శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

తప్తజామ్బూనదప్రఖ్యం శఙ్ఖచక్రగదామ్బుజైః । లసచ్చతుర్భుజం శాన్తం పద్మకిఞ్జల్కవాససమ్

కరిగిన బంగారం వర్ణంతో, శంఖం, చక్రం, గద, పద్మం ధరించి, నాలుగు భుజాలతో, శాంతంగా, పద్మపు రేణువల వర్ణపు వస్త్రాలు ధరించినవాడిగా నన్ను ధ్యానించాలి.

స్ఫురత్కిరీటకటక కటిసూత్రవరాఙ్గదమ్ । శ్రీవత్సవక్షసం భ్రాజత్ కౌస్తుభం వనమాలినమ్

తలపై మెరిసే కిరీటం, చేతులకు కంకణాలు, నడుము చుట్టూ బెల్ట్, భుజాలపై అందమైన వంకీలు ధరించి, వక్షస్సుపై శ్రీవత్సం మెరిసిపోతూ, కౌస్తుభ మణి ప్రకాశిస్తూ, అడవి పువ్వులతో చేసిన హారాన్ని అలంకరించుకొని ఉన్నాడు.

ధ్యాయన్నభ్యర్చ్య దారూణి హవిషాభిఘృతాని చ । ప్రాస్యాజ్యభాగావాఘారౌ దత్త్వా చాజ్యప్లుతం హవిః

ధ్యానం చేస్తూ, పూజ చేసి, కట్టెలను, నెయ్యితో నానబెట్టిన హవిస్సును అర్పించి, పితృదేవతలకు, దేవతలకు నెయ్యి భాగాలను సమర్పించి, మిగతా హవిస్సును కూడా నెయ్యిలో ముంచి అర్పించాలి.

అభ్యర్చ్యాథ నమస్కృత్య పార్షదేభ్యో బలిం హరేత్ । మూలమన్త్రం జపేద్ బ్రహ్మ స్మరన్నారాయణాత్మకమ్

పూజ చేసి, నమస్కరించి, పార్థసారథి సేవకులకు బలి సమర్పించాలి. మూలమంత్రాన్ని జపిస్తూ, నారాయణ స్వరూపమైన బ్రహ్మను మనసులో ధ్యానించాలి.

దత్త్వాఽఽచమనముచ్ఛేషం విష్వక్సేనాయ కల్పయేత్ । ముఖవాసం సురభిమత్ తామ్బూలాద్యమథాహయేత్

ఆచమనం కోసం నీళ్లు, మిగిలిన ప్రసాదాన్ని ఇచ్చి, వాటిని విష్వక్సేనుని కోసం సిద్ధం చేయాలి. తరువాత, సువాసనలతో కూడిన తాంబూలం మొదలైనవి యథావిధిగా సమర్పించాలి.

ఉపగాయన్ గృణన్ నృత్యన్ కర్మాణి అభినయన్ మమ । మత్కథాః శ్రావయన్ శ్రృణ్వన్ ముహూర్తం క్షణికో భవేత్

పాడుతూ, స్తుతిస్తూ, నాట్యం చేస్తూ, నా కార్యాలను నటిస్తూ, నా కథలను వినిపిస్తూ, వింటూ, కొంతసేపు పూర్తిగా మునిగిపోతాడు.

స్తవైరుచ్చావచైః స్తోత్రైః పౌరాణైః ప్రాకృతైరపి । స్తుత్వా ప్రసీద భగవన్ ఇతి వన్దేత దణ్డవత్

ఎత్తు, తక్కువ స్తోత్రాలతో, పురాణాలలోని స్తుతులతో, సాధారణ భాషలో ఉన్న పాటలతో నన్ను స్తుతించి, 'ప్రభూ, దయచేయండి' అని ప్రార్థించి, భూమిపై దండవతంగా నమస్కరించాలి.

శిరో మత్పాదయోః కృత్వా బాహుభ్యాం చ పరస్పరమ్ । ప్రపన్నం పాహి మామీశ భీతం మృత్యుగ్రహార్ణవాత్

తలని నా పాదాల వద్ద ఉంచి, చేతులను పరస్పరం మడచి, 'ప్రభూ! మరణపు సముద్ర భయంతో నేను శరణు వచ్చాను. నన్ను కాపాడండి' అని వేడుకుంటాడు.

ఇతి శేషాం మయా దత్తాం శిరస్యాధాయ సాదరమ్ । ఉద్వాసయేద్ చేద్ ఉద్వాస్యం జ్యోతిర్జ్యోతిషి తత్పునః

ఇలా నేను ఇచ్చిన మిగతా ప్రసాదాన్ని గౌరవంతో తలపై ఉంచి, పూజను ముగించాలంటే, ఆ అర్పణను వెలుగులోకి మరల సమర్పించి, మళ్లీ పరమజ్యోతికి అర్పించాలి.

