శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

(అనుష్టుప్) అథ త్వమసి నో బ్రహ్మన్ పరమాత్మన్ విపశ్చితామ్ । విశ్వం రుద్రభయధ్వస్తం అకుతశ్చిద్‍భయా గతిః

కాబట్టి, బ్రహ్మన్! పరమాత్మా! నీవే జ్ఞానులకు ఆశ్రయం. విశ్వం రుద్రుడి భయంతో వణికినప్పుడు, నీవే ఎటువంటి భయమూ లేని శరణు.

ఇదం జపత భద్రం వో విశుద్ధా నృపనన్దనాః । స్వధర్మమనుతిష్ఠన్తో భగవతి అర్పితాశయాః

ఓ రాజకుమారులారా! మీరు పవిత్రంగా ఉండి, స్వధర్మాన్ని ఆచరిస్తూ, మనస్సును భగవంతుని వద్ద పెట్టి, ఈ శ్లోకాన్ని జపించండి. మీకు శుభం కలుగుగాక.

తమేవాత్మానమాత్మస్థం సర్వభూతేష్వవస్థితమ్ । పూజయధ్వం గృణన్తశ్చ ధ్యాయన్తశ్చాసకృద్ధరిమ్

ఆ ఆత్మను, అన్ని భూతాల్లో ఉన్న హరిను, మనసులో స్థిరంగా ఉన్నదానిని, మీరు ఎప్పుడూ స్తుతిస్తూ, ధ్యానిస్తూ, భక్తితో పూజించండి.

యోగాదేశముపాసాద్య ధారయన్తో మునివ్రతాః । సమాహితధియః సర్వ ఏతదభ్యసతాదృతాః

యోగోపదేశాన్ని స్వీకరించి, మునుల వ్రతాలను పాటిస్తూ, ఏకాగ్రతతో, మీరు అందరూ గౌరవంతో దీనిని అభ్యసించండి.

ఇదమాహ పురాస్మాకం భగవాన్విశ్వసృక్పతిః । భృగ్వాదీనాం ఆత్మజానాం సిసృక్షుః సంసిసృక్షతామ్

పూర్వకాలంలో సృష్టికర్త అయిన భగవంతుడు, భృగువును మొదలుకొని ఇతరుల కుమారులను సృష్టించాలనే కోరికతో, సృష్టి చేయదలచిన మాకు ఈ మాటలు చెప్పాడు.

తే వయం నోదితాః సర్వే ప్రజాసర్గే ప్రజేశ్వరాః । అనేన ధ్వస్తతమసః సిసృక్ష్మో వివిధాః ప్రజాః

మేమంతా ప్రజల సృష్టిలో ప్రేరణ పొందలేదు; కానీ ఈ ఉపదేశంతో మాకు అజ్ఞానాంధకారం తొలగిపోయి,色色మైన ప్రజలను సృష్టించాలనే ఆశ కలిగింది.

అథేదం నిత్యదా యుక్తో జపన్ అవహితః పుమాన్ । అచిరాత్ శ్రేయ ఆప్నోతి వాసుదేవపరాయణః

ఇప్పుడు ఎవరైనా ఈ శ్లోకాన్ని దృష్టితో, నిత్యం జపిస్తూ, వాసుదేవునికి భక్తిగా ఉంటే, త్వరలోనే పరమ శ్రేయస్సును పొందుతారు.

శ్రేయసామిహ సర్వేషాం జ్ఞానం నిఃశ్రేయసం పరమ్ । సుఖం తరతి దుష్పారం జ్ఞాననౌర్వ్యసనార్ణవమ్

ఇక్కడ ఉన్న జ్ఞానం అందరికీ అత్యుత్తమ మంగళాన్ని ఇస్తుంది; ఈ జ్ఞానరూప నౌకతో, ఎవరికైనా దుర్భరమైన కష్టాల సముద్రాన్ని సులభంగా దాటి పోవచ్చు.

య ఇమం శ్రద్ధయా యుక్తో మద్‍గీతం భగవత్స్తవమ్ । అధీయానో దురారాధ్యం హరిం ఆరాధయత్యసౌ

ఎవరైనా విశ్వాసంతో నేను పాడిన ఈ భగవంతుని స్తోత్రాన్ని పఠిస్తే, సాధారణంగా అందరికీ దుర్లభమైన హరిని సులభంగా ఆరాధించగలుగుతారు.

విన్దతే పురుషోఽముష్మాద్ యద్యద్ ఇచ్ఛత్యసత్వరమ్ । మద్‍గీతగీతాత్సుప్రీతాత్ శ్రేయసామేకవల్లభాత్

ఈ పాటను నేను పాడినదానివల్ల, ఎవరి కోరిక అయినా త్వరగా నెరవేరుతుంది; ఎందుకంటే ఇది పరమ శ్రేయస్సుకు ప్రియమైనది.

