శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

సూతుడు ఇలా చెప్పాడు— ఆనర్త దేశానికి, తన స్వంత శ్రీమంతమైన ప్రాంతాలకు శ్రీకృష్ణుడు చేరువయ్యాడు. అక్కడికి వచ్చి, ఆయన తన శంఖాన్ని ఘనంగా ఊదాడు. ఆ శంఖనాదం, ప్రజల హృదయాల్లోని దుఃఖాన్ని తొలగించినట్లుగా వినిపించింది. ఆ శంఖం తెల్లటి పొట్టతో, ఉక్కిరిబిక్కిరిగా మోగింది. బలవంతుడైన భగవంతుని పద్మాకరమైన చేతిలో, ఆయన రక్తిమమైన దిగువ పెదవితో తాకబడిన ఆ శంఖనాదం, పద్మవనం మధ్యలో ఉన్న హంస అరుపులా మధురంగా ప్రతిధ్వనించింది. ఆ భయాన్ని పారద్రోలే శంఖనాదాన్ని విని, తమ ప్రభువును చూడాలనే ఉత్సాహంతో అక్కడి ప్రజలు అందరూ బయటకు వచ్చారు. వారు అక్కడ గుమిగూడి, తమ శక్తిని తిరిగి పొందారు. చీకటిలో దీపాన్ని గౌరవించినట్లు, ఆయనను ఎంతో భక్తిగా సత్కరించారు. ఆయన సాన్నిధ్యం వల్ల ఎప్పుడూ సంతోషంగా, సంపూర్ణంగా జీవించారు. ఆనందంతో వికసించిన ముఖాలతో, హర్షభరితమైన గొంతులతో, వారు తండ్రిని చూసిన పిల్లలవలె, రక్షకుడైన స్నేహితుడిగా భావిస్తూ ఇలా పలికారు— "ప్రభూ! బ్రహ్మ, శివ, ఇంద్రాదులారా ఎల్లప్పుడూ పూజించే మీ పద్మపాదాలకు మేము నమస్కరిస్తున్నాము. శ్రేయస్సును కోరే వారికి మీరు పరమాశ్రయం. అక్కడ కాలమహాశ్వరుడికీ అధికారం లేదు. మన శ్రేయస్సుకోసం మీరు సృష్టికర్త, పోషకుడు, రక్షకుడు. మీరు మా తల్లి, స్నేహితుడు, ప్రభువు, తండ్రి. మీరు నిజమైన గురువు, పరమదైవం. మేము మిమ్మల్ని అనుసరించటం వల్ల అన్ని శుభాలు కలిగాయి. మీ వల్ల మేము ఎంత అదృష్టవంతులమో! దేవతలకూ అరుదైన దాన్ని మేము చూస్తున్నాము—మీ ప్రేమభరితమైన చిరునవ్వులు, దయతో నిండిన దృష్టి, మంగళకరమైన రూపం. పద్మనేత్రుడా! మీరు కురువుల దగ్గర, మధువుల దగ్గర మిత్రులను చూడటానికి వెళ్లిన ప్రతిసారి, ఒక్క క్షణం కూడా మాకు కోట్ల సంవత్సరాల్లా అనిపించింది. సూర్యరహితమైన కళ్లలాగా, మేము మీ కోసం తపించాము, అచ్యుతా!" ప్రజలు ఇలా మాట్లాడుతుండగా, భక్తుల పట్ల అపారమైన ప్రేమ కలిగిన భగవంతుడు, వారి మాటలు వినుతూ, అనుగ్రహ దృష్టిని ప్రసాదిస్తూ నగరంలో ప్రవేశించాడు. మధువులు, భోజులు, దాశార్హులు, కుకురులు, అంధకులు, వృష్ణులు—వీరి బలమే ఆయన బలానికి సమానం. వారు భోగవతిని పాములు ఎలా కాపాడతాయో, అలాగే ఆ నగరాన్ని రక్షించారు. ప్రతి ఋతువులోను, శుభసంపదలతో, మంగళకరమైన వృక్షాలూ, లతలూ, ఆశ్రమాలూ, ఉద్యానాలు, తోటలు, పద్మసరోవరాలతో ఆ నగరం