అనంతరం, అనుకూలమైన గ్రహస్థితులు ఏర్పడిన పవిత్ర సమయంలో, పాండవ వంశాన్ని మళ్లీ వెలిగించేందుకు, పాండువుకు సమానమైన బలంతో కూడిన ఒక కుమారుడు జన్మించాడు. రాజు యుధిష్ఠిరుడు, తన హృదయం ఆనందంతో నిండిపోయి, ధౌమ్యుడు, కృపాచార్యుడు మరియు ఇతర బ్రాహ్మణులతో ఆ శిశువు జాతకచక్రాన్ని పరిశీలింపజేశాడు. అలాగే, శుభకార్యాలు చేయించాడు. ధర్మజ్ఞుడైన రాజు, పుట్టిన స్థలాన్ని పవిత్రంగా భావించి, బ్రాహ్మణులకు బంగారం, పశువులు, భూములు, గ్రామాలు, ఏనుగులు, కుదిరిన గుఱ్ఱాలు, ఉత్తమమైన భోజనాలు దానం చేశాడు. దానంతో సంతృప్తిచెందిన బ్రాహ్మణులు, వినయంతో ఉన్న రాజుని ఉద్దేశించి ఇలా పలికారు: “పురువంశంలో, ఓ రాజా! మీ వంశానికి ఈయనే ప్రధానంగా నిలుస్తాడు.” “విధి అనివార్యమైనదిగా, శ్వేత కేశం అంతమయ్యే సమయంలో, సర్వశక్తిమంతుడైన విష్ణువు కృపవల్ల మీకు ఆశీర్వాదంగా ఈ కుమారుడు పంపబడ్డాడు. అందువల్ల, ఇతడు ప్రపంచంలో విష్ణురాతగా – విష్ణువు రక్షణ పొందినవాడిగా – ప్రసిద్ధి చెందుతాడు. సందేహమే లేదు; ఇతడు మహాభక్తుడు, మహాత్ముడు అవుతాడు.” అప్పుడు యుధిష్ఠిరుడు అడిగాడు: “ఈ బిడ్డ మన వంశంలోని మహర్షులు, ధర్మాత్ములు, సద్గుణవంతులు, ప్రజాశ్రేయస్సు కోరే రాజులు నడిచిన ధర్మమార్గాన్ని అనుసరిస్తాడా?” బ్రాహ్మణులు సమాధానమిచ్చారు: “ప్రథా కుమారుడా! ఇతడు ప్రజలకు పరిపూర్ణ రక్షకుడవుతాడు. మానవుల్లో ఇక్ష్వాకువులా, బ్రాహ్మణభక్తుడూ, సత్యనిష్ఠుడూ, దశరథ కుమారుడైన రామునిలా ఉంటాడు. ఔశీనర వంశానికి చెందిన శిబిలా, ఇతడు దాతగా, శరణ్యుడిగా నిలుస్తాడు. యజ్ఞాల్లో దుశ్యంతుని కుమారుడిలా తన వంశ ప్రతిష్టను వ్యాపింపజేస్తాడు.” “అర్జునులిద్దరితో సమానంగా, ఇతడు ధనుర్విద్యలో ప్రావీణ్యం పొందుతాడు. అగ్నిలా అపరిహార్యుడూ, సముద్రంలా దాటి వెళ్లలేనివాడవుతాడు. జంతువుల్లో సింహంలా ధైర్యవంతుడు, హిమాలయాల్లా స్థిరుడు, భూమిలా సహనశీలుడు, తన తల్లిదండ్రుల్లా సహనశీలత కలవాడు.” “తన తాతవారిలా సమదృష్టి కలవాడు, శివునిలా దయాసంపన్నుడు, సమస్త భూతాలకు శరణ్యుడవుతాడు — లక్ష్మికి విష్ణువు ఎలా ఉంటాడో అలాగే. ఇతడు కృష్ణునికి భక్తుడిగా, అన్ని సద్గుణాలతో, గొప్పతనంతో ఉంటాడు. రంతిదేవునిలా దాత, యయాతిలా ధర్మనిష్ఠుడు.” “బలిచక్రవర్తిలా