ఇదం యః కల్య ఉత్థాయ ప్రాఞ్జలిః శ్రద్ధయాన్వితః । శృణుయాత్ శ్రావయేన్మర్త్యో ముచ్యతే కర్మబన్ధనైః

ఎవరైనా తెల్లవారుజామున లేచి, చేతులు జోడించి, భక్తితో ఈ శ్లోకాన్ని వినినా, ఇతరులకు వినిపించినా, వారు కర్మబంధనాల నుండి విముక్తి పొందుతారు.

గీతం మయేదం నరదేవనన్దనాః పరస్య పుంసః పరమాత్మనః స్తవమ్ । జపన్త ఏకాగ్రధియస్తపో మహత్ చరధ్వమన్తే తత ఆప్స్యథేప్సితమ్

నరదేవ కుమారులారా! నేను పాడిన ఈ పాట, పరమాత్ముని స్తోత్రం. దీన్ని ఏకాగ్రతతో జపిస్తూ, గొప్ప తపస్సుగా ఆచరించండి. చివరికి మీ కోరికలు నెరవేరతాయి.

కోపాన్ ముసలధారావర్షం వర్షతీన్ద్రే వ్రజౌకసాం రక్షణార్థం గోవర్ధనధారణమ్ - శ్రీశుక ఉవాచ - ( అనుష్టుప్ ) ఇన్ద్రస్తదాఽఽత్మనః పూజాం విజ్ఞాయ విహతాం నృప । గోపేభ్యః కృష్ణనాథేభ్యో నన్దాదిభ్యశ్చుకోప హ

ఇంద్రుడు కోపంతో, వ్రజవాసుల రక్షణ కోసం, ముసలవర్షాన్ని కురిపించాడు. ఆ సమయంలో గోవర్ధనాన్ని ఎత్తడం జరిగింది. శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు — ఆ సమయంలో, రాజా! ఇంద్రుడు తన పూజను గోపులు, కృష్ణుడు, నందుడు మొదలైనవారు నిలిపివేసినట్టు తెలుసుకొని, వారిపై కోపం పట్టుకున్నాడు.

గణం సాంవర్తకం నామ మేఘానాం చాన్తకారిణామ్ । ఇన్ద్రః ప్రచోదయత్ క్రుద్ధో వాక్యం చాహేశమాన్యుత

అంతే కాదు, అంతం కలిగించే సామ్వర్తక మేఘాలను, ఇంద్రుడు కోపంతో ఆజ్ఞాపించాడు. ఆ సమయంలో అతడు గంభీరంగా ఇలా చెప్పాడు.

అహో శ్రీమదమాహాత్మ్యం గోపానాం కాననౌకసామ్ । కృష్ణం మర్త్యముపాశ్రిత్య యే చక్రుర్దేవహేలనమ్

అయ్యో! అడవిలో నివసించే గోపుల గర్వం, మహిమ ఎంత ఉందో! వారు మానవుడైన కృష్ణునిపై ఆధారపడి, దేవతలను అవమానించారు.

యథాదృఢైః కర్మమయైః క్రతుభిర్నామనౌనిభైః । విద్యాం ఆన్వీక్షికీం హిత్వా తితీర్షన్తి భవార్ణవమ్

కొంతమంది, దృఢమైన క్రతువులు, నామకర్మలతో, విచారణ జ్ఞానాన్ని వదిలేసి, భవసముద్రాన్ని దాటాలని ప్రయత్నించడంలా,

వాచాలం బాలిశం స్తబ్ధం అజ్ఞం పణ్డితమానినమ్ । కృష్ణం మర్త్యముపాశ్రిత్య గోపా మే చక్రురప్రియమ్

ఈ గోపులు, మాట్లాడే, బాలిషుడు, గర్విష్టుడు, అజ్ఞాని అయినా తాను పండితుడని భావించే కృష్ణునిపై ఆధారపడి, నన్ను అవమానించారు.

ఏషాం శ్రియావలిప్తానాం కృష్ణేనాధ్మాపితాత్మనామ్ । ధునుత శ్రీమదస్తమ్భం పశూన్ నయత సఙ్‌క్షయమ్

వీరు తమ ఐశ్వర్యంతో మత్తులో మునిగి, కృష్ణుని వల్ల మరింత గర్వంతో ఉన్నారు. వీరి ఐశ్వర్య గర్వాన్ని తొలగించండి, వీరి పశువులను నాశనం చేయండి.

అహం చైరావతం నాగం ఆరుహ్యానువ్రజే వ్రజమ్ । మరుద్‍గణైర్మహావేగైః నన్దగోష్ఠజిఘాంసయా

నేను ఐరావతాన్ని ఎక్కి, వేగంగా వాయుదేవతలతో కలిసి, నందుని గోశాలను నాశనం చేయాలని వ్రజకు వెళ్తాను.

