శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

విద్యోతమానా విద్యుద్‌భిః స్తనన్తః స్తనయిత్‍నుభిః । తీవ్రైర్మరుద్‍గణైర్నున్నా వవృషుర్జలశర్కరాః

విద్యుత్ మెరుపులతో మెరుస్తూ, మోఘ వానలతో గర్జిస్తూ, భయంకరమైన వాయువులతో నడిపించబడి, నీరు, ముంచు వడగళ్లను కురిపించాయి.

స్థూణాస్థూలా వర్షధారా ముఞ్చత్స్వభ్రేష్వ-భీక్ష్ణశః । జలౌఘైః ప్లావ్యమానా భూః నాదృశ్యత నతోన్నతమ్

పొడవైన, పొడవు తక్కువైన వర్షపు ధారలు నిరంతరం లోయల్లోకి కురుస్తుండగా, నీటి ప్రవాహాలతో భూమి పూర్తిగా మునిగి, ఎత్తు, తక్కువ తేడా కనిపించలేదు.

అత్యాసారాతివాతేన పశవో జాతవేపనాః । గోపా గోప్యశ్చ శీతార్తా గోవిన్దం శరణం యయుః

తీవ్రమైన గాలితో జంతువులంతా వణికిపోయాయి. ఆ సమయంలో గోపులు, గోపికలు చలితో బాధపడుతూ, గోవిందుడి వద్ద ఆశ్రయం కోరారు.

శిరః సుతాంశ్చ కాయేన ప్రచ్ఛాద్యా సారపీడితాః । వేపమానా భగవతః పాదమూలముపాయయుః

తలలు, పిల్లలను తమ శరీరాలతో కప్పుకొని, ఆ తుఫాను వల్ల బాధపడుతూ, వణికిపోతూ, భగవంతుని పాదమూలానికి చేరుకున్నారు.

కృష్ణ కృష్ణ మహాభాగ త్వన్నాథం గోకులం ప్రభో । త్రాతుమర్హసి దేవాన్నః కుపితాద్ భక్తవత్సల

కృష్ణా! కృష్ణా! మహాభాగా! ప్రభూ! మా గోకులానికి నీవే రక్షకుడవు. దేవతల కోపం నుంచి మమ్మల్ని రక్షించాలి భక్తవత్సలా!

శిలావర్షానిపాతేన హన్యమానమచేతనమ్ । నిరీక్ష్య భగవాన్ మేనే కుపితేన్ద్రకృతం హరిః

పెద్ద పెద్ద మంచు గడ్డలు పడిపోతూ, ప్రాణులు చనిపోతున్న దృశ్యాన్ని చూసి, భగవంతుడు హరి, ఇది ఇంద్రుడి కోపం వల్లే జరుగుతోందని గ్రహించాడు.

అపర్త్త్వత్యుల్బణం వర్షం అతివాతం శిలామయమ్ । స్వయాగే విహతేఽస్మాభిః ఇన్ద్రో నాశాయ వర్షతి

మన యాగాన్ని మనమే ఆపేసినందువల్ల, మనను నాశనం చేయాలని ఇంద్రుడు ఈ భయంకరమైన, గాలి, మంచుతో కూడిన వర్షాన్ని కురిపిస్తున్నాడు.

తత్ర ప్రతివిధిం సమ్యగ్ ఆత్మయోగేన సాధయే । లోకేశమానినాం మౌఢ్యాద్ హనిష్యే శ్రీమదం తమః

ఇక్కడ నేను నా యోగబలంతో దీనికి తగిన విధంగా ప్రతిస్పందిస్తాను. లోకానికి తాను అధిపతినని భావించే వారి అహంకారాన్ని, మూర్ఖత్వాన్ని నేను తొలగిస్తాను.

న హి సద్‍భావయుక్తానాం సురాణామీశవిస్మయః । మత్తోఽసతాం మానభఙ్‌గః ప్రశమాయోపకల్పతే

నిజమైన సద్గుణాలు ఉన్న దేవతలకు భగవంతుని మహిమ ఆశ్చర్యంగా ఉండదు. కానీ దుష్టులకు వారి గర్వాన్ని తొలగించడం వల్ల వారు శాంతిస్తారు.

తస్మాత్ మచ్ఛరణం గోష్ఠం మన్నాథం మత్పరిగ్రహమ్ । గోపాయే స్వాత్మయోగేన సోఽయం మే వ్రత ఆహితః

అందువల్ల, నన్ను ఆశ్రయించిన, నన్ను ప్రభువుగా భావించే, నేను స్వీకరించిన ఈ గోపాల సముదాయాన్ని నా యోగబలంతో కాపాడతాను. ఇదే నా వ్రతం.

ఇత్యుక్త్వైకేన హస్తేన కృత్వా గోవర్ధనాచలమ్ । దధార లీలయా కృష్ణః ఛత్రాకమివ బాలకః

ఇలా చెప్పి, కృష్ణుడు ఒక చేతితో గోవర్ధన పర్వతాన్ని పిల్లవాడు గొడుగు పట్టినట్టు సులభంగా పైకి ఎత్తాడు.

