఫలం, చేయువాడు—విభజించబడింది. ఇవి కలిసినపుడు, విడిపోయినపుడు కూడా, వాటికి మించి ఉన్న నాల్గవ స్థితి మాత్రమే నిజమైనది.

న యత్పురస్తాద్ ఉత యన్న పశ్చాన్ మధ్యే చ తన్న వ్యపదేశమాత్రమ్ । భూతం ప్రసిద్ధం చ పరేణ యద్ యత్ తదేవ తత్ స్యాదితి మే మనీషా

ఏది ముందు లేదు, తర్వాత లేదు, మధ్యలో లేదు, అది పేరుకే ఉన్నట్టు. పరమాత్మ ద్వారా ఏది ఉన్నదిగా స్థిరంగా తెలిసిందో, అదే నిజమైనది అని నా భావన.