అర్చాదిషు యదా యత్ర శ్రద్ధా మాం తత్ర చార్చయేత్ । సర్వభూతేష్వాత్మని చ సర్వాత్మాహం అవస్థితః

ఎప్పుడైనా, ఎక్కడైనా పూజలో భక్తి ఉంటే, అక్కడ నన్ను పూజించాలి. ఎందుకంటే నేను అన్ని జీవుల్లోను, మనసులోను, సమస్తాత్మగా ఉన్నాను.

ఏవం క్రియాయోగపథైః పుమాన్వైదికతాన్త్రికైః । అర్చన్ ఉభయతః సిద్ధిం మత్తో విన్దత్యభీప్సితామ్

ఇలా, కర్మయోగ మార్గాల ద్వారా, వేదమార్గం గానీ, తంత్రమార్గం గానీ, నన్ను పూజించే వాడు, ఇరువైపులా కోరుకున్న ఫలితాన్ని నన్ను ద్వారా పొందుతాడు.

మదర్చాం సమ్ప్రతిష్ఠాప్య మన్దిరం కారయేద్ దృఢమ్ । పుష్పోద్యానాని రమ్యాణి పూజాయాత్రోత్సవాశ్రితాన్

నా విగ్రహాన్ని ప్రతిష్టాపించి, బలమైన గుడిని నిర్మించాలి. అక్కడ పూజలకు, ఉత్సవాలకు అందమైన పుష్పవాటికలను ఏర్పరచాలి.

పూజాదీనాం ప్రవాహార్థం మహాపర్వస్వథాన్వహమ్ । క్షేత్రాపణపురగ్రామాన్ దత్త్వా మత్సార్ష్టితామియాత్

పూజలు మొదలైనవి నిరంతరం కొనసాగేందుకు, మహోత్సవాలు, రోజువారీ కార్యక్రమాల కోసం, పొలాలు, దుకాణాలు, పట్టణాలు, గ్రామాలు సమర్పించి, నా లోకాన్ని పొందాలి.

ప్రతిష్ఠయా సార్వభౌమం సద్మనా భువనత్రయమ్ । పూజాదినా బ్రహ్మలోకం త్రిభిర్మత్సామ్యతామియాత్

ప్రతిష్ఠ ద్వారా మూడు లోకాలపై అధికారం కలిగి, గొప్ప గృహాన్ని పొందుతాడు. పూజ మొదలైన వాటితో బ్రహ్మలోకాన్ని, ఈ మూడింటితో నాతో సమానత్వాన్ని పొందుతాడు.

మామేవ నైరపేక్ష్యేణ భక్తియోగేన విన్దతి । భక్తియోగం స లభతే ఏవం యః పూజయేత మామ్

నిరుపేక్షమైన భక్తియోగంతో నన్ను మాత్రమే పొందుతాడు. ఈ విధంగా నన్ను పూజించే వాడు భక్తియోగాన్ని పొందుతాడు.

యః స్వదత్తాం పరైర్దత్తాం హరేత సురవిప్రయోః । వృత్తిం స జాయతే విడ్భుగ్ వర్షాణాం అయుతాయుతమ్

తాను లేదా ఇతరులు దేవతలకు, బ్రాహ్మణులకు జీవనోపాధి కోసం ఇచ్చిన దానాన్ని ఎవరైనా తీసుకుంటే, వారు పది వేల సంవత్సరాలు మలాన్ని తినేవారిగా జన్మిస్తారు.

కర్తుశ్చ సారథేహేతోః అనుమోదితురేవ చ । కర్మణాం భాగినః ప్రేత్య భూయో భూయసి తత్ఫలమ్

కర్త, ఉద్దేశ్యం, అనుమతిదారుడు, ఈ ముగ్గురికీ, ఆ కార్యాలలో భాగస్వాములైనవారు, మరణానంతరం ఆ కర్మ ఫలితాన్ని మరల మరల అనుభవించవలసి వస్తుంది.

వికాలేఽవగాహనాద్ వరుణదూతేన వరుణాలయం నీతస్య నందస్య భగవతా పునరనయనమ్ - శ్రీశుక ఉవాచ - ( అనుష్టుప్ ) ఏకాదశ్యాం నిరాహారః సమభ్యర్చ్య జనార్దనమ్ । స్నాతుం నన్దస్తు కాలిన్ద్యాం ద్వాదశ్యాం జలమావిశత్

శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు — ఏకాదశి రోజున ఉపవాసంగా ఉండి, నందుడు జనార్దనుని పూజ చేశాడు. ద్వాదశి రోజున, కాలిందీ నదిలో స్నానం చేయడానికి నీళ్లలోకి ప్రవేశించాడు.

తం గృహీత్వానయద్ భృత్యో వరుణస్యాసురోఽన్తికమ్ । అవజ్ఞాయాసురీం వేలాం ప్రవిష్టముదకం నిశి

అసుర స్వభావం ఉన్న వరుణుని ఒక సేవకుడు, రాత్రి సమయంలో నదిలోకి ప్రవేశించినందుకు, నందుని పట్టుకుని వరుణుని వద్దకు తీసుకెళ్లాడు.