అథాహ భగవాన్ గోపాన్ హేఽమ్బ తాత వ్రజౌకసః । యథోపజోషం విశత గిరిగర్తం సగోధనాః

తర్వాత భగవంతుడు గోపులను ఇలా అన్నాడు: 'అమ్మా, నాన్నా, వ్రజవాసులారా! మీకు అనుకూలంగా మీ పశువులతో కలిసి పర్వతపు గుహలోకి ప్రవేశించండి.'

న త్రాస ఇహ వః కార్యో మద్ధస్తాద్రినిపాతనే । వాతవర్షభయేనాలం తత్త్రాణం విహితం హి వః

'నా చేతిలోంచి పర్వతం పడిపోతుందో, గాలి వర్షాలు మిమ్మల్ని భయపెడతాయో అని భయపడాల్సిన అవసరం లేదు. మీ రక్షణకు నేను ఏర్పాటుచేశాను.'

తథా నిర్వివిశుర్గర్తం కృష్ణాశ్వాసితమానసః । యథావకాశం సధనాః సవ్రజాః సోపజీవినః

కృష్ణుడు ధైర్యం చెప్పిన తర్వాత, వ్రజవాసులు తమ ధనం, కుటుంబ సభ్యులు, ఆధారపడినవారితో కలిసి, అందుబాటులో ఉన్న చోటుకు పర్వతపు గుహలోకి ప్రవేశించారు.

క్షుత్తృడ్వ్యథాం సుఖాపేక్షాం హిత్వా తైర్వ్రజవాసిభిః । వీక్ష్యమాణో దధావద్రిం సప్తాహం నాచలత్ పదాత్

ఆ వ్రజవాసులు ఆకలి, దాహం, బాధ, సౌఖ్యాల కోరికను వదిలేసి, కృష్ణుడు ఏడు రోజులు తన పాదాలను కదిలించకుండా పర్వతాన్ని ఎలా పట్టుకున్నాడో ఆశ్చర్యంగా చూశారు.

కృష్ణయోగానుభావం తం నిశమ్యేన్ద్రోఽతివిస్మితః । నిఃస్తమ్భో భ్రష్టసఙ్‌కల్పః స్వాన్ మేఘాన్ సంన్యవారయత్

కృష్ణుని యోగశక్తి మహిమ విని, ఇంద్రుడు ఎంతో ఆశ్చర్యపోయాడు. అతని ధైర్యం పోయి, సంకల్పం కూలిపోయి, తన మేఘాలను వెనక్కు తీసుకున్నాడు.

ఖం వ్యభ్రముదితాదిత్యం వాతవర్షం చ దారుణమ్ । నిశమ్యోపరతం గోపాన్ గోవర్ధనధరోఽబ్రవీత్ నిర్యాత త్యజత త్రాసం గోపాః సస్త్రీధనార్భకాః । ఉపారతం వాతవర్షం వ్యుదప్రాయాశ్చ నిమ్నగాః

ఆకాశం మేఘాలు తొలగి, సూర్యుడు వెలిగిపోతూ, భయంకరమైన గాలి వర్షం ఆగిపోయినప్పుడు, గోవర్ధనాన్ని ఎత్తిన కృష్ణుడు గోపులను ఇలా అన్నాడు: 'గోపులారా! మీ భార్యలు, ధనం, పిల్లలతో కలిసి బయటకు రండి. భయం వదిలేయండి. వర్షం, గాలి ఆగిపోయాయి. నదులు కూడా తగ్గిపోయాయి.'

తతస్తే నిర్యయుర్గోపాః స్వం స్వమాదాయ గోధనమ్ । శకటోఢోపకరణం స్త్రీబాలస్థవిరాః శనైః

అంతటా గోపులు తమ తమ పశువులు, బండ్లు, వస్తువులు, స్త్రీలు, పిల్లలు, వృద్ధులతో కలిసి నెమ్మదిగా బయటకు వచ్చారు.

భగవానపి తం శైలం స్వస్థానే పూర్వవత్ప్రభుః । పశ్యతాం సర్వభూతానాం స్థాపయామాస లీలయా

భగవంతుడు కూడా ఆ పర్వతాన్ని మునుపటిలాగే తన స్థలంలో, అందరి ముందే, ఆనందంగా ఉంచాడు.

( మిశ్ర ) తం ప్రేమవేగాన్ నిభృతా వ్రజౌకసో యథా సమీయుః పరిరమ్భణాదిభిః । గోప్యశ్చ సస్నేహమపూజయన్ ముదా దధ్యక్షతాద్‌భిర్యుయుజుః సదాశిషః

వ్రజవాసులు ప్రేమతో నెమ్మదిగా వచ్చి కృష్ణుణ్ని ఆలింగనం చేశారు. గోపికలు స్నేహంతో, ఆనందంగా, పెరుగు, అక్షతాలతో పూజించి, శుభాకాంక్షలు తెలిపారు.

( అనుష్టుప్ ) యశోదా రోహిణీ నన్దో రామశ్చ బలినాం వరః । కృష్ణమాలిఙ్‌గ్య యుయుజుః ఆశిషః స్నేహకాతరాః

యశోదా, రోహిణి, నందుడు, బలవంతులలో శ్రేష్ఠుడు అయిన రాముడు — వీరందరూ కృష్ణుణ్ని ప్రేమతో ఆలింగనం చేసి, హృదయపూర్వకంగా ఆశీర్వదించారు.

దివి దేవగణాః సిద్ధాః సాధ్యా గన్ధర్వచారణాః । తుష్టువుర్ముముచుస్తుష్టాః పుష్పవర్షాణి పార్థివ

ఆకాశంలో దేవతలు, సిద్ధులు, సాధ్యులు, గంధర్వులు, చారణులు — వీరందరూ ఆనందంతో కీర్తిస్తూ, భూమిమీద పుష్పవర్షం కురిపించారు.

శఙ్‌ఖదున్దుభయో నేదుర్దివి దేవప్రచోదితాః । జగుర్గన్ధర్వపతయః తుంబురుప్రముఖా నృప

దేవతల ప్రేరణతో ఆకాశంలో శంఖాలు, డుండుభులు ఘనంగా మోగాయి; తుంబురు మొదలైన గంధర్వాధిపతులు పాటలు పాడారు, ఓ రాజా!

( మిశ్ర ) తతోఽనురక్తైః పశుపైః పరిశ్రితో రాజన్ స్వగోష్ఠం సబలోఽవ్రజద్ధరిః । తథావిధాన్యస్య కృతాని గోపికా గాయన్త్య ఈయుర్ముదితా హృదిస్పృశః

అతని మీద అపార ప్రేమ కలిగిన గోపులతో చుట్టుముట్టబడి, హరిదేవుడు బలరామునితో కలిసి తన గోశాలలోకి తిరిగి వెళ్ళాడు. గోపికలు అతని అద్భుత కార్యాలను పాడుకుంటూ, హృదయాన్ని తాకే ఆనందంతో వెనుక వెళ్ళారు.

ఇతి శ్రీమద్‍భాగవతే మహాపురాణే పారమహంస్యాం సంహితాయాం దశమస్కన్ధే పూర్వార్ధే పఞ్చవింశోఽధ్యాయః

ఇంతటితో శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో, పరమహంసులకు ఉద్దేశించిన సంహితలో, పదవ స్కంధంలో, మొదటి భాగంలో, ఇరవై ఐదవ అధ్యాయం పూర్తయింది.

గుణసఙ్గం వినిర్ధూయ మాం భజన్తు విచక్షణాః। నిఃసఙ్గో మాం భజేద్విద్వానప్రమత్తో జితేన్ద్రియః

ప్రకృతి గుణాలకు బంధాన్ని విడిచిపెట్టి, తెలివిగలవారు నన్ను భజించాలి; అనాసక్తుడై, జ్ఞానంతో, ఇంద్రియాలను జయించినవాడు అప్రమత్తుడై నన్ను సేవించాలి.

రజస్తమశ్చాభిజయేత్సత్త్వసంసేవయా మునిః। సత్త్వం చాభిజయేద్యుక్తో నైరపేక్ష్యేణ శాన్తధీః। సమ్పద్యతే గుణైర్ముక్తో జీవో జీవం విహాయ మామ్

ఒక ముని సత్వగుణాన్ని అభివృద్ధి చేసి, రాజోగుణాన్ని, తమోగుణాన్ని జయిస్తాడు; ఆ సత్వాన్ని కూడా నిరాసక్తతతో, ప్రశాంతమైన మనసుతో అధిగమిస్తాడు. అప్పుడు గుణాలకు అతీతుడై, జీవుడు తన స్వరూపాన్ని విడిచి నన్ను పొందుతాడు.

జీవో జీవవినిర్ముక్తో గుణైశ్చాశయసమ్భవైః। మయైవ బ్రహ్మణా పూర్ణో న బహిర్నాన్తరశ్చరేత్

జీవుడు ఇతర జీవుల బంధనాలనుండి, గుణాల వల్ల కలిగే ఆశయాలనుండి విముక్తుడై, నా పరిపూర్ణతను పొందుతాడు; అతడు లోపలకీ బయటకీ కదలడు కాదు.

అథో విభూతిం మమ మాయావినస్తాం ఐశ్వర్యమష్టాఙ్గమనుప్రవృత్తమ్ । శ్రియం భాగవతీం వాస్పృహయన్తి భద్రాం పరస్య మే తేఽశ్నువతే తు లోకే

నా మాయాశక్తి వల్ల కలిగే అష్టవిధ ఐశ్వర్యాన్ని తెలిసినవారు, లక్ష్మిదేవి ప్రసాదాన్ని కూడా ఆశించరు; వారు ఈ లోకంలో నా పరమ పదాన్ని పొందుతారు.