శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

పరమేశ్వరుని విజయాన్ని ఆనందంగా దివ్యులు, ఋషులు, పితృదేవతలు, సిద్ధులు మంగళపూర్ణంగా ఘోషించారు. ఆకాశంలో పుష్పవర్షం కురిపిస్తూ, "జయము! జయము!" అని ఘనంగా ప్రకటించారు. అప్సరసలు ఆనందోత్సాహంతో నృత్యం చేయగా, ఆ సమయంలో దేవతలు సైతం హర్షభరితులయ్యారు. ఈ విధంగా, మూడు పురాలను కాల్చివేసిన పురాంతకుడైన భగవంతుడు, బ్రహ్మాదులచే స్తుతింపబడుతూ, తన స్వస్థానానికి తిరిగి వెళ్లాడు. ఇలా, మానవుల లీలలను తన స్వేచ్ఛతో అనుకరిస్తూ, జగత్తును పవిత్రపరిచే హరివారు చేసిన కార్యాలను మహర్షులు కీర్తిస్తున్నారు. ఇంకేమి చెప్పగలను? ఆయన కథలు ప్రపంచాన్ని పవిత్రం చేస్తాయి. ఈ సమయంలో సూతుడు ఇలా చెప్పాడు—ఆనర్త దేశాన్ని, తన సొంత సిరిసంపదలతో నిండిన ప్రాంతాలను చేరుకున్న శ్రీకృష్ణుడు, వారి దుఃఖాన్ని పారద్రోలేలా తన ఘనమైన పాంచజన్య శంఖాన్ని ఊదాడు. ఆ శంఖం తెల్లటి పొట్టతో, మధురమైన నాదంతో, ప్రభువైన కృష్ణుని పద్మాకారమైన హస్తంలో, ఆయన నారింజ రంగు క్రింది పెదవితో తాకి, తామరపూల చెరువులో హంస పిలుపులా మధురంగా మోగింది. ఆ శంఖధ్వని వినగానే, భయాన్ని పారద్రోలే ఆ నాదంతో, తమ ఇష్టదైవాన్ని చూడాలని ప్రజలు ఉత్సాహంగా బయలుదేరారు. అక్కడ చేరినవారు, తమ శక్తిని పునరుద్ధరించుకుని, చీకటిలో దీపాన్ని ఎలా పూజించాలో అలా ఆయనను సత్కరించారు. ఆయన సాక్షాత్కారంతోనే వారికి సర్వసౌఖ్యాలు కలిగాయి. ఆ ప్రజలు ఆనందంతో వికసించిన ముఖాలతో, ఆనందభరిత స్వరంతో, పిల్లలు తమ తండ్రిని చూసినట్టు, తమ రక్షకుడిని, ప్రియమిత్రుడిని చూస్తూ ఇలా పలికారు— "ప్రభూ! బ్రహ్మ, శివ, ఇంద్రాదులు ఎల్లప్పుడూ పూజించే మీ పద్మపాదాలకు నమస్కారం. మేము శరణు కోరినవారికి మీరు పరమాశ్రయం; ఇక్కడ కాలమండుడికీ ప్రభావం లేదు. మా మంగళార్థమై మీరు జగత్తును సృష్టించేవారు, పోషించేవారు, రక్షించేవారు. మీరు మా తల్లి, మిత్రుడు, ప్రభువు, తండ్రి. మీరు మా నిజమైన గురువు, పరమదైవము; మేము మిమ్మల్ని అనుసరించటం వల్ల సర్వసిద్ధులమయ్యాము. అయ్యో! మేము ఎంత భాగ్యవంతులమో! దేవతలకు కూడా అరుదుగా లభించేది మేము చూస్తున్నాం—మీ ప్రేమభరితమైన చిరునవ్వులు, దివ్యదృష్టులు, శుభ్రంగా అలంకరించిన దేహాన్ని. కమలనయనా! మీరు కురువుల దగ్గరికైనా, మధువుల దగ్గరికైనా మిత్రుల సందర్శనార్థం వెళ్ళినప్పుడు, ఒక్క క్షణం కూడా మాకు కోట్ల సంవత్సరాల్లా అనిపించేది; మీ రూపాన్ని చూడలేని కళ్ళకు