శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

విదురుడు వచ్చినప్పుడు, పాండవులు అంతా అతనిని చూసి ఆనందంతో లేచి నిలబడ్డారు. జీవం తిరిగి వచ్చినట్లుగా, అతన్ని సాదరంగా ఆహ్వానించి, ఆలింగనం చేసి నమస్కరించారు. ఎన్నో రోజుల విరహంతో కలిగిన ప్రేమతో వారి కన్నీళ్లు ప్రవహించాయి. ధర్మరాజు యుధిష్ఠిరుడు అతనికి పూజా సత్కారం చేసి, సౌకర్యవంతమైన ఆసనం ఇచ్చి, హృదయపూర్వకంగా స్వాగతించాడు. విదురుడు భోజనం చేసి, విశ్రాంతి తీసుకొని సుఖంగా కూర్చున్న తరువాత, ధర్మరాజు వినయంతో తలవంచి, అందరూ వినేలా ఇలా అడిగాడు: "మా గురువు, మేము మీ ఆశ్రయంతో సుఖంగా ఉన్నాం. విషం, అగ్ని వంటి అనేక ప్రమాదాలనుండి మా తల్లితో కలసి మీరు రక్షించారు. మీరు మమ్మల్ని ఇంకా గుర్తు చేసుకుంటున్నారా? మీరు భూమి మీద తిరుగుతూ ఎలా జీవించగలిగారు? పవిత్ర క్షేత్రాలు, తీర్థాలను దర్శించారా? పరమ భక్తులు అయిన మీ వంటి వారు సాక్షాత్తూ తీర్థ స్వరూపులే. మీ హృదయంలో ముద్గరధారిని ధరించుకుని పవిత్ర స్థలాలను కూడా పవిత్రం చేస్తారు. కృష్ణ భక్తులు అయిన మా బంధువులు, మిత్రులను మీరు చూశారా? యాదవులు తమ నగరంలో సుఖంగా ఉన్నారా?" ఇలా ధర్మరాజు అడిగినపుడు, విదురుడు తన అనుభవాన్ని, యాదవ వంశ నాశనం విషయాన్ని మినహాయించి, అన్నీ సవివరంగా వివరించాడు. అతని హృదయం దయతో నిండినది కనుక, భరించలేని దుఃఖవార్తను చెప్పకుండా ఉండిపోయాడు. కొంతకాలం విదురుడు అక్కడ దేవతల్లా గౌరవాన్ని పొందుతూ, అన్నింటికీ శుభం కలిగిస్తూ, పెద్ద అన్నయ్యకు ఆరోగ్యం, అందరికీ ఆనందాన్ని ప్రసాదిస్తూ ఉన్నాడు. ఆ సమయంలో, అర్యమా దుష్టులకు శిక్షను విధించేవాడు; యముడు శాపం వల్ల నూరు సంవత్సరాలు శూద్రునిగా ఉన్నాడు. యుధిష్ఠిరుడు తన సొంత రాజ్యం తిరిగి పొందాడు. వంశానికి వారసుడైన మనవడు ఉండటం చూసి, ఇతడు తన సహోదరులతో కలసి ప్రపంచ పాలకుల్లా, అత్యంత ఐశ్వర్యంతో ఆనందంగా జీవించాడు. ఇలాంటివారికి, ఇంటి బంధాలకు బలై, అప్రమత్తంగా ఉండక, కాలము ఎంత వేగంగా పోతుందో తెలియదు. ఇది విదురునికి గమనించబడింది. అప్పుడు అతడు ధృతరాష్ట్రుని వద్దకు వెళ్లి ఇలా చెప్పాడు: "మహారాజా, త్వరగా బయలుదేరండి. ప్రమాదం వచ్చేసింది. దీనికి ఎక్కడా, ఎప్పుడూ, ఎలాంటి పరిష్కారం లేదు. ఇది పరమకాలమే, సర్వులను తీసుకెళ్లే ప్రభువు వచ్చాడు. అతని చేతిలో ప్రాణప్రియులు కూడా వదిలించుకోలేరు. ఒక్కసారిగా మనుషులు విడిపోతారు. ద్రవ్యాదులు గురించి చెప్పనక్కర్లేదు. తండ్రులు, అన్నలు, స్నేహితులు, కుమారులు—అందరూ మరణించారు. యవ్వనం పోయింది. ముసలితనంతో మీ శరీరం క్షీణించిపోయింది. మీరు పరాయివారి ఇంట్లో నివసిస్తున్నారు. ఏ జీవికి జీవించాలనే ఆశ ఎంత గొప్పదో చూడండి. మీరు కూడా భీముడు వదిలిన అన్నాన్ని తినడాన్ని అంగీకరిస్తున్నారు. మంట పెట్టారు, దానం చేశారు, విషం ఇచ్చారు, భార్యలను అవమానించారు, భూమిని, ధనాన్ని లూటీ చేశారు—ఇంతకీ వీటి కోసం ప్రాణాలు ఇచ్చినవారికి ఇంకా ఎంత మిగిలింది? మీ శరీరమూ కూడా, బలవంతంగా జీవించాలనుకున్నా, వృద్ధాప్యంతో చిరుగైన వస్త్రంలా విడిచిపోతుంది. ఈ శరీరానికి ఉపయోగం లేకుండా, బంధాలన్నీ తెంచుకుని, దానికి ఎక్కడికి పోతుందో లెక్కచేయకుండా వదిలిపెట్టేవాడే జ్ఞాని. తన కారణమైనా, ఇతరుల