స్థిరత కలవాడు, ప్రహ్లాదునిలా కృష్ణభక్తుడు. అశ్వమేధయాగాలు నిర్వహించి, పెద్దల సేవ చేస్తాడు. రాజర్షుల వంశాన్ని కొనసాగించేవాడు, ధర్మాన్ని కాపాడటానికి కలియుగాన్ని నియంత్రించేవాడు.” “తక్షకుని చేతిలో తన మరణం సమీపిస్తున్నదని తెలుసుకున్నప్పుడు, అతడు మమకారాన్ని విడిచిపెట్టి, హరిలో లయం పొందుతాడు. ఆత్మతత్త్వాన్ని తెలుసుకోవాలని ఆకాంక్షించి, వ్యాసపుత్రుని ఉపదేశాన్ని వినిపించి, గంగానదిలో శరీరాన్ని విడిచి, భయరహితంగా హరిలో లీనమవుతాడు.” ఇలా రాజుకి ఉపదేశం ఇచ్చి, ఆ బ్రాహ్మణులు గౌరవింపబడినవారు తమ తమ ఇళ్లకు వెళ్లిపోయారు. ఈ బాలుడు “పరిక్షిత్” అని ప్రపంచంలో ప్రసిద్ధి చెందాడు; ఎందుకంటే, ఇతడు పూర్వజన్మంలో చూసినదాన్ని గుర్తు చేసుకుంటూ, ఈ లోకంలో మనుష్యులను పరిశీలించేవాడు. ఆ యువరాజు, పెరుగుతున్న చంద్రుడిలా వేగంగా ఎదిగాడు. తండ్రి ప్రతిరోజూ ప్రాణంతో పోషించాడు. బంధువులకు జరిగిన అపచారాన్ని పరిహరించేందుకు అశ్వమేధయాగం చేయాలని రాజు యుధిష్ఠిరుడు సంకల్పించాడు. ధనం కూడగట్టేందుకు పన్నులు, శిక్షలు కాకుండా ఇతర మార్గాలు ఆలోచించాడు. ఆయన సంకల్పాన్ని గ్రహించిన పాండవ సోదరులు, అచ్యుతుని ప్రేరణతో, ఉత్తర దిక్కునుంచి అపారమైన ధనం తెచ్చారు. ఆ సంపదతో ధర్మపుత్రుడు యుధిష్ఠిరుడు మూడు అశ్వమేధయాగాలు నిర్వహించాడు; హరిని మహాభయభక్తులతో ఆరాధించాడు. రాజు ఆహ్వానంతో, శ్రీకృష్ణుడు బ్రాహ్మణులు రాజును అభిషేకించిన తర్వాత, తన మిత్రుల పట్ల ప్రేమతో కొన్ని నెలలు అక్కడే వుండిపోయాడు. ఆ తరువాత, యుధిష్ఠిరుని అనుమతితో, కృష్ణుడు తన బంధువులతో, అర్జునుడు, యాదవులతో కలిసి ద్వారకకు ప్రయాణించాడు. హరి బాల్యంలో చేసిన భక్తుని రక్షణ కార్యాన్ని, వ్రజలో బాలురుగా ఉన్నప్పుడు చూసిన పిల్లలు, యువకులయ్యాక కూడా ఆశ్చర్యంతో చర్చించేవారు. పరమాత్మ అయిన సృష్టికర్త, తన లీలకోసం మానవ రూపం ధరించడం ఆశ్చర్యం కాదు. ఆయన స్పర్శతో పాపములు తొలగిన అఘాసురుడుకూడా, దుర్మార్గులకు దుర్లభమైన ఆత్మసామ్యాన్ని పొందాడు. హరిదేవుని రూపాన్ని ఒక్కసారి మనసులో స్థిరపరిచినవాడు, భక్తియోగంలో పరమగతిని పొందాడు. మరి మాయచ్ఛన్నత లేకుండా, నిత్యాత్మానందాన్ని అనుభవించే వాడు ఎంత గొప్పవాడవుతాడో! ఇంతగా శ్రీకృష్ణుని మహిమలు