ప్రకాశించింది. అక్కడి ద్వారాల వద్ద, వీధుల్లో, మార్గాలలో పండుగ పందిళ్లు నిర్మించారు. రంగురంగుల జెండాలు, పట్టాకులు అలంకరించబడ్డాయి. నగరంలో సూర్యకాంతి కూడా లోపలికి రాలేదు. వీధులు, బజార్లు, చౌరస్తాలు—all swept clean, సుగంధజలంతో చల్లబడి, పండ్లు, పుష్పాలు, ధాన్యాలతో అలంకరించబడ్డాయి. ప్రతి ఇంటి తలుపు వద్ద, పెరుగు, ధాన్యం, పండ్లు, చెరకు, పూర్ణకుంభాలతో, నైవేద్యాలతో, ధూపదీపాలతో, పండుగలా అలంకరించారు. తమ ప్రియుడు వస్తున్నాడని విని, వసుదేవుడు, అగ్రపురుషుడు అక్రూరుడు, ఉగ్రసేనుడు, అపారవీరుడైన రాముడు, ప్రద్యుమ్నుడు, చారు దేశ్నుడు, జాంబవతీ కుమారుడు సాంబుడు—అందరూ అతి ఆనందంతో తాము పడుకున్న మంచాలు, కూర్చున్న స్థలాలు, ఆహారాన్ని వదిలేసి లేచారు. ముందుగా రాజ ఏనుగును ఉంచి, బ్రాహ్మణులు మంగళవేదాలు పాడుతూ, శంఖధ్వని, బేరిలు మోగుతుండగా, వేదమంత్రాల గానం మధ్య, సంతోషంతో రథాలపై స్నేహపూర్వకంగా, భక్తితో ఆయనను స్వాగతించడానికి బయలుదేరారు. వందలాది ప్రముఖ ఏనుగులు, మణిపూసలతో మెరిసే చెవులు, ప్రకాశించే ముఖాలతో, ఆయన దర్శనానికి ఉత్సాహంగా వచ్చి నగరానికి మహిమను చేకూర్చాయి. నర్తకులు, నటులు, గంధర్వులు, కీర్తనకారులు, మగధులు, గాయకులు—అందరూ ఆ మహాపురుషుని అద్భుత లీలలను, కీర్తిని పాడారు. ఆయన బంధువుల మధ్య, ప్రజల మధ్య, ఒక్కొక్కరిని వారి స్థాయికి తగిన విధంగా గౌరవిస్తూ, అందరినీ సత్కరించాడు. వారిని వినయంగా నమస్కరించటం, ఆలింగనం చేయటం, చేతులు కలపటం, చిరునవ్వుతో చూడటం—ఇలా దూరంగా ఉన్నవారికి ఉపశమనాన్ని ఇచ్చాడు. మరికొందరికి కోరిన వరాలు ప్రసాదించాడు. ఆయన తానే పెద్దలు, పురోహితులు, భార్యలు, వృద్ధ బంధువులతో కలిసి, ఇతరుల ఆశీర్వాదాలను స్వీకరించి, గాయకుల మధ్య నగరంలోకి ప్రవేశించాడు. ద్వారక పట్టణంలో రాజమార్గంలో శ్రీకృష్ణుడు ప్రవేశిస్తున్నప్పుడు, అక్కడి స్త్రీలు తమ ఇళ్ల పై అంతస్తులకు ఎక్కి, ఆయన దర్శనం అనే మహోత్సవాన్ని ఆస్వాదించడానికి ఉత్సాహంగా ఎదురుచూశారు. అక్కడి ప్రజలు ఎప్పటికీ ఆయనను చూస్తూనే ఉన్నా, వారి కళ్లకు తృప్తి కలగలేదు. ఎందుకంటే ఆయన లక్ష్మీ నివాసస్థానం, అందాల మూలాధారం. ఆయన ఛాతీ లక్ష్మీ నివాసం; ముఖం కళ్లకు అమృతపాత్ర; చేతులు లోకరక్షకులు; పద్మపాదాలు ధర్మాత్ములకు ఆశ్రయం. వెండితలపాగా, వెదురు వాలువలు, పుష్పవర్షం మధ్య, పీతాంబరాలు, వనమాల ధరించి, ఆయన మేఘాల మధ్య