అచ్యుతుని సమీపంలో ఉన్న ఋషులు, భక్తితో ఇలా చెప్పసాగారు: "ప్రభూ, స్వార్థరహితమైన కర్మలు, శుద్ధమైన జ్ఞానం కూడా, మీ భక్తి లేకుండా ప్రకాశించవు. మీకు అర్పించని ఉత్తమమైన కార్యాలే ఎటువంటి శాశ్వత మంగళాన్ని ఇవ్వగలవు? కులధర్మాలు, ఆశ్రమధర్మాలు, తపస్సు, అధ్యయనం—ఇవి అన్నీ కూడా, శ్రద్ధతో హరివైభవాన్ని వినడం, కీర్తించడం ద్వారా శ్రీధరుని పదపద్మాలపై నిరంతర స్మరణ కలిగించగలిగినపుడే పరమోత్కృష్టంగా మారతాయి. కృష్ణుని పదపద్మాల స్మరణ వల్ల అన్ని అపశకునాలు తొలగిపోతాయి, శుభం కలుగుతుంది. మనస్సు పవిత్రమవుతుంది, అంతర్యామి ప్రభుపై పరమభక్తిని ప్రసాదిస్తుంది, అనుభూతితో కూడిన జ్ఞానాన్ని, వైరాగ్యాన్ని అనుగ్రహిస్తుంది. మీరు, ద్విజులలో అగ్రగణ్యులైనవారు, నిజంగా ధన్యులు. ఎందుకంటే మీరు నారాయణుడిని—దేవతాదిదేవుడిని, జగన్నాథుడిని—హృదయంలో స్థిరంగా స్థాపించి నిరంతరం ఆరాధిస్తున్నారు. నాకు కూడ ఇదే పరమాత్మ తత్త్వాన్ని, మహర్షి వచనాల ద్వారా, రాజా పరీక్షిత్ ఉపవాస దీక్షలో ఉన్నప్పుడు, మహర్షుల సమక్షంలో, చాలా కాలం క్రితమే వినడం జరిగింది. ఇప్పుడు మళ్లీ అది గుర్తుకు వచ్చింది. ఓ బ్రాహ్మణులారా! నేను మీకు, మహాశక్తిశాలి భగవంతుని మహిమలను, ఆయన కీర్తినందే సర్వదుఃఖాలు తొలగిపోతాయని వివరించాను. ఈ కథను, స్థిరమైన మనస్సుతో, భక్తితో, ప్రతిరోజూ చదివేవారు లేదా శ్రద్ధగా వినేవారు, క్షణమాత్రం అయినా, పవిత్రులవుతారు. పక్షంలో ద్వాదశి, ఏకాదశి రోజున దీన్ని వినేవారికి దీర్ఘాయువు లభిస్తుంది; ఉపవాసంతో, నియమంతో దీన్ని పఠించేవారు పాపములనుండి విముక్తులవుతారు. పుష్కర, మథుర, ద్వారక వంటి పవిత్ర క్షేత్రాల్లో ఉపవాసంతో దీన్ని పఠించేవారు భయములనుండి విముక్తులవుతారు. ఈ కథను కీర్తించడం, వినడం వలన దేవతలు, ఋషులు, సిద్ధులు, పితృదేవతలు, మనువులు, రాజులు—వారు తమ ఆశీస్సులను ప్రసాదిస్తారు. ఋగ్వేద, యజుర్వేద, సామవేదాలను అధ్యయనం చేసే ద్విజులకు తేనెలు, నెయ్యి, పాల ప్రవాహాల ఫలితాలు లభిస్తాయి. భక్తితో ఈ పురాణాన్ని అధ్యయనం చేసే ద్విజులు భగవంతుడు వివరిస్తున్న పరమపదాన్ని పొందుతారు. బ్రాహ్మణుడు విద్యను, క్షత్రియుడు సముద్రపాలనను, వైశ్యుడు ధనాధికారాన్ని, శూద్రుడు పాప విమోచనను పొందుతాడు. ఇతరత్రా హరి మహిమను నిరంతరం కీర్తించరాదు; కానీ ఇక్కడ మాత్రం, జగన్నాథుని విశ్వరూపాన్ని ప్రతి శ్లోకంలో, కథల ద్వారా పఠించబడుతుంది. ఆజన్మ, అనంత స్వరూపుడవైన, సత్యస్వరూపుడవైన, జగత్కార్యసంపాదకుడవైన, బ్రహ్మ, ఇంద్ర, శివాదులకూ గ్రహించలేని మహిమను కలిగిన, దుర్జ్ఞేయుడవైన, నిత్యుడవైన పరమేశ్వరా! మీకు నమస్సులు. మిమ్మల్ని ధ్యానించి, మీ మహిమను స్మరించే ధన్యులకు మాత్రమే మీ పరమధామం లభిస్తుంది. వేదవ్యాసుని కుమారుడైన శుకముని, తన అంతర్మహిమలో లీనమై, భగవంతుని లీలలకు ఆకర్షితుడై, కరుణావశాత్తు ఈ పురాణాన్ని—సత్యదీపికను, పాపనాశినిని—ప్రపంచానికి తెలియజేశాడు. ఆయనకు నమస్సులు. ఈ సందర్భంలో, సూతుడు ఇలా వివరించాడు: "విదురుడు, తన తీర్థయాత్రలో మైత్రేయుని వద్ద ఆత్మతత్త్వాన్ని తెలుసుకొని, తన జ్ఞానతృప్తితో హస్తినాపురానికి తిరిగి వచ్చాడు. కౌశారవుడు అనే మునివరుని దగ్గర ప్రశ్నలు అడుగుతూ, ఆ సమయంలో గోవిందుని