శ్రీశుక ఉవాచ - ఇత్థం మఘవతాఽఽజ్ఞప్తా మేఘా నిర్ముక్తబన్ధనాః । నన్దగోకులమాసారైః పీడయామాసురోజసా

శ్రీశుకుడు చెప్పాడు — ఇంద్రుని ఆజ్ఞతో, బంధనాల నుండి విడుదలైన మేఘాలు, నందుని గోకులాన్ని భారీ వర్షాలతో బలంగా ఇబ్బంది పెట్టాయి.

విద్యోతమానా విద్యుద్‌భిః స్తనన్తః స్తనయిత్‍నుభిః । తీవ్రైర్మరుద్‍గణైర్నున్నా వవృషుర్జలశర్కరాః

విద్యుత్ మెరుపులతో మెరుస్తూ, మోఘ వానలతో గర్జిస్తూ, భయంకరమైన వాయువులతో నడిపించబడి, నీరు, ముంచు వడగళ్లను కురిపించాయి.

స్థూణాస్థూలా వర్షధారా ముఞ్చత్స్వభ్రేష్వ-భీక్ష్ణశః । జలౌఘైః ప్లావ్యమానా భూః నాదృశ్యత నతోన్నతమ్

పొడవైన, పొడవు తక్కువైన వర్షపు ధారలు నిరంతరం లోయల్లోకి కురుస్తుండగా, నీటి ప్రవాహాలతో భూమి పూర్తిగా మునిగి, ఎత్తు, తక్కువ తేడా కనిపించలేదు.

అత్యాసారాతివాతేన పశవో జాతవేపనాః । గోపా గోప్యశ్చ శీతార్తా గోవిన్దం శరణం యయుః

తీవ్రమైన గాలితో జంతువులంతా వణికిపోయాయి. ఆ సమయంలో గోపులు, గోపికలు చలితో బాధపడుతూ, గోవిందుడి వద్ద ఆశ్రయం కోరారు.

శిరః సుతాంశ్చ కాయేన ప్రచ్ఛాద్యా సారపీడితాః । వేపమానా భగవతః పాదమూలముపాయయుః

తలలు, పిల్లలను తమ శరీరాలతో కప్పుకొని, ఆ తుఫాను వల్ల బాధపడుతూ, వణికిపోతూ, భగవంతుని పాదమూలానికి చేరుకున్నారు.

కృష్ణ కృష్ణ మహాభాగ త్వన్నాథం గోకులం ప్రభో । త్రాతుమర్హసి దేవాన్నః కుపితాద్ భక్తవత్సల

కృష్ణా! కృష్ణా! మహాభాగా! ప్రభూ! మా గోకులానికి నీవే రక్షకుడవు. దేవతల కోపం నుంచి మమ్మల్ని రక్షించాలి భక్తవత్సలా!

శిలావర్షానిపాతేన హన్యమానమచేతనమ్ । నిరీక్ష్య భగవాన్ మేనే కుపితేన్ద్రకృతం హరిః

పెద్ద పెద్ద మంచు గడ్డలు పడిపోతూ, ప్రాణులు చనిపోతున్న దృశ్యాన్ని చూసి, భగవంతుడు హరి, ఇది ఇంద్రుడి కోపం వల్లే జరుగుతోందని గ్రహించాడు.

అపర్త్త్వత్యుల్బణం వర్షం అతివాతం శిలామయమ్ । స్వయాగే విహతేఽస్మాభిః ఇన్ద్రో నాశాయ వర్షతి

మన యాగాన్ని మనమే ఆపేసినందువల్ల, మనను నాశనం చేయాలని ఇంద్రుడు ఈ భయంకరమైన, గాలి, మంచుతో కూడిన వర్షాన్ని కురిపిస్తున్నాడు.

తత్ర ప్రతివిధిం సమ్యగ్ ఆత్మయోగేన సాధయే । లోకేశమానినాం మౌఢ్యాద్ హనిష్యే శ్రీమదం తమః

ఇక్కడ నేను నా యోగబలంతో దీనికి తగిన విధంగా ప్రతిస్పందిస్తాను. లోకానికి తాను అధిపతినని భావించే వారి అహంకారాన్ని, మూర్ఖత్వాన్ని నేను తొలగిస్తాను.

న హి సద్‍భావయుక్తానాం సురాణామీశవిస్మయః । మత్తోఽసతాం మానభఙ్‌గః ప్రశమాయోపకల్పతే

నిజమైన సద్గుణాలు ఉన్న దేవతలకు భగవంతుని మహిమ ఆశ్చర్యంగా ఉండదు. కానీ దుష్టులకు వారి గర్వాన్ని తొలగించడం వల్ల వారు శాంతిస్తారు.