కారణమైనా, విరక్తి కలిగి, హరిను హృదయంలో నిలిపి, ఇంటిని విడిచిపోతే, అతడే ఉత్తమ పురుషుడు. అందువల్ల, ఉత్తర దిశగా, ఎవరికీ తెలియకుండా ప్రయాణించండి. ఇకనుంచి, కాల ప్రభావానికి లోనై, మనుషులు ఇక్కడే చిక్కుకుంటారు." విదురుడు ఇలా చెప్పడంతో, ధృతరాష్ట్రుడు తన సోదరుడి జ్ఞానవాక్యాలతో మెలుకువై, బంధాలను తెంచుకొని, అతడు చూపిన మార్గంలో బయలుదేరాడు. సుబలుడు కుమార్తె గాంధారి, తన భర్తకు పరమ భక్తురాలిగా, తన అధికార చిహ్నాన్ని వదిలేసి, అతడిని అనుసరించింది. ఇది మహాత్ములు చివరికి తమ బంధాలను విడిచిపెట్టినట్లే. అజాతశత్రువు యుధిష్ఠిరుడు అందరితో శాంతి చేసి, అగ్నిహోత్రాలు నిర్వహించి, బ్రాహ్మణులకు తిల, గోవులు, భూమి, బంగారం దానం చేసి, పెద్దల ఆశీర్వాదం కోసం ఇంటికి వచ్చాడు. అక్కడ తల్లిదండ్రులు, సుబల కుమార్తె కనిపించలేదు. అక్కడ సంజయుడు కూర్చున్నాడని చూసి, యుధిష్ఠిరుడు ఆందోళనతో అడిగాడు: "గావల్గణా! మా కన్ను లేని వృద్ధ తండ్రి ఎక్కడ? మా కుమారులను కోల్పోయి దుఃఖంలో ఉన్న తల్లి ఎక్కడ? మా మామ, మిత్రుడు ఎక్కడ? నేను జ్ఞానం లేని వాడినని భావించి, నా బంధువులు లేరని తెలుసుకుని, భార్యతో కలిసి గంగా తీరం వెళ్లి ఉంటారా?" అని విచారంతో తలదించుకున్నాడు. "మా తండ్రి పాండువు మరణించిన తరువాత, మా మామలు మా మిత్రులు, పిల్లలను అన్నీ కాపాడారు. ఇప్పుడు ఆ రక్షకులు మమ్మల్ని వదిలేసి ఎక్కడికి వెళ్లారు?" అని విచారించాడు. సూతుడు ఇలా చెప్పారు: సంజయుడు, దయతో, విరహ దుఃఖంతో, తనలోని భగవంతుడిని గుర్తించలేక, బాధతో మాటలు రాలేకపోయాడు. కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ, మనసు స్థిరపరచుకొని, సంజయుడు భగవంతుని పాదాలను స్మరించుకుంటూ అజాతశత్రువుకు సమాధానం చెప్పాడు. "మహారాజా! మీ తల్లిదండ్రులు, గాంధారి ఎలాంటి నిర్ణయం తీసుకున్నారో నాకు తెలియదు. నేను ఈ మహాత్ముల చేత మోసపోయాను," అని సంజయుడు చెప్పాడు. అప్పుడే మహర్షి నారదుడు తుంబురు తో కలిసి అక్కడికి వచ్చారు. యుధిష్ఠిరుడు, తన సోదరులతో కలిసి, మునిని గౌరవించి పూజించాడు. యుధిష్ఠిరుడు వినయంతో అడిగాడు: "భగవంతుడా! మా తల్లిదండ్రులు ఎక్కడికి వెళ్లారు? కుమారులను కోల్పోయి తపస్సులో ఉన్న తల్లి ఎక్కడికి వెళ్లింది నాకు తెలియదు." అప్పుడు, సముద్రాన్ని దాటి చూపించే నావికుడిలా, మహర్షి నారదుడు ఇలా ఉపదేశించాడు: "ప్రాణులు తమ పేర్లు, మాటలతోనే బంధించబడి, భగవంతుని కోసం నైవేద్యాలు సమర్పించడంలో నిమగ్నమై ఉంటారు. ఆట వస్తువులు ఆటగాడి సంకల్పంతో కలిసిపోవడం, విడిపోవడం జరుగుతుంది. అలాగే, మనుషుల కలయికలు, వేర్పడటాలు కూడా పరమేశ్వర సంకల్పంతోనే జరుగుతాయి. ఈ లోకంలో శాశ్వతమో, అశాశ్వతమో అని భావించేది నిజంగా అలా కాదు. మోహంతో కలిగే బంధాన్ని తప్ప, వాటికేమీ శోకించాల్సిన అవసరం లేదు. అందువల్ల, ఈ అజ్ఞాన జనితమైన హృదయదౌర్భాగ్యాన్ని విడిచిపెట్టు. 'వాళ్లు నన్ను వదిలి ఎలా బ్రతుకుతారు?' అనే దుఃఖాన్ని వదిలిపెట్టు. ఈ శరీరం పంచభూతాలతో కూడి, కాలం, కర్మ, గుణాల ఆధీనంలో ఉంటుంది. నాగుపాము పట్టుకున్న వాడు మరొకరిని ఎలా కాపాడలేడో, అలాగే నువ్వు ఇతరులను రక్షించలేవు." ఇలా నారదుని జ్ఞానోపదేశంతో, యుధిష్ఠిరుడు దుఃఖాన్ని విడిచి, పరమార్థాన్ని గ్రహించాడు.