శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

సంజయుడు తన చేతులతో కన్నీళ్లను తుడిచుకొని, మనస్సును స్థిరపరచుకొని, భగవంతుని పాదాలను స్మరించుకుంటూ, అజాతశత్రువుకు సమాధానం చెప్పాడు. "మీ వంశానికి ఆనందాన్ని అందించే రాజా, మీ తల్లిదండ్రులు లేదా గాంధారి ఏ నిర్ణయం తీసుకున్నారో నాకు తెలియదు. ఈ మహాత్ములు నన్ను మోసగించారు," అని సంజయుడు చెప్పాడు. ఇదే సమయంలో, మహర్షి నారదుడు తుంబురు తో కలిసి అక్కడకు వచ్చాడు. యుధిష్ఠిరుడు మరియు అతని సహోదరులు మహర్షిని గౌరవంగా ఆహ్వానించి, పూజ చేశారు. యుధిష్ఠిరుడు నారదుని అడిగాడు: "మహర్షీ, నా తల్లిదండ్రులు ఎక్కడికి వెళ్లారో నాకు తెలియదు. నా తల్లి, తన కుమారులను పోగొట్టుకొని, తపస్సులో మునిగిపోయిన ఆమె, ఎక్కడికి వెళ్లిందో కూడా తెలియదు." అప్పుడు నారదుడు, సముద్రాన్ని దాటించే నావికుడిలా మార్గాన్ని చూపిస్తూ, ఇలా ఉపదేశించాడు: "జంతువులు తమ పేర్లూ పదాలతో, యజ్ఞాలను నిర్వహిస్తూ, భగవంతుని కోసం బంధించబడి ఉంటారు; ఇది ఆవులు తమ తాళ్లతో కట్టబడి ఉన్నట్లే. మనుషుల కలయికలు, వేరు పడటాలు, ఆటపాటల కలయిక, వేరు పడటాలు, ఆటగాడి సంకల్పంపై ఆధారపడి ఉండేలా, భగవంతుని సంకల్పమే మన జీవితాల్లో కలయికలు, విడిపోవుటలను నిర్ణయిస్తుంది. ఈ లోకంలో నీవు శాశ్వతమని, అశాశ్వతమని భావించేవి నిజంగా అలాంటివి కావు; అవి మాయ వల్ల కలిగిన మమకారంతో మాత్రమే బాధను కలిగిస్తాయి. అందువల్ల, ఓ ప్రియమైనవా, అజ్ఞానం వల్ల కలిగిన మనస్సు బలహీనతను వదిలివేయు. 'నా లేకుండా ఆ బలహీనమైనవారు ఎలా బతకగలరు?' అనే ఆలోచనను విడిచిపెట్టు. ఈ శరీరం ఐదు భూతాలతో తయారైనది, కాలం, కర్మ, గుణాల వల్ల నడుస్తుంది; ఒకరు మరొకరిని రక్షించటం అసాధ్యము—పాము పట్టినవాడు మరొకరిని కాపాడలేనట్లే. ఇక్కడ చేతులు లేనివారు చేతులు ఉన్నవారి ఆహారంగా, కాళ్లు లేనివారు నాలుగు కాళ్లు ఉన్నవారి ఆహారంగా, బలహీనులు బలవంతుల ఆహారంగా ఉంటారు—జీవుడు జీవునిపై ఆధారపడి జీవించును. ఓ రాజా, పరమాత్మ, సమస్త జీవులలోని ఆత్మ, తనను తానే దర్శించుకుంటూ, లోపల మరియు బయట నివసించును; తన మాయాశక్తితో కనిపించును. ఆ భగవంతుడు, జీవులను సృష్టించు, పోషించు, ఇప్పుడు కాల రూపంలో అవతరించి, దేవతలకు శత్రువులను నాశనం చేయడానికి వచ్చాడు. దైవ కార్యం పూర్తయ్యింది; ఇప్పుడు ఇంకా చేయవలసినది కోసం ఆయన ఎదురుచూస్తున్నాడు. ఆ భగవంతుడు ఇక్కడ ఉన్నంత కాలం, మీరు గమనించండి. ధృతరాష్ట్రుడు, తన సోదరుడు, గాంధారి తో కలిసి, హిమాలయాలకు దక్షిణంగా ఉన్న మునుల ఆశ్రమానికి వెళ్లారు. అక్కడ, గంగా నది తనను ఏడుగురు ధారలుగా విభజించుకొని, ఏడుగురు మునులకు ఆనందాన్ని ఇచ్చింది; అందుకే ఆమెను 'సప్తధారా' అని పిలుస్తారు. అక్కడ ధృతరాష్ట్రుడు, సమయానికి స్నానాలు చేసి, నియమానుసారం అగ్నికి ఆహుతులు సమర్పించి, కేవలం నీటిని మాత్రమే తీసుకుంటూ, శాంతమైన మనస్సుతో, అన్ని కోరికలను వదిలి జీవిస్తున్నాడు. తపస్సు ద్వారా ధృతరాష్ట్రుడు తన శరీర స్థితిని, శ్వాసను నియంత్రించి, ఆరు ఇంద్రియాలను ఉపసంహరించి, కామం, అజ్ఞానం అనే మలినాలను హరిని ధ్యానించటం ద్వారా నాశనం చేసి, సాత్వికత్వంలో శుద్ధుడయ్యాడు. మనస్సును జ్ఞానంలో లయపరచి, క్షేత్రజ్ఞుడిని ఆత్మలో లయపరచి, ఆత్మను బ్రహ్మంలో స్థాపించి, గడిలోని ఆకాశం ఆకాశంలో లయమైనట్లుగా, బ్రహ్మంలో నిలిచాడు. మాయా మిగులు, గుణాలను నాశనం చేసి, ఇంద్రియాలు, మనస్సును నియంత్రించి, అన్నాన్ని పూర్తిగా వదిలి, స్థిరంగా, స్థంభంలా కదలకుండా ఉన్నాడు. అతను అన్ని కర్మలను వదిలి, తపస్సులో మునిగిపోయాడు; అతనికి ఎటువంటి విఘ్నాలు కలగవద్దు. ఓ రాజా, ఈ రోజు నుండి ఐదు రోజులకు అతను తన శరీరాన్ని వదలి, అది బూడిదగా మారిపోతుంది. అతని శరీరం అగ్నిలో కాలుతున్నప్పుడు, అతని భార్య గాంధారి, తన మరిది తో కలిసి, అగ్నికి బయట నిలబడి, తన భర్తను అగ్ని లో ప్రవేశిస్తున్నట్లు చూస్తుంది. ఈ అద్భుతమైన వార్త విన్న వాడు, కురు వంశజుడా, విదూరుడు ఆనందం, విషాదంతో కూడిన హృదయంతో, పవిత్ర స్థలాలను దర్శించేందుకు అక్కడ నుంచి బయలుదేరుతాడు. ఇలా నారదుడు, తుంబురు తో కలిసి, స్వర్గానికి వెళ్లిపోయాడు. యుధిష్ఠిరుడు, నారదుని మాటలను హృదయంలో దాచుకొని, తన దుఃఖాన్ని వదిలిపెట్టాడు. "ఇది ఎంత అద్భుతంగా ఉంది! వాసుదేవునిలో, సమస్త జీవులకు ఆత్మ అయినవాడిలో, వ్రజవాసులు మరియు వారి పిల్లల్లో అసాధారణమైన ప్రేమ పెరుగుతోంది," అని యుధిష్ఠిరుడు అనుకుంటున్నాడు. అక్కడ, అపరాజితుడు అయిన భగవంతుడు నివసిస్తున్న భూమిలో, మనుషులు, జంతువులు, మృగాలు సహజ శత్రువులు అయినా, స్నేహితుల్లా