విని, యుధిష్ఠిరుడు మళ్లీ శుకమహర్షిని ప్రశ్నించాడు. “హరి బాల్యంలో చేసిన కార్యాన్ని, బాలురుగా ఉన్నప్పుడు చూసిన వారు, యువకులయ్యాక ఎలా పాడగలిగారు? అది వేరే కాలంలో జరిగింది కదా? ఇది హరిమాయా తప్ప మరొకటి కాదు. మహాయోగీ, గురువుగా మీరు ఈ మహాశ్చర్యాన్ని వివరించండి.” “మేము క్షత్రియులుగా పేరున్నా, మీ ద్వారా నిత్యం కృష్ణకథామృతాన్ని పుచ్చుకుంటున్నందుకు లోకంలో అత్యంత భాగ్యవంతులమయ్యాము.” శ్రీ సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: “ఇలా ప్రశ్నించగా, బదరాయణుని కుమారుడు, అనంతహృదయంలో లీనమైన ఇంద్రియాలతో, జ్ఞాపకం తెచ్చుకుని, బాహ్యదృష్టిని క్రమంగా పొందాడు. ఆ భక్తశ్రేష్ఠుడైన రాజుకి నెమ్మదిగా సమాధానం చెప్పాడు.” “ద్విజశ్రేష్ఠులారా! మీరు అడిగిన ప్రకారం, నేను హరిలీలావతారాలను, ఆయన క్రీడలను పూర్తిగా వివరించాను. పడిపోయినా, తడబడినా, బాధపడినా, కట్టుబడినా, సహాయహీనుడైనా, ‘హరే! నమః’ అని ప్రగాఢంగా పలికిన వాడు పాపాల నుండి విముక్తి పొందుతాడు.” “శ్రవణ ద్వారా, హరిదేవుని మహిమను తెలుసుకున్నపుడు, ఆయన ప్రజల హృదయాల్లో ప్రవేశించి, వారి దుఃఖాన్ని పూర్తిగా తొలగిస్తాడు. ఇది సూర్యుడు మరియు బలమైన గాలి చీకటి, మేఘాలను తొలగించినట్లే.” “పారమార్థిక పరమాత్ముని గుణాలు చెప్పని, అసత్యమైన, శూన్యమైన కథలు చెప్పకూడదు. ఏది పరమేశ్వరుని మహిమను ప్రసారం చేస్తుందో అదే సత్యం, అదే శుభం, అదే పవిత్రం.” “హరిని గూర్చిన మహిమలను పాడినపుడు మాత్రమే, అది ఆహ్లాదకరమైనది, ఆకర్షణీయమైనది, ఎప్పటికీ కొత్తదైనది, మనసుకు నిత్యోత్సవంగా ఉండేది, ప్రజల దుఃఖసాగరాన్ని ఎండబెట్టేది.” “హరినామగణన లేకుండా, ఎంత అలంకారికంగా ఉన్నా, ఆ ప్రసంగం కాగిలాల స్నానస్థలంలాంటిది — హంసలు వెళ్లవు. అచ్యుతుని ఉన్న చోటే పవిత్ర భక్తులు ఉంటారు.” “అనంతుని నామగుణాలు ఉన్న వాక్యాలు, ఛందస్సులో లోపం ఉన్నా కూడా, ప్రజల పాపాలను కడిగేస్తాయి. సజ్జనులు వాటిని శ్రవణం చేసి, పాడి, పఠిస్తారు.” ఇలా, రాజు యుధిష్ఠిరుడు, బ్రాహ్మణుల ఆశీర్వచనంతో పరిక్షిత్తుని జననాన్ని, వృద్ధిని, రాజ్యాభిషేకాన్ని, కృష్ణుని అద్భుతలీలలను, భక్తి మహిమను, సద్గుణాలను, శుకమహర్షి ఉపదేశాన్ని, హరినామ మహత్యాన్ని వినిపించుకున్నాడు.