సూర్యుడు లేనట్టు అయ్యేది, అచ్యుతా! ఇలా ప్రజలు భక్తిపూర్వకంగా పలికినప్పుడు, భక్తులకు ఎల్లప్పుడూ అనురాగంతో ఉండే భగవంతుడు, వారి మాటలు ఆలకిస్తూ, కరుణాభిమాన దృష్టిని ప్రసరిస్తూ, నగరంలోకి ప్రవేశించాడు. మధువు, భోజ, దశార్హ, కుకుర, అంధక, వృష్ణి వంశస్థులు, వీరందరి బలానికి సమానంగా ఉన్నవారు, ఆయనను రక్షిస్తూ, నగరాన్ని భద్రంగా కాపాడారు. అది భోగవతిని నాగులు ఎలా కాపాడతారో అలా. ప్రతి ఋతువులో, సంపదతో నిండిన ఆ నగరం, మంగళకరమైన చెట్లు, వృక్షాలు, ఆశ్రమాలు, ఉద్యానవనాలు, తామరపూల చెరువులతో ప్రకాశించింది. నగర ద్వారాలు, రహదారులు, గేట్ల వద్ద రంగురంగుల పతాకలు, వందన ద్వారాలు నిర్మించబడి, మధురమైన తీగలతో అలంకరించబడ్డాయి. అంతర్గతంగా సూర్యకాంతిని కూడా తట్టుకోలేని విధంగా వెలుగు నిండింది. వీధులు, బజార్లు, కూడళ్లన్నీ శుభ్రంగా ఊడిపెట్టబడి, పరిమళభరితమైన నీటితో చల్లబడి, పళ్ళు, పువ్వులు, ధాన్యాలతో అలంకరించబడ్డాయి. ప్రతి ఇంటి ముందు పెరుగు, ధాన్యాలు, పళ్ళు, చెరకుతో కూడిన పూర్ణకుంభాలు, నైవేద్యాలు, ధూపాలు, దీపాలతో అలంకరించబడ్డాయి. తమ ప్రియుడు వస్తున్నాడని విని, వసుదేవుడు, ఆకూరుడు, ఉగ్రసేనుడు, అద్భుతవీరుడైన రాముడు, ప్రద్యుమ్నుడు, చారుదేశ్నుడు, జాంబవతీ కుమారుడు సాంబుడు—ఇవన్నీ ఆనందోత్సాహంతో తమ పడకలు, ఆసనాలు, భోజనాల్ని వదిలేసి పరుగెత్తారు. ఆయన ముందు రాజహస్తిని నిలబెట్టి, బ్రాహ్మణులు మంగళవేదాలు పాడుతూ, శంఖాలు, బేరులు మోగుతుండగా, వేదఘోషల నడుమ, తమ భక్తి, గౌరవంతో రథాలపై ఆనందంగా వచ్చారు. వందలాది ప్రధాన హస్తులు, కృష్ణుని దర్శించాలనే ఉత్సాహంతో, మెరిసే కుండలాలు, ప్రకాశించే గళ్ళు, ముఖాలతో, ఆ ఉత్సవాన్ని మరింత అందంగా చేసారు. నాట్యకారులు, నటులు, గంధర్వులు, సూథులు, మాగధులు, గాయకులు—all వారు కృష్ణుని అద్భుతమైన విజయగాథలను, కథలను ఆలపించారు. ఆయన బంధువుల మధ్య, అనుచరుల మధ్య, ప్రతి ఒక్కరిని ఆయా సంప్రదాయాల ప్రకారం సత్కరించాడు. కొంతమందిని నమస్కరించి, కొంతమందిని ఆలింగనం చేసి, కొంతమందిని చేతిపట్టు, నవ్వుతో చూసి, కొంతమందికి కావలసిన వరాలు అనుగ్రహించి, అందరికీ ప్రీతిని ప్రసాదించాడు. తాను కూడా పెద్దలు, పూజారులు, భార్యలు, వృద్ధ బంధువులతో కలిసి, ఇతరుల ఆశీర్వాదాలు స్వీకరించి, గాయకుల నడుమ నగరంలో ప్రవేశించాడు. ద్వారక నగర రాజమార్గంలో కృష్ణుడు నడుస్తుండగా, నగర స్త్రీలు, ఆయన దర్శనమనే మహోత్సవాన్ని ఆస్వాదించేందుకు, తమ భవనాలపైకి ఎక్కారు. ద్వారకవాసులు ఎప్పటికీ ఆయనను చూస్తూనే ఉన్నా, వారి కళ్ళు తృప్తి చెందలేదు. ఎందుకంటే ఆయన లక్ష్మీ నివాసస్థానం, సౌందర్యానికి మూలాధారం. ఆయన ఛాతీ లక్ష్మీ నివాసం, ముఖం కళ్ళకు అమృతపాత్ర, భుజాలు జగత్తుకు రక్షకులు, పద్మపాదాలు సద్జనులకు శరణు. వెండివర్ణపు ఛత్రాలు, చామరాలు, తాజా పువ్వులతో ఆయనపై వర్షం కురిపించబడింది. పీతాంబరంతో, వనమాలతో, ఆయన సూర్యుడు మేఘాల మధ్య, ఇంద్రధనస్సు, మెరుపులతో ప్రకాశించినట్లు మెరిసాడు. తన తల్లి దండ్రుల ఇంట్లోకి ప్రవేశించిన కృష్ణుడు, దేవకీతో పాటు మిగిలిన ఏడుగురు తల్లుల చేత ఆలింగనం పొందాడు. ఆనందంతో తలవంచి నమస్కరించాడు. ఆ తల్లులు, ముద్దు ప్రేమతో కన్నీళ్ళతో, కుమారుడిని ఒడిలోకి ఎత్తుకొని, కళ్ల నీటితో ఆయనను స్నానంచేశారు. తర్వాత ఆయన తన అప్రతిమమైన ప్రాసాదంలోకి ప్రవేశించాడు. అక్కడ ఆయన భార్యలకు పదహారువేల మందిరాలు ఉండేవి. అన్ని కోరికలు నెరవేర్చే ఆ మందిరంలోకి ఆయన అడుగుపెట్టాడు. భర్తతో విడిపడి తిరిగి ఆయనను ఇంట్లో చూడగానే, ఆయన భార్యలు హర్షోత్సాహంతో తాము ఉన్న ఆసనాలు, పడకలు వదిలేసి, వ్రతాల వల్ల లజ్జతో ముఖాలు, కళ్ళు క్రిందికి వంచి, హర్షభరిత హృదయాలతో ఆయనను దర్శించడానికి వచ్చారు. వారి భావోద్వేగాలు అదుపు చేసుకోవడం కష్టంగా ఉన్నా, భృగువంశజులైన ఆ సతీసతీమణులు, పిల్లలతో కలసి, లోపల ప్రగాఢమైన ప్రేమతో ఆయనను చూస్తూ, కన్నీళ్ళను ఆపలేకపోయారు. ఆయన వారి పక్కన, గోప్యతగా ఉన్నప్పటికీ, ప్రతి అడుగునా ఆయన పాదాలు వారికి ఎప్పటికీ కొత్తగా అనిపించేవి. ఎందుకంటే, ఆ పద్మపాదాలను లక్ష్మీదేవి కూడా ఎప్పుడూ విడిచిపెట్టదు; మరి మానవ స్త్రీలు ఎలా విడిచిపెట్టగలరు? ఇలా, భూమిపై భారంగా జన్మించిన రాజుల మధ్య కలహాన్ని కలిగించి, వారి బలాన్ని పరస్పరంగా నాశనం చేయించి, స్వయంగా ఆయుధరహితుడిగా నిలిచిన వాడు ఆయన. ఆయన స్వేచ్ఛతో మానవ లోకానికి అవతరించి, ఉత్తమ స్త్రీలతో చుట్టుముట్టబడి, సాధారణ మానవుడిలా లీలలు చేశాడు. ఆ స్త్రీల మధురదృష్టులు, స్మితాలు, కనుసైగలు కూడా మన్మథుడిని మోహింపజేసి, ఆయన విల్లు పడేయించాయి. అయినప్పటికీ, ఆ శ్రేష్ఠ మహిళలు తమ సౌందర్యంతో ఆయన మనస్సును కదిలించలేకపోయారు. ప్రపంచజనం, తమ స్వభావాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని, ఆయనను విషయాసక్తుడిగా భావిస్తారు. కానీ ఆయన అసక్తుడే. ఆయన లౌకిక వ్యవహారాల్లో నిమగ్నుడై ఉన్నా, నిజంగా అసక్తుడే.