కలిసి జీవిస్తున్నారు. అక్కడ, పరమాత్మ, అధ్వితీయుడు, అనంతుడు, అపారమైన జ్ఞానం కలవాడు, గోప బాలుడిగా తన బాల్య లీలలు ఆడాడు; మిత్రులను, దూడలను వెతుకుతూ, చేతిలో తినే పదార్థాన్ని పట్టుకొని, బ్రహ్మను దర్శించాడు. బ్రహ్మ, తన వాహనాన్ని వదిలి, భూమిపై బంగారు దండను పడేసినట్లు నమస్కరించి, తన నాలుగు తలలపై ఉన్న కిరీటాలతో భగవంతుని రెండు పాదాలను తాకాడు, ఆనందంతో కన్నీళ్లు కారుస్తూ అభిషేకం చేశాడు. తరచూ లేచి, తిరిగి కృష్ణుని పాదాల వద్ద పడిపోయి, గతంలో చూసిన మహిమను స్మరించుకుంటూ, కూర్చున్నాడు. తర్వాత, నెమ్మదిగా లేచి, కన్నీళ్లను తుడుచుకొని, మెడ వంచి, ముఖుందుని చూసాడు. చేతులు జోడించి, వినయంతో, స్థిరంగా, భయంతో, కన్నీళ్లు కారుస్తూ, కదలుతున్న స్వరంతో మాట్లాడాడు. సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: "అర్జునుడు, తన బంధువులను చూడటానికి, కృష్ణుని మహిమలను తెలుసుకోవటానికి ద్వారకాకు వెళ్లాడు. కొన్ని నెలలు గడిచినా, అర్జునుడు తిరిగి రాలేదు. కురు వంశశ్రేష్ఠుడా, అప్పుడు భయానకమైన, అశుభమైన లక్షణాలు కనిపించసాగాయి." యుధిష్ఠిరుడు కాలచక్రం తీవ్రముగా మారుతున్నదాన్ని, ప్రకృతి క్రమం బిగడుతున్నదాన్ని, ప్రజల ప్రవర్తనలో కోపం, లోభం, అబద్ధం పెరుగుతున్నదాన్ని గమనించాడు. వ్యవహారాలు మోసపూరితంగా మారాయి, స్నేహం మాయతో కలిసిపోయింది, తండ్రులు, తల్లులు, మిత్రులు, సోదరులు, భార్యభర్తల మధ్య గొడవలు మొదలయ్యాయి. ప్రజల్లో కాలం పెరిగే కొద్దీ, అశుభ సూచనలు కనిపించాయి; యుధిష్ఠిరుడు లోభం, ధర్మహీనత పెరుగుతున్నదాన్ని చూసి, తన తమ్ముడితో మాట్లాడాడు. "అర్జునుడు ద్వారకాకు వెళ్లాడు, బంధువులను చూడటానికి, కృష్ణుని మహిమలను తెలుసుకోవటానికి. ఇప్పుడే ఏడు నెలలు గడిచాయి, నీ తమ్ముడు భీమసేనుడు ఇంకా తిరిగి రాలేదు; ఎందుకు అని నాకు తెలియదు. దివ్య ముని చెప్పిన కాలం వచ్చిందా? భగవంతుడు తన భూమి లీలను వదిలిపెట్టడానికి సంకల్పించాడా? ఆయన అనుగ్రహంతో మేము ధనం, రాజ్యం, భార్యలు, జీవితం, కుటుంబం, ప్రజలు, శత్రువులపై విజయాలు, లోకాలను పొందాము. ఈ భయానకమైన, అశుభమైన దివ్య, భౌతిక, శరీర లక్షణాలను చూడు; ఇవన్నీ సమీపంలో కనిపిస్తూ, భయాన్ని, అయోమయాన్ని కలిగిస్తున్నాయి," అని యుధిష్ఠిరుడు అన్నాడు.