సూర్యుడిలా, ఇంద్రధనస్సుతో, మెరుపులతో ప్రకాశించాడు. తన తల్లిదండ్రుల ఇంట్లోకి ప్రవేశించి, మాతృమూర్తుల ఆలింగనాన్ని పొందాడు. దేవకీతో పాటు మరో ఏడుగురు తల్లులకు ఆనందంతో తలవంచి నమస్కరించాడు. ఆ తల్లులు ప్రేమతో కన్నీళ్ళతో, ఆయనను ఒడిలో కూర్చోబెట్టుకుని, సంతోషంతో ఆయనను కన్నీళ్ళతో స్నానంచేశారు. ఆపై, తన అత్యుత్తమమైన ప్రాసాదంలో ప్రవేశించాడు. అక్కడ అతని కోరికలు అన్నీ తీరేలా, పదహారు వేల భార్యల వసతి గృహాలు వెలిగిపోయాయి. భర్తతో విడిపోయి ఉండి, ఇప్పుడు ఆయన తిరిగి ఇంటికి వచ్చాడని చూసిన భార్యలు, ఆనందోత్సాహంతో తాము కూర్చున్న స్థలాలు, మంచాలు వదిలి, మనసు పండుగలా ఉప్పొంగిపోయింది. నమ్మకంతో, వ్రతపరాయణతతో, ముఖాలు, కళ్ళు తలవంచారు. తమ మనోభావాలను దాచుకోలేకపోయినా, ఆ భృగుకుల స్త్రీలు, పిల్లలతో కలిసి భర్తను ఆలింగనం చేశారు. అంతర్గతంగా చూస్తూ, అణకువతో కన్నీళ్ళు ఆపుకోలేకపోయారు. ఆయన సమీపంలో, ఏకాంతంలో ఉన్నా, ఆయన పాదయుగలం ప్రతిసారి కొత్తదిగా అనిపించేది. లక్ష్మీదేవీ కూడా ఎప్పుడూ విడిచిపెట్టని ఆ పాదాలను, ఏ స్త్రీ వదులుతారు? ఇలా, భూమి భారంగా జన్మించిన రాజుల మధ్య విరోధాన్ని కలిగించి, వారి సైన్యాలతో పరస్పరం నాశనం అయ్యేలా చేసి, స్వయంగా ఆయుధరహితుడై, పక్కన నిలిచాడు. అది గాలివీచిన అగ్నిని ఆర్పినట్లుగా జరిగింది. ఆయన స్వేచ్ఛతో మానవ లోకంలో అవతరించి, అత్యుత్తమ స్త్రీల మధ్య సర్వసుఖాలు అనుభవించినా, సామాన్యుడిలా ప్రవర్తించాడు. ఆయన స్త్రీల మధుర దృష్టులు, సిగ్గు నవ్వులు, కనుబొమ్మల సైగలు కూడా మన్మథుని మోహపరిచాయి. అయినా, ఆ మహాస్త్రీలు ఎంత ప్రయత్నించినా, ఆయన మనస్సును ఎప్పుడూ కదిలించలేకపోయారు. ప్రపంచజనం ఆయనను అసలు తత్వాన్ని గ్రహించక, ఆయనను లోకవ్యవహారాల్లో నిమగ్నుడని భావిస్తారు. తమ దృష్టితో ఆయనను అంచనా వేస్తారు. ఇది భగవంతుని ఐశ్వర్యం—ప్రకృతిలో ఉన్నా, ఆయనకు గుణాలు అంటవు. ఆయనను ఆశ్రయించినవారి బుద్ధికీ ఆ గుణాలు అంటవు. అసలు ఆయన పరిమితుడనే అర్థం తెలియని స్త్రీలు, ఆయనను తమకు మాత్రమే చెందినవాడిగా భావించాయి. సామాన్య జ్ఞానం కలవారు కూడా భగవంతుని పరిమితంగా అనుకుంటారు. ఇలా, రాముడు, కృష్ణుడు ఇద్దరూ, ఉరుములా గర్జిస్తూ, జంతువుల ధ్వనులను అనుకరిస్తూ, పరస్పరం ఆటలు ఆడారు. వారు కూడా సామాన్యుల్లా ప్రవర్తించారు. ఇలాగే, శ్రీకృష్ణుడు తన జన్మభూమి ద్వారకలో ప్రవేశించి, అందరి మనసులను ఆనందంతో నింపాడు.