పట్ల నిరంతర భక్తి కలిగి, ఆ ప్రశ్నలను మానేశాడు. విదురుడు తిరిగి వచ్చినప్పుడు, ధర్మపుత్రుడు, అతని సోదరులు, ధృతరాష్ట్రుడు, యుయుత్సు, సూతుడు, కృపాచార్యుడు, పృథా—అందరూ అతన్ని చూసి, ప్రాణమే తిరిగినట్టు ఆనందంతో లేచి, సముచితంగా అతన్ని పలకరించి, ఆలింగనం చేసి, నమస్కరించారు. గాంధారి, ద్రౌపది, సుభద్రా, ఉత్తర, కృపీ, పాండవుల ఇతర భార్యలు, వారి పిల్లలు, స్త్రీ బంధువులు—అందరూ హర్షంతో అతన్ని స్వాగతించారు. విడుదలైన ఆనందంతో, విరహవేదనతో కన్నీళ్లను కార్చుతూ, రాజు అతనికి సత్కారం చేసి, ఆసనం ఇచ్చాడు. భోజనం చేసి, విశ్రాంతి తీసుకొని, సుఖంగా కూర్చున్న తరువాత, రాజు వినయంతో వందనం చేసి, అందరి సమక్షంలో ఇలా అడిగాడు: 'మా గురువైన మీరెప్పుడూ మమ్మల్ని జ్ఞాపకం చేసుకుంటున్నారా? మీ ఆశ్రయములో మేము సురక్షితంగా పెరిగాము. విషం, అగ్ని లాంటి అనేక ప్రమాదాలనుండి మా తల్లితో పాటు రక్షించబడ్డాము. మీరు ఈ భూమిపై తిరుగుతూ జీవనం ఎలా సాగించారు? ప్రధాన తీర్థక్షేత్రాలు, పుణ్యభూములు సందర్శించారా? భక్తులు మీలాంటి వారు తామే తీర్థాలవారు. ఎందుకంటే, వారు హృదయంలో గదాధరుడిని వహించుకుని, పవిత్రక్షేత్రాలకు కూడా పవిత్రతను ప్రసాదిస్తారు. మా బంధువులు, మిత్రులు, కృష్ణారాధకులు మీకు కనిపించారా? యాదవులు తమ నగరంలో సుఖంగా ఉన్నారా?' ధర్మరాజు ఇలా అడిగినప్పుడు, విడురుడు తన అనుభవించినదాన్ని అన్ని వివరంగా చెప్పాడు. కానీ యాదవ వంశ నాశనాన్ని మాత్రం, దయతో, వారి మనోవేదనను చూడలేక, చెప్పలేదు. కొంతకాలం అక్కడ గౌరవంతో, ఆనందంగా దేవతలా నివసిస్తూ, తన అన్నయ్యకు శ్రేయస్సు, అందరికీ సంతోషాన్ని కలిగించాడు. ఆ సమయంలో, ఆర్యమా దుష్టులను శిక్షించేవాడు; యముడు శాపవశాత్తు నూరు సంవత్సరాలు శూద్రత్వంలో ఉన్నాడు. యుద్ధిష్ఠిరుడు తన రాజ్యాన్ని తిరిగి పొందాడు. వంశానికి వారసుడైన మనవడిని చూసి, సోదరులతో కలసి, లోకపాలకుల్లా, పరమ ఐశ్వర్యంతో ఆనందించాడు. ఇలాగే, ఇంటిపట్ల మక్కువతో, శ్రేయస్సును మరచి, వ్యాపారాల్లో నిమగ్నమైనవారికి, దుర్జయమైన కాలం ఎరుగకుండా గడిచిపోయింది. విదురుడు ఈ స్థితిని గమనించి, ధృతరాష్ట్రునితో ఇలా అన్నాడు: 'రాజా! త్వరగా బయలుదేరండి; ప్రమాదం సమీపించింది. ఇక్కడ, ఎక్కడా, ఎప్పుడూ దీనికి నివారణ లేదు. ఇది పరమకాలమే—ప్రభువు—మనందరినీ ఆశించే సమయం వచ్చింది. ఈ కాలచక్రం, మనకు అత్యంత ప్రియమైనవారినీ, ప్రాణాలతో కూడినవారినీ దూరం చేస్తుంది. మరి ధనం, పదవులు వంటి వాటి సంగతి చెప్పనక్కర్లేదు. తండ్రులు, సోదరులు, మిత్రులు, కుమారులు—అందరూ మృతిచెందారు; యవ్వనం పోయింది; వృద్ధాప్యంతో మీ ఆత్మ క్షీణించింది; పరగృహంలో నివసిస్తున్నారు. జీవికి ప్రాణంపై ఉండే ఆశ ఎంత గొప్పదంటే, మీరు, భీముడు తినిపోసిన మిగిలిన అన్నాన్ని కూడా సంరక్షకునిలా స్వీకరిస్తున్నారు. అగ్ని పెట్టారు, దానం చేశారు, విషం ఇచ్చారు, భార్యలు అవమానించబడ్డారు, భూమి, ధనం పోయింది—ఇన్ని కోసం ప్రాణాలిచ్చినవారికి ఇంకా ఏముంది?' ఇలా, భక్తి, జీవితం, కాలచక్రం, పరమార్థం గురించి, భగవంతుని మహిమను, విడురుని తిరిగివచ్చిన సందర్భాన్ని, ఆయన కుటుంబ సభ్యుల స్పందనను, ధృతరాష్ట్రుని స్థితిని, విడురుని జ్ఞానోపదేశాన్ని ఋషులు వినిపించారు.