చుక్రుశుస్తమపశ్యన్తః కృష్ణ రామేతి గోపకాః । భగవాంస్తదుపశ్రుత్య పితరం వరుణాహృతమ్ । తదన్తికం గతో రాజన్ స్వానామభయదో విభుః

కృష్ణుడు, రాముడు అని పిలుస్తూ, గోపకులు ఆయనను కనబడక ఏడ్చారు. ఆ పిలుపులు విని, భగవంతుడు తన తండ్రిని వరుణుడు తీసుకెళ్లాడని గ్రహించి, రాజా! తనవారికి భయాన్ని తొలగించేవాడు ఆ స్థలానికి వెళ్లాడు.

ప్రాప్తం వీక్ష్య హృషీకేశం లోకపాలః సపర్యయా । మహత్యా పూజయిత్వాఽఽహ తద్దర్శనమహోత్సవః

హృషీకేశుడు అక్కడికి వచ్చినప్పుడు, లోకపాలుడు ఆయనను గొప్ప గౌరవంతో ఆహ్వానించి, మహా ఆదరంతో పూజ చేసి, ఆ దర్శనం మహోత్సవంగా భావించి మాట్లాడాడు.

శ్రీవరుణ ఉవాచ - అద్య మే నిభృతో దేహో అద్యైవార్థోఽధిగతః ప్రభో । త్వత్పాదభాజో భగవన్ అవాపుః పారమధ్వనః

శ్రీ వరుణుడు ఇలా అన్నాడు — ప్రభూ! నేడు నా శరీరం ప్రశాంతమైంది; నేడు నా లక్ష్యం నెరవేరింది. నీ పాదాలను ఆశ్రయించిన వారు, భగవంతుడా! జీవన మార్గాన్ని దాటి గమ్యాన్ని చేరుకున్నారు.

నమస్తుభ్యం భగవతే బ్రహ్మణే పరమాత్మనే । న యత్ర శ్రూయతే మాయా లోకసృష్టివికల్పనా

భగవంతుడైన పరమాత్మా, బ్రహ్మ స్వరూపుడా! నీకు నమస్కారం. అక్కడ మాయ కూడా లేదు, లోక సృష్టి అనే ఊహ కూడా వినిపించదు.

అజానతా మామకేన మూఢేనాకార్యవేదినా । ఆనీతోఽయం తవ పితా తద్ భవాన్ క్షన్తుమర్హతి

నాకు తెలియక, అవివేకంతో, చేయకూడని పని తెలిసికూడా, నీ తండ్రిని ఇక్కడికి తీసుకొచ్చాను. దయచేసి ఈ తప్పును క్షమించు.

మమాప్యనుగ్రహం కృష్ణ కర్తుం అర్హస్యశేషదృక్ । గోవిన్ద నీయతామేష పితా తే పితృవత్సల

కృష్ణా! అన్నివిషయాలు తెలిసినవాడవు. నాపైనా నీ అనుగ్రహం చూపించాలి. పితృవత్సలుడా, గోవిందా! నీ తండ్రిని తిరిగి తీసుకుపో.

శ్రీశుక ఉవాచ - ఏవం ప్రసాదితః కృష్ణో భగవాన్ ఈశ్వరేశ్వరః । ఆదాయాగాత్ స్వపితరం బన్ధూనాం చావహన్ ముదమ్

శ్రీ శుకుడు ఇలా అన్నాడు — ఇలా ప్రసన్నమైన కృష్ణుడు, భగవంతుడు, తన తండ్రిని తీసుకుని, బంధువులకు ఆనందాన్ని కలిగిస్తూ తిరిగి వెళ్లాడు.

నన్దస్త్వతీన్ద్రియం దృష్ట్వా లోకపాలమహోదయమ్ । కృష్ణే చ సన్నతిం తేషాం జ్ఞాతిభ్యో విస్మితోఽబ్రవీత్

నందుడు, లోకపాలుని అద్భుతమైన వైభవాన్ని, వారు కృష్ణుడికి చేసిన నమస్కారాన్ని చూసి, ఆశ్చర్యంతో తన బంధువులతో మాట్లాడాడు.

తే చౌత్సుక్యధియో రాజన్ మత్వా గోపాస్తమీశ్వరమ్ । అపి నః స్వగతిం సూక్ష్మాం ఉపాధాస్యదధీశ్వరః

రాజా! ఆ గోపకులు, ఆసక్తితో, 'ఈ ప్రభువు మనకు మన స్వగతిని, అంతరంగ మార్గాన్ని చూపిస్తాడేమో?' అని అనుకున్నారు.

ఇతి స్వానాం స భగవాన్ విజ్ఞాయాఖిలదృక్ స్వయమ్ । సఙ్‌కల్పసిద్ధయే తేషాం కృపయైతదచిన్తయత్

భగవంతుడు, తనవారి మనస్సులోని ఆ కోరికను తెలుసుకొని, వారి సంకల్పాన్ని నెరవేర్చేందుకు కరుణతో ఇలా ఆలోచించాడు.